രചന : സെറ എലിസബത്ത് ✍️
ചൂട് നഷ്ടപ്പെട്ട
ഒരുപിടി ചാരമാണ് —
ഒരിക്കൽ ജ്വലിച്ചിരുന്ന
ആ കനൽപ്പൊട്ടുകൾ,
ഇപ്പോൾ തണുത്തുറഞ്ഞ്
നിസ്സഹായമായി ചിതറുന്നു
അവ
വെയിലേറ്റ മഞ്ഞുതുള്ളികളാണ് —
ഇത്തിരി നേരം മാത്രം
പ്രകാശിച്ച്
ആകാശത്തിന്റെ ശൂന്യതയിൽ
നിലീനമാകുന്ന നീർകണങ്ങൾ
മരിച്ചു പോകുന്ന സ്നേഹങ്ങൾ
വെളിച്ചം ഇല്ലാത്ത
ചെരാതുകൾ തന്നെയാണ് —
തണുത്ത രാത്രിയിൽ
കൈ നീട്ടി പിടിക്കുമ്പോൾ
വെറും ശൂന്യത മാത്രം
അവശേഷിപ്പിക്കുന്നത്
അവ
ചന്ദ്രന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ
നിശ്ചലമായി കിടക്കുന്ന
കടലാണ് —
ഒരിക്കൽ തിരമാലകൾ
കരയോട് ചേർത്തു വെച്ച
രഹസ്യങ്ങൾ,
ഇപ്പോൾ മണലിന്റെ അടിയിലേക്ക്
മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
മരിച്ചു പോകുന്ന സ്നേഹങ്ങൾ
നാം വായിച്ചെങ്കിലും
അവസാനം കണ്ടെത്താനാവാത്ത
ഒരു പുസ്തകമാണ് —
വാക്കുകൾ മങ്ങിയ,
പേജുകൾ കാലത്തിന്റെ
ശ്വാസത്തിൽ
ഇടറിപ്പോകുന്ന പുസ്തകം
എങ്കിലും —
അവയുടെ നിഴൽ
നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ
വാതിലുകളിൽ
ഇന്നും പതുങ്ങി നിൽക്കും
തുറക്കാൻ നമുക്ക്
ധൈര്യം വരാത്ത
ഒരു മുറിയുടെ താക്കോൽ പോലെ __
