രചന : അഫ്സൽ വെള്ളിപ്പറമ്പ് ✍
പതിമൂന്നുകാരിയുടെ കൊട്ടേഷൻ നിർദ്ദേശപ്രകാരം അറുപത്തിമൂന്നുകാരൻ കൊല്ലപ്പെട്ടതിന്റെ ഞെട്ടൽ മാറുംമുമ്പേ, കർണാടകയിൽ രണ്ട് പത്താം ക്ലാസ് വിദ്യാർത്ഥികൾ പ്രധാനാധ്യാപികയെ കുത്തിക്കൊന്നു എന്ന വാർത്തയും എത്തുന്നു.
ഒറ്റപ്പെട്ട രണ്ട് കുറ്റകൃത്യങ്ങളായി ഇതിനെ വായിച്ചുതീർക്കാൻ കഴിയില്ല.
കുട്ടികൾ കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ വഴിയിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു എന്ന വാർത്തയിൽ നമ്മുടെ കാലത്തിന്റെ ഒരു വലിയ സാമൂഹിക ഭയം ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു.
കുട്ടികൾ കുറ്റവാളികളായി ജനിക്കുന്നില്ലല്ലോ.
“ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കൈയിൽ കത്തിയല്ല ഉണ്ടാവുക; കളിപ്പാട്ടമായിരിക്കും. വിരലുകളിൽ തോക്കിന്റെ ട്രിഗറല്ല, അമ്മയുടെ വിരലായിരിക്കും. കണ്ണുകളിൽ കുറ്റത്തിന്റെ ഇരുട്ടല്ല, ലോകത്തെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കുന്ന വെളിച്ചമായിരിക്കും.”
പിന്നെ എപ്പോഴാണ് ആ കളിപ്പാട്ടം കൈവിട്ട് കുറ്റത്തിന്റെ ഉപകരണം കൈയിലെത്തുന്നത്?
അതാണ് സമൂഹം ആദ്യം അന്വേഷിക്കേണ്ട ചോദ്യം.
കുട്ടിക്ക് സ്കൂളിൽ പുസ്തകമുണ്ട്. വീട്ടിൽ ഉപദേശമുണ്ട്. സമൂഹത്തിൽ നിയമമുണ്ട്. എന്നിട്ടും ഒരു കുട്ടി കുറ്റത്തിന്റെ വഴിയിലേക്ക് നടന്നുപോകുന്നുവെങ്കിൽ, കുറ്റം നടന്നത് അവന്റെ മനസ്സിൽ മാത്രം അല്ല; അവനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയ ലോകത്തിന്റെ ഏതോ ഇരുണ്ട കോണിലും കൂടിയാണ്.
ഒരു കുട്ടിയുടെ കൈയിൽ പേനയ്ക്ക് പകരം കുറ്റത്തിന്റെ അടയാളം തെളിയുമ്പോൾ, അത് ആ കുട്ടിയുടെ മാത്രം പരാജയമല്ല.
അവനെ വളർത്തിയ സമൂഹത്തിന്റെ പരീക്ഷാഫലവും കൂടിയാണ്.
ബാല്യം ഒരു വെറും പ്രായമല്ല; മനുഷ്യന്റെ ഭാവിയുടെ ആദ്യ കരട് കൂടിയാണ്. ആ കരടിൽ സ്നേഹത്തിനുപകരം അവഗണനയും, സംഭാഷണത്തിനുപകരം നിശ്ശബ്ദതയും, മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശത്തിനുപകരം അനുകരണീയമല്ലാത്ത മാതൃകകളും നിറയുമ്പോൾ, ഒരിക്കൽ ആ ബാല്യത്തിന്റെ അക്ഷരങ്ങൾ സമൂഹത്തിന്റെ മുന്നിൽ കുറ്റമായി വായിക്കപ്പെട്ടേക്കാം.
കുട്ടികളെ കുറ്റവാളികളായി മാത്രം കാണുന്നത് എളുപ്പമാണ്.
അവരുടെ കുറ്റത്തിന് ശിക്ഷ നിശ്ചയിക്കുന്നതും എളുപ്പമാണ്.
പക്ഷേ ആ കുറ്റത്തിലേക്ക് നടന്നുപോയ വഴിയിൽ എത്ര വാതിലുകൾ തുറന്നുകിടന്നിരുന്നു എന്ന് അന്വേഷിക്കുകയാണ് പ്രയാസം.
അറിവിന്റെ പുസ്തകത്തിന് പകരം കുറ്റത്തിന്റെ ആയുധം ഒരു കുട്ടിയുടെ കൈയിലെത്തിയെങ്കിൽ, പരാജയപ്പെട്ടത് ആ കുട്ടി മാത്രം അല്ല—അവനെ ചുറ്റിനിന്ന കുടുംബവും വിദ്യാലയവും സമൂഹവും നമ്മുടെ കരുതലിന്റെ സംവിധാനങ്ങളും കൂടിയാണ്.
കുട്ടികളുടെ കൈകളിൽ കുറ്റത്തിന്റെ കത്തി വരുന്നതിനു മുമ്പ്, അവരുടെ മനസ്സിൽ ആരാണ് ഇരുട്ട് നിറച്ചതെന്ന് അന്വേഷിക്കണം.
ഇല്ലെങ്കിൽ നാളെ പത്രത്തിൽ വീണ്ടും ഒരു വാർത്ത വരും.
നാം വീണ്ടും ഞെട്ടും.
രണ്ട് ദിവസം ചർച്ച ചെയ്യും.
ചാനലുകളിൽ വാദിക്കും.
സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ രോഷം പ്രകടിപ്പിക്കും.
പിന്നെ പത്രത്തിന്റെ അടുത്ത പേജ് മറിക്കും.
പക്ഷേ ഒരു കുട്ടിയുടെ നഷ്ടപ്പെട്ട ബാല്യം മാത്രം അടുത്ത പേജിലേക്ക് മറിക്കാനാവാത്ത വാർത്തയാണ്.
കാരണം ഒരു കുറ്റകൃത്യം അവസാനിക്കുന്നത് ഒരു കേസിന്റെ വിധിയിലായിരിക്കാം;
ഒരു ബാല്യം നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഭാവിയിലാണ് അവസാനിക്കുന്നത്.