അധ്വാനത്തിന്റെ മാധുര്യം :- ഒരു മെയ് ദിന കഥ

രചന : മധു നിരഞ്ജൻ ✍️

​മേയ് ഒന്നിന്റെ പ്രഭാതം. അല്പം തണുപ്പുള്ള കാറ്റിൽ, ഗ്രാമത്തിലെ വഴിയോരങ്ങളിൽ ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന ചുവന്ന കൊടികൾ ആടിയുലഞ്ഞു. അല്പം അകലെയുള്ള തൊഴിലാളി യൂണിയൻ ഓഫീസിൽ നിന്നും വിപ്ലവ ഗാനങ്ങളുടെ നേർത്ത ഈണം ഒഴുകിയെത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​തന്റെ പഴയ തടിപ്പണി ഉപകരണങ്ങൾ ഓരോന്നായി തുടച്ചുവെക്കുന്നതിനിടയിൽ കുമാരേട്ടൻ കഴിഞ്ഞ കാലത്തെ ഓർമ്മകളിലേക്ക് വഴുതിവീണു. എഴുപത് വയസ്സ് പിന്നിട്ട ആ കൈകളിൽ ഇപ്പോഴും അധ്വാനത്തിന്റെ കരുത്തുണ്ട്. ആറു പതിറ്റാണ്ടിലേറെയായി ഈ കൈകളാണ് ഈ ഗ്രാമത്തിലെ വീടുകൾക്കും സ്കൂളുകൾക്കും ജീവൻ നൽകിയത്.

അപ്പോഴാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൊച്ചുമകൻ ഉണ്ണി അവിടേക്ക് ഓടിയെത്തിയത്.
​”മുത്തച്ഛാ, എന്താണ് ഈ മെയ് 1-ന്റെ പ്രത്യേകത? എല്ലാവരും ഇന്ന് അവധിയാണല്ലോ?” ഉണ്ണി കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു.
​കുമാരേട്ടൻ സ്നേഹത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ തന്റെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചിരുത്തി. എന്നിട്ട് തന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ ഉണ്ണിയുടെ കുഞ്ഞു കൈകളിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു.

“ഉണ്ണീ, ഇത് തൊഴിലാളികളുടെ ദിനമാണ്. നമ്മുടെ കൈകളുടെ അധ്വാനമാണ് ഈ ലോകത്തെ സുന്ദരമാക്കുന്നത്. ഒരു വീടുണ്ടാക്കുന്ന ആശാരി, പാടത്ത് പണിയെടുക്കുന്ന കർഷകൻ, കൽപ്പണിക്കാരൻ, വ്യവസായ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നവർ, റോഡ് വൃത്തിയാക്കുന്ന തൊഴിലാളി… അങ്ങനെ ഈ സമൂഹത്തിന്റെ അടിത്തറയായ ഓരോരുത്തരെയും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന, അവരുടെ അവകാശങ്ങളെ മാനിക്കുന്ന ദിനം.”
​കുമാരേട്ടൻ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു പഴയ അനുഭവം ഓർത്തെടുത്തു. തന്റെ ഇരുപതാം വയസ്സിൽ, കഠിനമായ ചൂടിൽ വലിയൊരു പാലത്തിന്റെ നിർമ്മാണത്തിൽ അദ്ദേഹം പങ്കാളിയായിരുന്നു. അന്ന് അവർ നടത്തിയ കൂട്ടായ്മയും, അവകാശങ്ങൾക്കായുള്ള പോരാട്ടവുമാണ് ഇന്നത്തെ ഈ എട്ടു മണിക്കൂർ ജോലി എന്ന അവകാശം അവർക്ക് നേടിക്കൊടുത്തത്. അന്ന് ലഭിച്ച ചെറിയ കൂലിയിൽ നിന്നാണ് തന്റെ കുടുംബം പച്ചപിടിച്ചതും.

“മുത്തച്ഛാ, നമ്മുടെ വീടുണ്ടാക്കിയതും ഈ കൈകളാണല്ലേ?” ഉണ്ണി വിസ്മയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
​”അതെ മകനേ, ഈ കൈകൾ. ഇതാണ് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത്. ചോരയും നീരുമൊഴുക്കി ഉണ്ടാക്കുന്ന ഓരോ വിയർപ്പുതുള്ളിക്കും ഒരു വിലയുണ്ട്. ആ വിലയാണ് മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സ്.”
​ഉണ്ണി തന്റെ കുഞ്ഞുവിരലുകൾ കൊണ്ട് മുത്തച്ഛന്റെ കൈകളിലെ വടുക്കളിൽ തൊട്ടു. അവന് ആ വാക്കുകളുടെ ആഴം മനസ്സിലായി.

“ഞാനും നന്നായി പഠിച്ച് വലിയ ആളാകും. പക്ഷേ, അധ്വാനിക്കുന്നവരെ ഞാൻ എപ്പോഴും ബഹുമാനിക്കും,” ഉണ്ണിയുടെ വാക്കുകളിൽ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
​കുമാരേട്ടന്റെ മുഖത്ത് അഭിമാനത്തിന്റെ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. പുറത്ത് മേയ് ദിനത്തിന്റെ പ്രഭാതസൂര്യൻ കൂടുതൽ തിളക്കത്തോടെ ഉദിച്ചുയർന്നു. അത് അധ്വാനിക്കുന്നവരുടെ വിയർപ്പുതുള്ളികളിൽ തട്ടി തിളങ്ങുന്ന ഒരു പുതിയ പ്രഭാതമായിരുന്നു.
✍️🐎✍️