രചന : ഒ.കെ.ശൈലജ ടീച്ചർ. ✍️
കടലിരമ്പം പോലൊരു കഥാകാരൻ: “ബേപ്പൂർ സുൽത്താൻ”.
ജൂലായ് 5.
മലയാള സാഹിത്യത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു വിങ്ങൽ ബാക്കിയാക്കി, അക്ഷരങ്ങളുടെ
സുൽത്താൻ യാത്രയായ ദിനം.
വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീർ!പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ നമ്മുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരി വിരിയും, കണ്ണിൽ ഒരു നനവ് പടരും. കാരണം അദ്ദേഹം വെറുമൊരു എഴുത്തുകാരനായിരുന്നില്ല; മലയാളിയുടെ ആത്മാവിന്റെ അക്ഷരരൂപമായിരുന്നു.
വൈക്കത്തെ മണ്ണിൽ നിന്ന് ലോകത്തിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ , മണ്ണിന്റെ മണമറിഞ്ഞ സാഹിത്യകാരൻ!
1908 ജനുവരി 21-ന്കോട്ടയം ജില്ലയിലെ വൈക്കം തലയോലപ്പറമ്പിൽ കായി അബ്ദുറഹ്മാന്റെയും കുഞ്ഞാത്തുമ്മയുടെയും മകനായി ജനനം. പഠനം പാതിവഴിയിൽ നിർത്തി, ഗാന്ധിജിയുടെ ആഹ്വാനം കേട്ട് സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിലേക്ക് എടുത്തുചാടി.
പിന്നെ സഞ്ചാരിയായി. കാൽനടയായി, സൈക്കിളിൽ, കപ്പലിൽ .കാശിയും അജ്മീറും പെഷവാറും അറേബ്യയും ആഫ്രിക്കയും കണ്ടു. ജയിൽ ജീവിതം അനുഭവിച്ചു. മജീഷ്യനായി, ഹോട്ടലിൽ പാത്രം കഴുകി, പത്രം വിറ്റു. ജീവിതം എന്ന മഹാഗ്രന്ഥം അദ്ദേഹം വായിച്ചത് തെരുവുകളിൽ നിന്നാണ്, സർവകലാശാലകളിൽ നിന്നല്ല.
ഈ അനുഭവങ്ങളാണ് ബഷീർ സാഹിത്യത്തിന്റെ അസംസ്കൃത വസ്തു. അദ്ദേഹം എഴുതിയത് കണ്ടതും കേട്ടതും അനുഭവിച്ചതും മാത്രം. അതുകൊണ്ടാണ് അത് സത്യമായത്. കാലത്തെ അതിജീവിച്ചത് !.
ബേപ്പൂരിന്റെ മണ്ണിൽ വേരൂന്നിയ ഭാവന പടർന്ന് പന്തലിച്ച് ലോകസാഹിത്യത്തിലിടം നേടി.
ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ടാം പകുതി ബേപ്പൂരിൽ. അറബിക്കടലിന്റെ ഉപ്പുകാറ്റേറ്റ്, ചാലിയാറിന്റെ ഓളം കേട്ട് അദ്ദേഹം എഴുതി. ‘ബേപ്പൂർ സുൽത്താൻ’ എന്ന പേര് ലോകം മുഴുവൻ അറിയപ്പെട്ടു.
സുൽത്താൻ എന്നാൽ ഭരണാധികാരി. ബഷീർ മലയാളിയുടെ മനസ്സിനെ ഭരിച്ചത് വാക്കിന്റെ ചെങ്കോലേന്തിയാണ്.പട്ടാളമില്ല, കിരീടമില്ല പ്രേമവും കാരുണ്യവും നർമ്മവും മാത്രം.
പച്ചമനുഷ്യന്റെ പദാവലിയായിരുന്നു ലോകപ്രശസ്തി നേടിയ മലയാളത്തിന്റെ കഥാകാരന്റെ ഭാഷ.
ബഷീറിന് മുൻപ് മലയാള സാഹിത്യം സംസ്കൃതത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ, വരേണ്യരുടെ ഭാഷയിലായിരുന്നു. ബഷീർ വന്നതോടെ അടുക്കള ഭാഷ, തെരുവ് ഭാഷ, സാധാരണക്കാരന്റെ ഭാഷ ഇവയെല്ലാം
സാഹിത്യത്തിലേക്ക് കയറിവന്നു.
“ന്റുപ്പൂപ്പാക്കൊരാനേണ്ടാർന്നു” എന്ന് തുടങ്ങാൻ മറ്റാർക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നു?
“ഭൂമിയുടെ അവകാശികൾ” എന്ന് കർഷകനെയും തൊഴിലാളിയെയും വിളിക്കാൻ ആർക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നു?
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്യങ്ങൾ ചെറുതാണ്. ലളിതമാണ്. എന്നാൽ ആഴം കടലോളം. ഒരു വരിയിൽ ചിരിപ്പിക്കും, അടുത്ത വരിയിൽ കരയിക്കും. ഇതാണ് ബഷീർ മാജിക്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ
പ്രസിദ്ധമായ നാല് കൃതികൾ: മനുഷ്യന്റെ മഹാഭാരതം ആയിരുന്നു.
ബാല്യകാലസഖി (1944) പ്രണയത്തിന്റെ ഏറ്റവും നിർമ്മലമായ ആവിഷ്കാരം. മജീദും സുഹറയും മലയാളിയുടെ നഷ്ടപ്രണയത്തിന്റെ പ്രതീകമായി.
ന്റുപ്പൂപ്പാക്കൊരാനേണ്ടാർന്നു (1951) നർമ്മം കൊണ്ട് തീർത്ത വിമർശനം. ഫ്യൂഡലിസത്തിന്റെ ശവപ്പെട്ടിയിൽ അവസാനത്തെ ആണിയടിച്ച കൃതി.
പാത്തുമ്മായുടെ ആട് (1959)ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മചിത്രം. ദാരിദ്ര്യത്തിലും ചിരിക്കാൻ കഴിയുന്ന മനുഷ്യന്റെ അതിജീവനകഥ.
മതിലുകൾ (1965): ജയിലിനുള്ളിൽ വിടരുന്ന പ്രണയം. കാണാതെ, തൊടാതെ, വാക്കുകൾ കൊണ്ട് മാത്രം പ്രണയിച്ച നാരായണിയും ബഷീറും. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം പറഞ്ഞുതന്ന നോവൽ.
ഭൂമിയുടെ അവകാശികൾ, ശബ്ദങ്ങൾ, പ്രേമലേഖനം ഓരോന്നും ഓരോ ലോകം.
സ്നേഹമാണ് മതം. അതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതദർശനം.
ബഷീർ ഒരു മതത്തിന്റെയും വക്താവായിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മതം മനുഷ്യത്വമായിരുന്നു. ജാതിയും, മതവും വർഗ്ഗവുമില്ല,വിശപ്പും പ്രണയവും ദുഃഖവും എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ.
ജയിലിൽ വെച്ച് ഹിന്ദുവായ കേശവൻ നായർക്ക് വേണ്ടി ‘പ്രേമലേഖനം’ എഴുതിക്കൊടുത്ത മുസ്ലീമായ ബഷീർ. ഇതാണ് ഇന്ത്യ. ഇതാണ് മതേതരത്വം. പുസ്തകങ്ങളിൽ അല്ല, ജീവിതത്തിൽ കാണിച്ചുതന്ന പാഠം.
അദ്ദേഹം എപ്പോഴും പറയും: എല്ലാവർക്കും എന്റെ നമസ്കാരം. ശത്രുവിനും മിത്രത്തിനും, പട്ടിക്കും പൂച്ചയ്ക്കും, ആടിനും ആനയ്ക്കും പ്രപഞ്ചത്തോട് മുഴുവൻ കൈകൂപ്പിയ സഹജീവിസ്നേഹി!
ഇന്നും എന്നും
പ്രസക്തനാണ് വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീർ എന്ന ജനകീയ കഥാകാരൻ.
ഇന്ന് നമ്മൾ വെറുപ്പിന്റെ മതിലുകൾ പണിയുമ്പോൾ, ബഷീർ സ്നേഹത്തിന്റെ മതിലുകൾ പണിതു.
നമ്മൾ വലിയ വാക്കുകളിൽ തർക്കിക്കുമ്പോൾ, ബഷീർ ചെറിയ വാക്കിൽ ലളിതമായി കാര്യം പറഞ്ഞു.
നമ്മൾ ഡാറ്റയും ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസും
ചർച്ച ചെയ്യുമ്പോൾ, ബഷീർ മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് രേഖപ്പെടുത്തി.
കാലവും സാങ്കേതികവിദ്യയും മാറും. പക്ഷേ വിശപ്പ്, പ്രണയം,കണ്ണീർ ഇതൊന്നും മാറില്ല. അതുകൊണ്ട് ബഷീറും മാറില്ല. അദ്ദേഹം കാലാതീതനാണ്.
1994 ജൂലായ് 5-ന് ഭൗതികമായി അദ്ദേഹം വിടപറഞ്ഞു. പക്ഷേ ബേപ്പൂരിലെ കടൽ ഇന്നും പറയുന്നു സുൽത്താൻ ഇവിടെയുണ്ട്. ചാലിയാറിന്റെ ഓളങ്ങളിൽ,
ഉരു നിർമ്മിക്കുന്ന ആശാരിയുടെ ചുറ്റികത്താളത്തിൽ, സാധാരണക്കാരന്റെ ചിരിയിൽ, ബഷീർ ജീവിക്കുന്നു.
നമ്മൾ എഴുതുമ്പോൾ, വായിക്കുമ്പോൾ, സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ, ചിരിക്കുമ്പോൾ അപ്പോഴെല്ലാം ബഷീർ എന്ന ചെറിയ വലിയ മനുഷ്യൻ നമ്മുടെ കൂടെയുണ്ട്. കാരണം അദ്ദേഹം നമുക്ക് തന്നത് കഥകളല്ല, കാഴ്ചപ്പാടാണ്. ജീവിക്കാനുള്ള ഒരു വഴിയാണ്.
വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീർ ഒരു എഴുത്തുകാരനല്ല, ഒരു അനുഭവമാണ്. അറബിക്കടൽ പോലെ വിശാലം, ചാലിയാർ പോലെ ലളിതം, ബേപ്പൂർ ഉരു പോലെ കരുത്തുറ്റത്. വിശ്വസാഹിത്യകാരന്റെ പാവനസ്മരണയ്ക്കു മുന്നിൽ സ്മരണാഞ്ജലി🙏
