രചന : എ ആർ ഷാജികുമാർ ✍️
ജീവിതത്തിൽ ചില മനുഷ്യർ കടന്നുവരുന്നത് ഒരു യാദൃച്ഛിക കൂടിക്കാഴ്ചയായല്ല. അവർ നമ്മുടെ ദിവസങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന വഴിയാത്രക്കാരുമല്ല. ഒരു വിത്ത് മണ്ണിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ തന്റെ ഭാവിയെ നിശ്ശബ്ദമായി സൂക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ.. അവർ നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ വേരൂന്നുന്നു. ഋതുക്കൾ മാറും.. വഴികൾ പിരിയും.. വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോകും.. പക്ഷേ ഒരിക്കൽ ഉള്ളിൽ വേരിറങ്ങിയ ചില സാന്നിധ്യങ്ങൾക്ക് കാലത്തിന്റെ കൈകൾ എത്താറില്ല.
അവരെ എത്ര ദൂരെയാക്കി നിർത്താൻ ശ്രമിച്ചാലും.. ഓർമ്മകളുടെ വിസ്മൃതിയിൽ എത്ര ആഴത്തിൽ അടക്കം ചെയ്താലും.. അവർ ഒരുനാൾ വീണ്ടും മടങ്ങിയെത്തും. ഒരു മഴയുടെ ഗന്ധമായി..ഒരു സന്ധ്യയുടെ നിശ്ശബ്ദതയായി..കേട്ടുമറന്ന ഒരു ഗാനത്തിന്റെ ഈണായി.. അല്ലെങ്കിൽ കാരണമില്ലാതെ കണ്ണുകളെ നനയ്ക്കുന്ന ഒരു പുഞ്ചിരിയായി… കാരണം ചില സാന്നിധ്യങ്ങൾ ഓർമ്മകളിൽ മാത്രം ജീവിക്കുന്നവയല്ല.. അവ രക്തത്തിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്ന ജീവിതത്തിന്റെ അദൃശ്യലിപികളാണ്.
ചില ബന്ധങ്ങൾ തീയോട് സാദൃശ്യമുള്ളവയാണ്.. അവ അണഞ്ഞുവെന്ന് ലോകം വിധിയെഴുതിയ ശേഷവും.. ചാരത്തിനടിയിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഒരു ചെറുചൂട് മതി.. വർഷങ്ങളുടെ നിശ്ശബ്ദതയെ വീണ്ടും ജ്വലിപ്പിക്കാൻ.
യഥാർത്ഥ സ്നേഹം കത്തിയമരുന്ന അഗ്നിയല്ല.. അണഞ്ഞ ശേഷവും ഊഷ്മാവ് കൈവിടാത്ത ചാരത്തിന്റെ മൗനമാണ്..
ചില ഓർമ്മകൾ വിത്തുകളാണ്.. അവയെ മറവിയുടെ മണ്ണിൽ എത്ര ആഴത്തിൽ മൂടിയാലും.. കാലത്തിന്റെ ഒരു ചെറുമഴ മതി വീണ്ടും മുളയ്ക്കാൻ.. പിന്നെ അവ മനസ്സിന്റെ ആകാശത്തേക്ക് ശാഖകൾ വിടർത്തി..ഒരിക്കൽ നമ്മെ സ്പർശിച്ച നിമിഷങ്ങളുടെ നിഴൽ വീണ്ടും ജീവിതത്തിനുമേൽ വിരിച്ചിടും. നമ്മൾ മറന്നുവെന്ന് കരുതുന്ന പലതും.. യഥാർത്ഥത്തിൽ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ വേരിറക്കുകയായിരിക്കും.
ചില മനുഷ്യർ കണ്ണാടികളാണ്.. അവർ നമ്മുടെ മുഖം പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നില്ല..നമ്മൾ പോലും തിരിച്ചറിയാതെ പോയ ആത്മാവിന്റെ പ്രകാശത്തെയും ഇരുളിനെയും നിശ്ശബ്ദമായി കാണിച്ചുതരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവരുടെ അഭാവം ഒരു മനുഷ്യന്റെ നഷ്ടമായി മാത്രം അനുഭവപ്പെടാത്തത്..സ്വന്തം പ്രതിബിംബം നഷ്ടപ്പെട്ട കണ്ണാടിയുടെ ശൂന്യതപോലെ അത് ഉള്ളിൽ അനുനാദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു..
നദി സമുദ്രത്തിലെത്തിയാലും തന്റെ ഉറവയെ മറക്കാറില്ല.. വൃക്ഷം ആകാശത്തോളം ഉയർന്നാലും തന്റെ വിത്തിനോട് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതുപോലെ മനുഷ്യഹൃദയവും ഒരിക്കൽ അതിനെ സ്നേഹത്തോടെ സ്പർശിച്ച ചില ആത്മാക്കളെ ഒരിക്കലും പൂർണമായി വിട്ടയക്കില്ല.. അവർ പേരുകളായി നിലനിൽക്കില്ല..ശ്വാസമായി.. നിശ്ശബ്ദമായി..പറയാതെ ബാക്കിയാകുന്ന പ്രാർത്ഥനകളായി ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും..
ഒടുവിൽ ജീവിതം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു ലളിതമായ മഹാസത്യമാണ്. കാലത്തിന് ദൂരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാം.. മുഖങ്ങളുടെ രേഖകൾ മായ്ക്കാം.. ശബ്ദങ്ങളെ നിശ്ശബ്ദമാക്കാം.. പക്ഷേ ആത്മാവിൽ വേരൂന്നിയ സാന്നിധ്യങ്ങളെ ഒരു മറവിക്കും മായ്ക്കാനാവില്ല.. അവർ തീയണഞ്ഞ ശേഷവും ചാരത്തിന്റെ ഊഷ്മാവായി.. മണ്ണിനടിയിൽ ഉറങ്ങുന്ന വിത്തിന്റെ പ്രത്യാശയായി.. കണ്ണാടിയിൽ തെളിയുന്ന ആത്മാവിന്റെ പ്രതിബിംബമായി.. നമ്മൾ ഓർമ്മകളുടെ വിസ്മൃതിയിൽ എത്ര അടക്കം ചെയ്താലും.. അത് ഇടയ്ക്കിടെ നമ്മളെ നോക്കി മനോഹരമായി പുഞ്ചിരിക്കും.