ഭ്രാന്തന്റെ മരണവാർത്ത

രചന : കഥ പറയുന്ന ഭ്രാന്തൻ ✍️

ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അനിവാര്യമായ നിശബ്ദതയിലേക്ക് ഞാൻ ലയിച്ചുചേരുമ്പോൾ, ബാക്കിയാകുന്ന ചില സത്യങ്ങളുണ്ട്. ചുവരുകളിൽ പടരുന്ന കറുത്ത നിഴലുകൾ പോലെ, കബർ ലെ ശൈത്യം പോലെ മനോഹരവും ഭയാനകവുമായ ചില ചിന്തകൾ.
എൻ്റെ മരണവാർത്ത ഒരു കാറ്റുപോലെ നിങ്ങളെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, ആ വാർത്തയോടുള്ള നിങ്ങളുടെ പ്രതികരണം എൻ്റെ ആത്മാവിൻ്റെ അവസാനത്തെ പ്രതിധ്വനിയായിരിക്കും.

മരണാനന്തര പ്രഹേളിക: കേട്ടറിഞ്ഞവരോട് ഒരു മറുപടി

  എന്നെക്കുറിച്ച് കേട്ടറിവുകൾ മാത്രം കൈമുതലായുള്ളവരേ, നിഴലുകളുടെ ആഴം നോക്കി പ്രകാശത്തെ അളന്നവരേ... നിങ്ങൾക്കായി ഞാൻ എന്ത് മറുപടിയാണ് കരുതിവെക്കേണ്ടത്? മരണത്തിന് ഒരു ഗുണമുണ്ട്, അത് എല്ലാ തർക്കങ്ങൾക്കും മുകളിൽ ഒരു കനത്ത തിരശ്ശീല വീഴ്ത്തുന്നു. ഞാൻ ആരായിരുന്നു എന്നതിനേക്കാൾ, നിങ്ങൾ ആരാകാൻ ആഗ്രഹിച്ചുവോ അതായിരുന്നു ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക്.

നിങ്ങൾ കേട്ടറിഞ്ഞ ആ ‘മോശം’ മനുഷ്യൻ ഒരുപക്ഷേ ഒരു മുഖംമൂടി മാത്രമായിരുന്നിരിക്കാം. എന്നിലെ ഇരുട്ടിനെ നിങ്ങൾ ഭയപ്പെട്ടപ്പോൾ, ആ ഇരുട്ടിൽ ഞാൻ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച നക്ഷത്രങ്ങളെ നിങ്ങൾ കണ്ടില്ല. ഇപ്പോൾ, ഈ ഖബറിനകത്ത് അഗാധമായ മൗനത്തിലിരുന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയുന്നു: “നിങ്ങൾ വായിച്ച പുസ്തകത്തിലല്ല, അതിൻ്റെ താളുകൾക്കിടയിലെ ശൂന്യതയിലാണ് ഞാൻ ജീവിച്ചിരുന്നത്.”
എൻ്റെ നിശബ്ദതയാണ് എൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ മറുപടി. നിങ്ങളുടെ ആരോപണങ്ങൾക്കും പരിഹാസങ്ങൾക്കും മുകളിലൂടെ ലാ ഇലാഹ ഇല്ലഹ എന്ന് വിളിച്ചു എൻ്റെ മയ്യത്ത് കട്ടിൽ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, സത്യം എന്നെന്നേക്കുമായി എൻ്റെ ചുണ്ടുകളിൽ തുന്നിച്ചേർക്കപ്പെട്ടിരിക്കും. നിങ്ങൾ വിശ്വസിച്ച ‘അസത്യങ്ങൾക്ക്’ ജീവനുണ്ടാകാം, പക്ഷേ ഞാൻ വരിച്ച ‘സത്യത്തിന്’ മരണമില്ല.

ദുഃഖത്തിൻ്റെ മനോഹാരിതയും വിരോധാഭാസവും

എന്നെ സ്നേഹിച്ചവർക്ക് എൻ്റെ മരണം ഒരു കറുത്ത നൊമ്പരമായിരിക്കാം. എത്ര നാൾ ആ വേദന നീണ്ടുനിൽക്കും? മനുഷ്യൻ്റെ ഓർമ്മകൾക്ക് പുഴയുടെ സ്വഭാവമാണ്; കാലക്രമേണ അവ തഴുകിപ്പോകും, കരകൾ മായും. എങ്കിലും, ചിലർ ആ വേദനയെ ഒരു ആഭരണമായി കൊണ്ടുനടന്നേക്കാം.
എൻ്റെ മരണത്തിൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ദുഃഖിക്കുന്ന ഒരാളെ ലഭിക്കുക എന്നത് ഒരു ആത്മാവിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഏറ്റവും വലിയ വിജയവും അതേസമയം ഏറ്റവും വലിയ ശാപവുമാണ്. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഒരാളുടെ ഉള്ളിൽ ഞാൻ ഒരു വിങ്ങലായി അവശേഷിക്കുക എന്നത് എത്ര ക്രൂരമായ സ്വാർത്ഥതയാണ്! എൻ്റെ അഭാവം അവരെ തളച്ചിടുന്നത് ഒരു ഇരുണ്ട തടവറയിലാണ്.
ഒരു മനുഷ്യൻ്റെ മരണം വരെ അവനെ ഓർക്കാൻ മറ്റൊരാൾ ഉണ്ടാകുക എന്നത് പ്രണയത്തിൻ്റെ ഉച്ചകോടിയാണ്. പക്ഷേ, ആ ഓർമ്മകളിൽ അവർ എരിഞ്ഞുതീരുന്നത് കാണാൻ എൻ്റെ ആത്മാവ് ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
സ്നേഹത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസം ഇതാണ്: നാം മരിച്ചാലും പ്രിയപ്പെട്ടവർ ജീവിക്കണമെന്നും, എന്നാൽ അവർ നമ്മെ ഒരിക്കലും മറക്കരുതെന്നും നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഈ വിരോധാഭാസത്തിൻ്റെ മുൾക്കിരീടം ചൂടിയാണ് ഓരോ ആത്മാവും വിടവാങ്ങുന്നത്.

എൻ്റെ ഒസ്യത്ത്: എൻറെ റൂഹിന്റെ അന്ത്യശാസനം

ഇതൊരു അപേക്ഷയല്ല, മറിച്ച് എൻ്റെ അസ്തിത്വത്തിൻ്റെ അവസാനത്തെ ഒസ്യത്ത് ആണ്
ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ എനിക്ക് നിങ്ങൾ നൽകിയ പരിഗണനയും, പ്രണയവും, ബഹുമാനവും മാത്രം എൻ്റെ ഓർമ്മകളിലേക്ക് ചാലിച്ചുവെക്കുക. എൻ്റെ ഹൃദയം സ്പന്ദിച്ചിരുന്നപ്പോൾ അതിൽ തൊടാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്തവർ, എൻ്റെ ശ്വാസം നിലച്ചതിനുശേഷം എൻ്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിക്കാൻ വരരുത്.
മരണശേഷം നിങ്ങൾ ചൊരിയുന്ന കണ്ണീരിന് മഴവെള്ളത്തിൻ്റെ നൈർമല്യമില്ല, മറിച്ച് അത് വെറും പ്രദർശനത്തിൻ്റെ ലവണാംശമുള്ള ദ്രാവകം മാത്രമാണ്. ഞാൻ ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ എന്നെ പുച്ഛിച്ചവരും, അവഗണിച്ചവരും, എൻ്റെ വീഴ്ചകളിൽ ആഹ്ലാദിച്ചവരും എൻ്റെ അന്ത്യയാത്രയിൽ അനുഗമിക്കാൻ വരരുത്. കാരണം, നിങ്ങളുടെ ആ സാന്നിധ്യം മരിച്ചുപോയ എന്നെക്കാൾ അധികം ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരെ കാണിക്കാനുള്ള ഒരു നാടകമാണെന്ന് എനിക്കറിയാം
ജീവനുള്ളപ്പോൾ തരാത്ത പൂക്കൾ എൻ്റെ ഖബറിൽ അർപ്പിക്കരുത്. ജീവനുള്ളപ്പോൾ നൽകാത്ത ബഹുമാനം എൻ്റെ കബർസ്ഥാനു മുന്നിൽ പ്രകടിപ്പിക്കരുത്.
നിശബ്ദനായി കിടക്കുന്ന എന്നെ കാണാൻ വരുന്നത് നിങ്ങളുടെ വിധേയത്വം തെളിയിക്കാനാണെങ്കിൽ, ആ പാദപതനങ്ങൾ എൻ്റെ നിശബ്ദതയെ അശുദ്ധമാക്കുന്നു.”

നിഴലുകളുടെ ലോകത്തേക്ക്

ഇനി ഞാൻ നിഴലുകളിലേക്ക് മറയുകയാണ്. കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞുചേരുന്ന ഒരു മന്ത്രം പോലെ, അർദ്ധരാത്രിയിലെ ചന്ദ്രപ്രകാശം തട്ടി മിന്നുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളി പോലെ ഞാൻ ഇല്ലാതാകുന്നു. എന്നെ സ്നേഹിച്ചവർ മാത്രം എന്നെ ഓർക്കുക—ഒരു നോവായിട്ടല്ല, മറിച്ച് ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരിയായി. എന്നെ വെറുത്തവർ എന്നെ മറക്കുക—അതാണ് നിങ്ങൾ എനിക്ക് നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ബഹുമാനം.
മരണത്തിൻ്റെ തണുപ്പിലും എൻ്റെ ഈ വാക്കുകൾക്ക് ചൂടുണ്ടാകും. അത് കാപട്യത്തിൻ്റെ മുഖംമൂടികളെ പൊള്ളിക്കും. സത്യസന്ധമായ സ്നേഹത്തിൻ്റെ കല്ലറകളിൽ മാത്രം പൂക്കൾ വിരിയട്ടെ. മറ്റുള്ളവരുടേത് വെറും മണ്ണും കല്ലും മാത്രമായി അവശേഷിക്കട്ടെ.
ഈ ലോകത്തോട് ഞാൻ വിടപറയുന്നത് പരാതികളോടെയല്ല, മറിച്ച് അഗാധമായ ബോധ്യങ്ങളോടെയാണ്. എൻ്റെ മരണവാർത്ത നിങ്ങളെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ആ അസ്വസ്ഥതയിൽ ഒരല്പം സത്യമുണ്ടെങ്കിൽ, അത് മാത്രം മതി എനിക്ക് നിത്യതയിൽ ശാന്തമായി ഉറങ്ങാൻ.
വിട… നിഴലുകൾ അവസാനിക്കുന്നിടത്ത് നമുക്ക് വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടാം.