രചന : സെറ എലിസബത്ത് ✍
പലതിന്റെയും പേരിൽ അപമാനിക്കപ്പെട്ടും, പരിഹാസങ്ങൾ താങ്ങാനാവാതെയും ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കേണ്ടി വരുന്ന കുട്ടികളുടെ വാർത്തകൾ ഇന്ന് നമ്മെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ഇത്തരം ആത്മഹത്യകൾക്ക് ശേഷം സമൂഹം അതിന് നൽകുന്ന അമിതമായ ശ്രദ്ധയും വൈകിയെത്തുന്ന നീതിയും ഇന്നത്തെ തലമുറയെ തെറ്റായ തീരുമാനങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നത് ഗൗരവകരമായി ചിന്തിക്കേണ്ട ഒന്നാണ്.
മരണശേഷം ലഭിക്കുന്ന ‘ഹീറോ പരിവേഷം’
ഒരാൾ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അവർ അനുഭവിക്കുന്ന മാനസിക വിഷമങ്ങളോ ഒറ്റപ്പെടലോ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല. എന്നാൽ ആ വ്യക്തി ആത്മഹത്യ ചെയ്തു എന്ന വാർത്ത വരുമ്പോൾ സോഷ്യൽ മീഡിയയിലും വാർത്താ മാധ്യമങ്ങളിലും അവർ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. അവരുടെ ചിത്രങ്ങൾ പങ്കുവെക്കപ്പെടുന്നു, അവർക്കായി ‘ജസ്റ്റിസ്’ ഹാഷ്ടാഗുകൾ ഉയരുന്നു. ഈ ഒരു ‘ശ്രദ്ധ’ (Attention) പലപ്പോഴും കൗമാരപ്രായക്കാരെയും യുവാക്കളെയും തെറ്റായി സ്വാധീനിച്ചേക്കാം. താൻ നേരിടുന്ന അവഗണനയ്ക്ക് ലോകത്തോട് പകരം ചോദിക്കാനുള്ള ഏക വഴി മരണമാണെന്നും, മരിച്ചാൽ എല്ലാവരും തന്നെ സ്നേഹിക്കുമെന്നും അവർ തെറ്റായി ചിന്തിക്കുന്നു.
നീതി ലഭിക്കാൻ മരിക്കണോ?
സമൂഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു വലിയ പോരായ്മയാണിത്. ഒരാൾ അപമാനിക്കപ്പെടുമ്പോഴോ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോഴോ പരാതി നൽകിയാൽ പോലും നീതി ലഭിക്കാൻ വർഷങ്ങൾ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരുന്നു. എന്നാൽ അതേ വ്യക്തി ആത്മഹത്യ ചെയ്താൽ അധികാരികൾ ഉണർന്നു പ്രവർത്തിക്കുന്നു, പ്രതികൾ ഉടൻ അറസ്റ്റിലാകുന്നു. ഈ സാഹചര്യം “എനിക്ക് നീതി കിട്ടണമെങ്കിൽ ഞാൻ മരിക്കണം” എന്ന അപകടകരമായ സന്ദേശമാണ് സമൂഹത്തിന് നൽകുന്നത്. പ്രശ്നങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിച്ച് പോരാടുന്നതിനേക്കാൾ എളുപ്പം മരണത്തിലൂടെ നീതി നേടുന്നതാണെന്ന ചിന്ത യുവതലമുറയിൽ വളരാൻ ഇത് കാരണമാകുന്നു.
സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ സ്വാധീനം
ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ആത്മഹത്യകളെ ‘ഗ്ലോറിഫൈ’ (Glorify) ചെയ്യുന്ന രീതി വർദ്ധിച്ചു വരുന്നുണ്ട്. വൈകാരികമായ പാട്ടുകൾക്കൊപ്പം മരിച്ച വ്യക്തിയുടെ വീഡിയോകൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ, ആത്മഹത്യ ഒരു ധീരമായ പ്രവൃത്തിയാണെന്ന തോന്നൽ കുട്ടികളിലുണ്ടാകാം. യഥാർത്ഥത്തിൽ, പ്രശ്നങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടാനുള്ള ഒരു പരാജിതന്റെ ശ്രമമാണ് ആത്മഹത്യ എന്ന് അവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ നമുക്ക് കഴിയുന്നില്ല.
പരിഹാരമെന്ത്?
പ്രശ്നങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കാനുള്ള മാനസിക കരുത്താണ് (Resilience) കുട്ടികളിൽ വളർത്തേണ്ടത്. “നിനക്ക് എന്ത് പ്രശ്നമുണ്ടെങ്കിലും അത് കേൾക്കാൻ ഞാനുണ്ട്” എന്ന ഉറപ്പ് മാതാപിതാക്കളും അധ്യാപകരും നൽകണം. മരണശേഷം മെഴുകുതിരി കത്തിക്കുന്നതിനേക്കാളും ഹാഷ്ടാഗുകൾ ഇടുന്നതിനേക്കാളും മൂല്യം, ഒരാൾ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അവർക്ക് നൽകുന്ന ചേർത്തുപിടിക്കലിനുണ്ട്.
അപമാനിക്കുന്നവർക്കും പരിഹസിക്കുന്നവർക്കും ശിക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ നിയമസംവിധാനങ്ങൾ വേഗത്തിൽ ചലിക്കണം. മരിക്കുമ്പോൾ മാത്രം കിട്ടുന്ന നീതിയല്ല, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അന്തസ്സോടെ വളരാനുള്ള സാഹചര്യമാണ് ഓരോ കുഞ്ഞും അർഹിക്കുന്നത്.
