രചന : ഉണ്ണി ഭാസുരി ഗുരുവായൂർ ✍️
ഇടവപ്പാതി പെയ്തു തോർന്ന ഒരു വൈകുന്നേരം. തൊഴുത്തിൽ കെട്ടിയ പശുവിന്റെ കരച്ചിലും, ദൂരെ അമ്പലത്തിൽ നിന്നുള്ള ശംഖനാദവും അന്തരീക്ഷത്തിൽ അലിഞ്ഞുചേരുന്നുണ്ട്. രാഘവൻ നായർ തന്റെ തറവാടിന്റെ പൂമുഖത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഉമ്മറത്തെ തേക്കിൻതൂണുകളിൽ കാലം കൊത്തിവെച്ച അടയാളങ്ങൾ അയാളുടെ ഉള്ളിലെ ഓർമ്മകളുടെ ചുഴികളെ ഉണർത്തി.
അയാളുടെ ഇന്നലെകൾ സമൃദ്ധമായിരുന്നു. നെല്ലിക്കയുടെ ചവർപ്പും മധുരവുമുള്ള ബാല്യം. അന്ന് ഈ പൂമുഖത്ത് ഒരുകൂട്ടം ആളുകളുണ്ടാകുമായിരുന്നു—
കാര്യപ്രാപ്തിയുള്ള അച്ഛനും, വാത്സല്യം വിളമ്പുന്ന അമ്മയും, കുസൃതിക്കൂട്ടുകാരായ സഹോദരങ്ങളും. ദാരിദ്ര്യം പടിവാതിൽക്കൽ മുട്ടിവിളിക്കുമ്പോഴും, പങ്കുവെച്ചുണ്ണുന്ന കഞ്ഞിപ്പകർപ്പുകളിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ ഉപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മൺമറഞ്ഞുപോയ ആ മനുഷ്യരുടെ ഗന്ധം ഇപ്പോഴും ആ പഴയ ചുവരുകളിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. ഓരോ ഓർമ്മയും കരളിൽ ആഴത്തിൽ തറയ്ക്കുന്ന ഒരു മുറിപ്പാടുപോലെ വേദനയും സാന്ത്വനവും ഒരേപോലെ നൽകി.
പിന്നീട് ജീവിതം ഒരു മരുഭൂമിയിലേക്ക് പറിച്ചുനടപ്പെട്ടു. യൗവനത്തിന്റെ ചോരത്തിളപ്പിൽ, സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചായം തേച്ച് കടൽ കടന്നപ്പോൾ കരുതിയത് ‘ഇന്ന്’ നേടുന്ന പണമാണ് എല്ലാമെന്നായിരുന്നു. പക്ഷേ, യന്ത്രങ്ങൾക്കൊപ്പം ഓടിത്തീർത്ത പ്രവാസകാലം അയാളുടെ ഉള്ളിലെ ആർദ്രതയെ പതുക്കെ വറ്റിച്ചുകളഞ്ഞു. തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ മക്കളുടെ വളർച്ച കണ്ടില്ല, ഭാര്യയുടെ കണ്ണിലെ ഏകാന്തത തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല. ഒടുവിൽ തിരികെ എത്തുമ്പോൾ, കൈനിറയെ സമ്പാദ്യമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഹൃദയത്തിൽ വലിയൊരു ശൂന്യത ബാക്കിയായി.
ഇന്ന്, ആ വലിയ വീടിന്റെ വിസ്താരത്തിൽ അയാൾ തനിച്ചാണ്. മക്കൾ ദൂരദേശങ്ങളിൽ ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്. സ്വർണ്ണക്കൂട്ടിലെ പക്ഷിയെപ്പോലെ ഈ ആഡംബരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, അയാൾക്ക് ദാഹം തോന്നുന്നത് ആ പഴയ ‘ഇന്നലെയുടെ’ ഒരു തുള്ളി പച്ചവെള്ളത്തിനാണ്.
മുറ്റത്തെ പ്ലാവിലകൾ വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് അയാൾ കണ്ണുതുറന്നു. തന്റെ കൊച്ചുമകൾ നിവേദിത ഓടിവന്ന് അയാളുടെ മടിയിൽ തലവെച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അയാൾ തന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട ബാല്യത്തെ കണ്ടു.
“അപ്പൂപ്പാ… എന്തിനാ കരയുന്നത്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
അയാൾ അവളുടെ തലയിൽ തലോടി. “ഇതൊന്നും കണ്ണുനീരല്ല മോളേ, ഇന്നലെകളിലെ വെളിച്ചം ഇന്ന് എന്റെ കണ്ണുകളിൽ തെളിയുന്നതാണ്.”
വാർദ്ധക്യം എന്നത് നിസ്സഹായതയല്ല, മറിച്ച് കടന്നുപോയ വഴികളിലെ അനുഭവങ്ങളുടെ ഒരു കൽവിളക്കാണെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇന്നലെയുടെ കനലുകൾ ഊതിയാളിച്ച് ഇന്നിന്റെ ഇരുട്ടിനെ മായ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധന്റെ ഏകാന്തമായ പ്രാർത്ഥന പോലെ ആ വീട് ശാന്തമായി. കാറ്റിൽ അപ്പോഴും ഒരു പഴയ പാട്ടിന്റെ ഈണം അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
