“നിയമം എനിക്ക് കേസുകൾ കാണിച്ചുതന്നു.

രചന : അഡ്വ ശ്രീറാം പള്ളിപ്പാടൻ ✍️

ഫാമിലി കോടതിയുടെ ഇടനാഴികളിലൂടെ നടന്ന് തുടങ്ങിയിട്ട് ഏതാനും വർഷങ്ങളേ ആയിട്ടുള്ളൂ.
പക്ഷേ ആ വർഷങ്ങൾ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് നിയമപുസ്തകങ്ങളേക്കാൾ മനുഷ്യജീവിതത്തെക്കുറിച്ചാണ്.
ഓരോ കേസും തീരുമ്പോഴും ഒരു കാര്യം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകുന്നു.
കോടതിയിൽ എത്തുന്ന കേസുകൾ ഒരിക്കലും കോടതിയിൽ നിന്നല്ല ആരംഭിക്കുന്നത്.

അവ തുടങ്ങുന്നത് വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പാണ്.
ഒരു വീട്ടിലെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ…
ഒരു കുട്ടിയുടെ പറയാതെ വിഴുങ്ങിയ കണ്ണീരിൽ…
ഒരു അമ്മയുടെ സഹനത്തിൽ…
ഒരു അച്ഛന്റെ കർക്കശമായ ഉപദേശങ്ങളിൽ…
ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ പറയാത്ത നിയമങ്ങളിൽ…
അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം അവർ എന്റെ ഓഫീസിൽ വന്നു.
നിയമത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ അവർ “ഭർത്താവും ഭാര്യയും” ആയിരുന്നു.
പക്ഷേ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ അവർ ഇപ്പോഴും മുറിവേറ്റ രണ്ട് കുട്ടികളായിരുന്നു.
അവൻ ശാന്തനായിരുന്നു.
സംസാരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് പലവട്ടം വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ അളന്ന് നോക്കുന്ന ഒരാളുടെ ശാന്തത.
“സാർ… ഞാൻ മിണ്ടാതെയിരിക്കും. ചെറുപ്പം മുതൽ തിരിച്ചുപറയുന്നത് അനാദരവാണെന്ന് പഠിച്ചാണ് വളർന്നത്.”
അവൻ പറഞ്ഞു.

അത് ഒരു വാചകമായിരുന്നില്ല.
അത് ഒരു ജീവിതകാല പരിശീലനമായിരുന്നു.
അൽപനേരം കഴിഞ്ഞ് അവൾ സംസാരിച്ചു.
“ഞാൻ ശബ്ദമുയർത്തും. കാരണം എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സ്ത്രീകൾ മിണ്ടാതിരുന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.”
അവളും ശരിയായിരുന്നു.
അവനും ശരിയായിരുന്നു.
അതാണ് അവരുടെ ദുരന്തവും.
രണ്ടുപേരും തെറ്റുകാരായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ രണ്ടുപേരും ഒരേ ഭാഷ സംസാരിക്കുന്നവരായിരുന്നില്ല.
അവൻ കരുതിയത് സ്നേഹം എന്നത് ഉത്തരവാദിത്തമാണെന്ന്.
വാടക അടയ്ക്കുക.
ബാങ്ക് വായ്പ തിരിച്ചടയ്ക്കുക.
കുട്ടികളുടെ ഭാവി ഉറപ്പാക്കുക.

കുടുംബത്തിന് ഒരു കുറവും വരുത്താതിരിക്കുക.
അവന്റെ അച്ഛൻ പഠിപ്പിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെ നിർവചനം അതായിരുന്നു.
അവൾ കരുതിയത് സ്നേഹം എന്നത് സാന്നിധ്യമാണെന്ന്.
ഒരു ദിവസം തളർന്നുവീഴുമ്പോൾ കേൾക്കാൻ ഒരാൾ.
കണ്ണുകൾ നിറയുമ്പോൾ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ഒരാൾ.
ലോകം മുഴുവൻ എതിർത്താലും “ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ” എന്ന് പറയാൻ ഒരാൾ.
അവളുടെ ഹൃദയം പഠിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെ നിർവചനം അതായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം അവൻ പറഞ്ഞു:
“ഞാൻ കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി കഷ്ടപ്പെട്ടു. അതാണ് സ്നേഹം എന്ന് ഞാൻ കരുതിയത്.”
അവൾ പതുക്കെ മറുപടി പറഞ്ഞു:
“എനിക്ക് ഉത്തരവാദിത്തം മാത്രം പോരായിരുന്നു. എനിക്ക് നിങ്ങളെയും വേണമായിരുന്നു.”
ആ മുറിയിൽ കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദത ഉണ്ടായിരുന്നു.
വർഷങ്ങളായി കോടതിമുറികളിൽ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ള ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തം ആ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കുള്ളിലായിരുന്നു.

കാരണം…
അവൻ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.
അവളും സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.
പക്ഷേ അവർ സ്നേഹിച്ചത് വ്യത്യസ്ത ഭാഷകളിലായിരുന്നു.
പിന്നീട് സംഭാഷണം കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്ക് പോയി.
“എന്റെ അമ്മയോട് ‘ഇല്ല’ പറയുമ്പോൾ എനിക്ക് കുറ്റബോധം തോന്നും.”
അവൻ പറഞ്ഞു.
അവൾ തലതാഴ്ത്തി.
“ഈ വിവാഹത്തിൽ എങ്കിലും ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവളാണെന്ന് തോന്നണം.”
അവൾ പറഞ്ഞു.
ഒരാൾ അമ്മയെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന് ഭയന്നു.
മറ്റൊരാൾ ഭർത്താവിനെ നഷ്ടപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞോ എന്ന് ഭയന്നു.
ഒരാൾ ബന്ധങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
മറ്റൊരാൾ തന്റെ സ്ഥാനം സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ആരാണ് ശരി?
ആരാണ് തെറ്റ്?
നിയമത്തിന് ചിലപ്പോൾ അതിന് ഉത്തരം പറയാൻ കഴിയും.
പക്ഷേ ജീവിതത്തിന് അതിന് കഴിയാറില്ല.

കുറച്ചുകഴിഞ്ഞ് അവൻ പറഞ്ഞു:
“ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ ആരും വികാരങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല. മിണ്ടാതിരിക്കുക എന്നതാണ് ഞാൻ പഠിച്ചത്.”
അവൾ ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞു:
“നിങ്ങൾ മിണ്ടാതാകുമ്പോൾ ഞാൻ തകരും. നിങ്ങൾ എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നും.”
അവൻ മൗനത്തിൽ സുരക്ഷ കണ്ടെത്തി.
അവൾ മൗനത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടലിന്റെ ഭയം കണ്ടു.
അവൻ വികാരങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ പഠിച്ചിരുന്നില്ല.
അവൾ വികാരങ്ങൾ തേടുന്നത് നിർത്താൻ പഠിച്ചിരുന്നില്ല.
അവൻ കരുതിയത് സാമ്പത്തിക സുരക്ഷ മതിയെന്ന്.
അവൾ ആഗ്രഹിച്ചത് പങ്കാളിത്തമായിരുന്നു.
അവൻ വളർന്നത് പുരുഷന്മാർ കരയരുതെന്ന് കേട്ടുകൊണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ വളർന്നത് സ്ത്രീകൾ വിവാഹത്തിൽ സ്വയം നഷ്ടപ്പെടുന്നത് കണ്ടുകൊണ്ടായിരുന്നു.
അപ്പോൾ എനിക്ക് ഒരു പഴയ സത്യം വീണ്ടും ഓർമ്മ വന്നു.
കോടതിയിൽ എത്തുന്ന ഭൂരിഭാഗം ദമ്പതികളും പരസ്പരം യുദ്ധം ചെയ്യുകയല്ല.
അവർ സ്വന്തം ബാല്യകാലത്തോടാണ് യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത്.
സ്വന്തം ഭയങ്ങളോടാണ് യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത്.
സ്വന്തം മുറിവുകളോടാണ് യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത്.

പരസ്പരം കാണുമ്പോൾ അവർ ശത്രുവിനെ കാണുന്നില്ല.
അവർ അറിയാതെ സ്വന്തം വേദനയുടെ പ്രതിഫലനം കാണുകയാണ്.
ഓരോ ഫയലും വായിക്കുമ്പോഴും, ഓരോ കക്ഷിയെയും കേൾക്കുമ്പോഴും എനിക്ക് കൂടുതൽ വ്യക്തമായി തോന്നുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്..
പല വിവാഹങ്ങളും തകരുന്നത് സ്നേഹം തീർന്നതുകൊണ്ടല്ല.
സ്നേഹത്തേക്കാൾ പഴക്കമുള്ള മുറിവുകൾ സുഖപ്പെടാതിരുന്നതുകൊണ്ടാണ്.
അതുകൊണ്ട് ചിലപ്പോൾ ഞാൻ ചിന്തിക്കാറുണ്ട്…
ഒരു കേസ് ഫയൽ ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു സത്യസന്ധമായ സംഭാഷണം നടന്നിരുന്നെങ്കിൽ…
ഒരു ഹർജി കുറയുമായിരുന്നു.
ഒരു കുട്ടിക്ക് രണ്ട് വീടുകൾ വേണ്ടിവരില്ലായിരുന്നു.

ഒരു സ്ത്രീക്ക് ഏകാന്തത കുറയുമായിരുന്നു.
ഒരു പുരുഷന് തന്റെ മൗനത്തിന്റെ തടവറയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരാൻ കഴിഞ്ഞേനെ.
കാരണം ഒടുവിൽ…
ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തം സ്നേഹമില്ലായ്മയല്ല.
സ്നേഹിക്കുന്ന രണ്ട് മനുഷ്യർ പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാതെ ജീവിക്കുന്നതാണ്.
“നിയമം എനിക്ക് കേസുകൾ കാണിച്ചുതന്നു. മനുഷ്യജീവിതം എനിക്ക് മുറിവുകൾ കാണിച്ചുതന്നു”..