രചന : അനിൽ ചേർത്തല ✍️
ഗുരു
ഒരു നാമമല്ല.
ഒരു ജീവിതചരിത്രവുമല്ല.
അനാദികാലം മുതൽ മനുഷ്യാത്മാവ് അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ദൈവമുഖാവരണമാണുഗുരു.
ആ മുഖം ഭൂമിയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ കാലം അതിനെ ജനനം എന്നു വിളിക്കുന്നു.
ശിഷ്യൻ അതിനെ കൃപ എന്നു വിളിക്കുന്നു.
ഗുരുവിന്റെപിറവി ഒരു ശരീരത്തിന്റെ ആവിർഭാവമല്ല. മനുഷ്യന്റെ മറന്നുപോയ ആത്മസ്മൃതി വീണ്ടും ഭൂമിയെ സ്പർശിക്കുന്ന നിമിഷമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഗുരുവിനെ മനസ്സിലാക്കാൻ ചിന്ത പോരാ; അനുഭവമാണ് വഴി. ഗുരുവിനെ കാണാൻ കണ്ണുകൾ പോരാ; സമർപ്പണമാണ് ദർശനം.
ശാന്തിഗിരി ആ ദർശനത്തിന്റെ ഭൗതികരൂപമല്ല.
ഗുരുസങ്കൽപ്പം ശ്വാസം എടുക്കുന്ന നിശ്ശബ്ദതയാണ് ശാന്തിഗിരി
ഇവിടെ കല്ലുകൾകൊണ്ട് ആശ്രമം പണിതിട്ടില്ല.
പ്രാർത്ഥനകൊണ്ടാണ്.
ഇവിടെ മതിലുകൾ ഉയർന്നതല്ല.
സമർപ്പണമാണ് ഉയർന്നത്.
ഇവിടെ സ്ഥാപനങ്ങൾ വളർന്നതല്ല.
ചൈതന്യമാണ് വളർന്നത്.
ഗുരു ഭൂമിയിൽ ഒരു സ്ഥലം സൃഷ്ടിച്ചില്ല. മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ആകാശം തുറന്നു. ആ ആകാശത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നവനാണ് ശിഷ്യൻ. അവിടെ ഗുരു പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല. ഉള്ളിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന സത്യം ഉണരുന്നു.
അതുകൊണ്ടാണ്
അഹം കുറഞ്ഞുപോകുന്നത്.
വെളിച്ചം കൂടുന്നതല്ല.
ഇരുട്ട് സ്വയം ഇല്ലാതാകുന്നത്.
ഗുരുവിന്റെ കരുണയ്ക്ക് ചലനമില്ല.
എന്നാൽ അതാണ് എല്ലാ ചലനങ്ങളുടെയും ഉറവിടം.
ആ കരുണയാണ് വിശക്കുന്നവന്റെ മുമ്പിൽ അന്നമായി എത്തുന്നത്.
ആ കരുണയാണ് രോഗിയുടെ ശയ്യക്കരികിൽ സ്പർശമായി നിൽക്കുന്നത്.
ആ കരുണയാണ് ആത്മാന്വേഷകന്റെ ഉള്ളിൽ മൗനമായി വിരിയുന്നത്.
അതുകൊണ്ട് അന്നദാനം ഭക്ഷണമല്ല.
ഒരു ജീവൻ മറ്റൊരു ജീവനിൽ സ്വയം തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷമാണ്.
ആതുരസേവനം ചികിത്സയല്ല.
വേദനയുടെ മറവിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ദൈവികതയെ പ്രണമിക്കുന്ന വിനയമാണ്.
ആത്മബോധനം അറിവിന്റെ കൈമാറ്റമല്ല.
മനുഷ്യൻ സ്വയം മറന്നുപോയ അനന്തതയെ വീണ്ടും ഓർമ്മിക്കുന്ന നിമിഷമാണ്.
ഈ മൂന്നും ചേർന്നാണ് ഗുരുസങ്കൽപ്പം ഭൂമിയിൽ ശ്വാസം എടുക്കുന്നത്.
അതിന്റെ പേരാണ് ശാന്തിഗിരി.
ഗുരുപരമ്പര രക്തബന്ധമല്ല.
ചൈതന്യബന്ധമാണ്.
അത് പാരമ്പര്യമല്ല.
പ്രവാഹമാണ്.
ഒരു വിളക്കിൽ നിന്നു മറ്റൊരു വിളക്ക് തെളിയുന്നതുപോലെ ഗുരുചൈതന്യം ശിഷ്യഹൃദയങ്ങളിലൂടെ കാലത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. അവിടെ ഒന്നും നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല.പ്രകാശം പങ്കുവെച്ചാൽ കുറയാത്തതുപോലെ ഗുരുകൃപയും വിഭജിക്കപ്പെടുന്നില്ല.
ശിഷ്യൻ ഗുരുവിനെ അനുഗമിക്കുന്നില്ല.
ഗുരുസങ്കൽപ്പത്തെ ജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്.
ആ ശ്രമം പൂർണമാകുന്നിടത്താണ് ഗുരുദക്ഷിണ ആരംഭിക്കുന്നത്.
ഗുരുവിന് പുഷ്പം അർപ്പിക്കുന്നത് എളുപ്പമാണ്.
പക്ഷേ ഒരു ജീവിതം ഗുരുചരണങ്ങളിൽ അർപ്പിക്കുക—
അതാണ് ശിഷ്യത്വം.അതാണ്ടു ഗുരുത്ത്വം
സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങളെക്കാൾ ഗുരുസങ്കൽപ്പത്തെ വലുതായി കാണുക—
അതാണ് തപസ്സ്.
സ്വന്തം വിജയങ്ങളെക്കാൾ ലോകത്തിന്റെ ദുഃഖം കാണാൻ പഠിക്കുക—
അതാണ് സേവനം.
സ്വന്തം അസ്തിത്വത്തേക്കാൾ ഗുരുസാന്നിധ്യം സത്യമാണെന്ന് അനുഭവിക്കുക—
അതാണ് ആത്മസമർപ്പണം.
ശാന്തിഗിരിയുടെ ശക്തി അതിന്റെ വ്യാപ്തിയിലല്ല.
അതിന്റെയുള്ളിലെ നിശ്ശബ്ദതയിലാണ്.
ആ നിശ്ശബ്ദതവാക്കുകളെക്കാൾ കൂടുതൽ സംസാരിക്കുന്നു.
അത് ഉപദേശങ്ങളെക്കാൾ കൂടുതൽ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നു.
അത് കാലത്തെക്കാൾ കൂടുതൽ നിലനിൽക്കുന്നു.
ഒരു ദിവസം ഈ ഭൂമിയിലെ എല്ലാ നിർമ്മിതികളും മാറും.
പേരുകൾ മാറും.
രൂപങ്ങൾ മാറും.
തലമുറകൾ മാറും.
പക്ഷേ ഗുരുസങ്കൽപ്പത്തിൽ സ്വയം സമർപ്പിച്ച ഒരു ഹൃദയം കാലത്തിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും മാഞ്ഞുപോകില്ല.
കാരണം ഗുരു ചരിത്രത്തിൽ ജീവിക്കുന്നില്ല.
ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള നിശ്ശബ്ദത്തിലാണ് ഗുരുസാന്നിധ്യം.
ആ നിശ്ശബ്ദം കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നിടത്താണ് ശിഷ്യത്വം ആരംഭിക്കുന്നത്.
ആ നിശ്ശബ്ദമായി മാറാൻ കഴിയുന്നിടത്താണ് ഗുരുകൃപ പൂർണമാകുന്നത്.
അവിടെയാണ് ശാന്തിഗിരി.
അവിടെയാണ് ഗുരുപരമ്പര.
അവിടെയാണ് മനുഷ്യൻ ആദ്യമായി സ്വയം കണ്ടുമുട്ടുന്നത്.
ശേഷം അവിടെ ശിഷ്യൻ എന്നൊരാളില്ല.
‘
ഗുരു എന്നൊരാളില്ല.
ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കൃപ മാത്രം.
അതിന് മനുഷ്യർ നൽകിയ ഏറ്റവും പവിത്രമായ നാമമാണ്—
ഗുരു.
