രചന : ബി_സുരേഷ്കുറിച്ചിമുട്ടം ✍️
അറിയാതെയെൻ മനം കവർന്നൊരു ഗന്ധമായ്,
അരികിലായ് പെയ്യുന്നു നിൻ പ്രണയമിന്ന്.
ഒരു നേർത്ത കാറ്റായ് നീ വന്നു തൊടുമ്പോൾ
എൻ്റെ ഉയിരിലാകെ വസന്തം വിരിയുന്നു!
ഇടനാഴിയിൽ നമ്മൾ മിണ്ടാതെ നിൽക്കവേ,
ഇരുഹൃദയതാളവും ഒന്നായ് തുടിച്ചിരുന്നു.
ഒരു നൂറു പിച്ചകം പൂത്തപോൽ തോന്നി നീ-
യെൻ്റെ ചാരെ പതിയെ അണയവേ!
വാക്കുകൾ തോൽക്കുന്ന മൗനത്തിൻ വേളയിൽ,
നിൻ ശ്വാസഗന്ധമെൻ നെഞ്ചിൽ പടരുന്നു.
മഴവില്ലു പോലെയീ പ്രണയത്തിൻ വർണ്ണം,
മനസ്സിന്റെ വാനിൽ നിറക്കൂട്ടു ചാർത്തുന്നു!
പിരിയുന്ന വേളയിൽ നീ തന്ന വാക്കുകൾ,
ഇന്നും മങ്ങാത്ത ഓർമ്മ തൻ ഗന്ധമാം.
കാലങ്ങൾ എത്രയോ മുന്നോട്ടു പോവുകിലും,
മായാതെ നിൽക്കുന്നു നിൻ സ്നേഹസൗരഭം!
നിൻ കൺമുനകളിൽ വിരിയുന്നൊരാപുഞ്ചിരി,
എൻ ജീവനിൽ ചാർത്തും അമൃതവർഷം.
മരണമില്ലാത്തൊരീ പ്രണയതീരങ്ങളിൽ,
നിൻ സുഗന്ധം നുകർന്നു ഞാൻ കാത്തുനിൽപ്പൂ!
