സ്മാരകം വേണ്ട, സ്മരണ മതി.

രചന : ഒ.കെ.ശൈലജ ടീച്ചർ. കോഴിക്കോട് ✍️

സ്മാരകങ്ങൾ സ്മാരകശിലകളാകണോ?സ്മരണകൾ സൽക്കർമ്മങ്ങളാകണോ?
ദിവസങ്ങൾക്കു മുമ്പ് , നമ്മെ വിട്ടു പിരിഞ്ഞ പ്രശസ്ത നടൻ ശ്രീ. സലിം കുമാറിന് ഒരുകോടി രൂപ ചെലവിൽ സ്മാരകം പണിയാൻ സർക്കാർ തീരുമാനിച്ച വാർത്ത നമ്മൾ കണ്ടു. ഒരു കലാകാരനെ രാഷ്ട്രം ആദരിക്കുന്നത് തീർച്ചയായും അഭിനന്ദനാർഹം. പക്ഷേ ഈ ആദരവ് എങ്ങനെ വേണം എന്ന ചോദ്യം ഇവിടെ പ്രസക്തമാകുന്നു.
കല്ലിലും സിമന്റിലും തീർത്ത സ്മാരകങ്ങളാണോ, അതോ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം കൊണ്ട് അർത്ഥപൂർണ്ണമാകുന്ന സ്മരണകളാണോ അദ്ദേഹത്തിന് ചേരുന്നത്? ചിന്തിക്കൂ……

സലിം കുമാർ എന്ന മഹാപ്രതിഭ ജനഹൃദയങ്ങളിൽ അമരനാണ്.
സലിം കുമാർ വെറുമൊരു ഹാസ്യനടൻ ആയിരുന്നില്ല. ‘പുലിവാൽ കല്യാണം, തിളക്കം, തെങ്കാശിപ്പട്ടണം’ചെത്തുകാരൻ’ എന്നീ വേഷങ്ങളിലൂടെ സാധാരണക്കാരന്റെ വേദനയും കണ്ണീരും ചിരിയും വെള്ളിത്തിരയിൽ എത്തിച്ചു.
‘അച്ഛനുറങ്ങാത്ത വീട്’ എന്ന സിനിമയിലെ അഭിനയത്തിന് ദേശീയപുരസ്കാരം നേടിയപ്പോഴും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്, “ഇത് എന്റെ അച്ഛന്മാരുടെ അവാർഡാണ്” എന്നാണ്. നിരാലംബരുടെ, തൊഴിലാളികളുടെ, പാവപ്പെട്ടവന്റെ പ്രതിനിധിയായിരുന്നു സലിം കുമാർ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കല ജീവിതഗന്ധിയായിരുന്നു.

ഒരുകോടി കൊണ്ട് , അനശ്വരനായ കലാകാരന്റെ സ്മരണാർത്ഥം ചരിത്രത്തിൽ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന എത്രയെത്ര സൽപ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യാം.
ഒരു കോടി രൂപ ഒരു ചെറിയ തുകയല്ല. ഈ തുക കൊണ്ട് ഒരു സ്മാരകമണ്ഡപം പണിയാം. വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാലയിടാം, പുഷ്പാർച്ചന നടത്താം. പൊടിപിടിച്ച് കിടക്കുന്ന ഒരു കെട്ടിടം കൂടി നമുക്ക് കിട്ടും.
അതേ ഒരു കോടി രൂപ കൊണ്ട് നമുക്ക് എന്തൊക്കെ ചെയ്യാം എന്ന് നോക്കാം:
പദ്ധതി ഏകദേശ ചെലവ് ഗുണഭോക്താക്കൾ
സലിം കുമാർ ചികിത്സാ സഹായ നിധി.
50 ലക്ഷം 100 നിർധന രോഗികൾക്ക് 50,000 രൂപ വീതം
സലിം കുമാർ ഭവന പദ്ധതി.
40 ലക്ഷം 8 കുടുംബങ്ങൾക്ക് 5 ലക്ഷം വീതം വീട്
അവശകലാകാര ക്ഷേമ പെൻഷൻ
10 ലക്ഷം 20 പ്രായമായ അവശകലാകാരന്മാർക്ക് 1 വർഷം
ഇത് കണക്കാണ്. കണക്കിനപ്പുറം ഇതിൽ മനുഷ്യത്വമുണ്ട്. ഒരു നിർധന കാൻസർ രോഗി ചികിത്സ കിട്ടി ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ വരുമ്പോൾ, ഒരു കൂരയിൽ മഴ നനഞ്ഞ് കിടന്ന കുടുംബം സ്വന്തം വീട്ടിൽ അന്തിയുറങ്ങുമ്പോൾ, അവിടെ സലിം കുമാർ ജീവിക്കും. അത് കല്ലിലെ പേരിനേക്കാൾ മാനവികതയുളളതാ ണ്,മഹത്വമുളളതാണ്.

സ്മാരക സംസ്കാരം നമ്മൾ പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്
കേരളം സ്മാരകങ്ങളുടെ നാടായി മാറുകയാണ്. ഓരോ മഹാനും ഒരു മണ്ഡപം. പക്ഷേ ആ മഹാന്മാർ ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ പറഞ്ഞ ആശയങ്ങൾ നമ്മൾ മറക്കുന്നു. സുകുമാർ അഴീക്കോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്: “എന്റെ പേരിൽ സ്മാരകം വേണ്ട, എന്റെ പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചാൽ മതി”.
സലിം കുമാർ ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ അദ്ദേഹം എന്ത് ആഗ്രഹിക്കുമായിരുന്നു? വലിയൊരു കെട്ടിടമോ, അതോ തന്റെ പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ ഒരു പാവപ്പെട്ടവന്റെ കണ്ണ് നനയുന്നതോ?
സാധാരണക്കാരനായി ജീവിച്ച, നിലപാടുകളിൽ ഉറച്ചുനിന്ന ആ മനുഷ്യസ്നേഹിയുടെ ആശയങ്ങളെ നമ്മൾ തന്നെ മുറിവേൽപ്പിക്കുകയല്ലേ ഇത്തരം സ്മാരകങ്ങളിലൂടെ?
എന്താണ് ശരിയായ ആദരവ്?

ഒരു കലാകാരനുള്ള ഏറ്റവും വലിയ ആദരം അയാളുടെ മൂല്യങ്ങൾ നിലനിർത്തുക എന്നതാണ്. സലിം കുമാർ സാധാരണക്കാരനൊപ്പം നിന്നു. ചിരിപ്പിച്ചു, ചിന്തിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാമത്തിൽ ഒരു ‘സലിം കുമാർ ഫൗണ്ടേഷൻ’ ഉണ്ടാക്കുക. നാടക-സിനിമാ രംഗത്തെ നിർധന കലാകാരന്മാർക്ക് പെൻഷൻ കൊടുക്കുക. പഠിക്കാൻ പണമില്ലാത്ത കലാകാരന്മാരായ
വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് സ്കോളർഷിപ്പ് നൽകുക. അർബുദ രോഗികൾക്ക് സൗജന്യ ചികിത്സ നൽകുക.
അപ്പോൾ സലിം കുമാർ മരിക്കില്ല. ഓരോ വർഷവും നൂറ് കണക്കിന് ജീവിതങ്ങളിലൂടെ അദ്ദേഹം വീണ്ടും ജനിക്കും. അതാണ് യഥാർത്ഥസ്മാരകം. ജീവനുള്ള സ്മാരകം.

സർക്കാരിന്റെ ഉദ്ദേശശുദ്ധിയെ മാനിക്കുന്നു. പക്ഷേ ആ ഒരു കോടി രൂപ സിമന്റിൽ കലർത്താതെ, മനുഷ്യന്റെ കണ്ണീരൊപ്പാൻ ഉപയോഗിച്ചെങ്കിൽ… സലിം കുമാർ സ്വർഗ്ഗത്തിലിരുന്ന് അഭിമാനത്തോടെ ചിരിക്കും. സന്തോഷത്തോടെ പൊട്ടിച്ചിരിക്കും. കാരണം അദ്ദേഹം അങ്ങനെയായിരുന്നു – കരയുന്നവരെ ചിരിപ്പിച്ചവൻ.
സ്മാരകം വേണ്ട, സ്മരണ മതി. കല്ലിൽ അല്ല, കരളിൽ കൊത്തിയ സ്മരണ. അത് എക്കാലവും നിലനില്ക്കും ജീവിക്കുന്ന സ്മാരകങ്ങളായി, മരണാനന്തര ബഹുമതിയായി.