രചന : ജോർജ് കക്കാട്ട് ✍
ഒരുകാലത്ത് പച്ച സിംഹാസനങ്ങളായിരുന്ന വാഴയിലകൾ
പന്ത്രണ്ട് തരം കറികൾക്ക്,
ഇപ്പോൾ ചുരുണ്ടുകിടക്കുന്നു,
അവിയലിന്റെ പ്രേതം* കൊണ്ട് കറപിടിച്ചിരിക്കുന്നു
പ്രധാനന്റെ മങ്ങിയ, മധുരമുള്ള ഒരു പുരട്ടൽ.
രുചിയുടെ ഒരു യുദ്ധക്കളം,
വയറുകൾ കീഴടക്കി.
എന്റെ അരക്കെട്ട്,
കട്ടിയുള്ളതും മെലിഞ്ഞതുമായ ഒരു വിശ്വസ്ത സുഹൃത്ത്,
ഇപ്പോൾ കലാപത്തെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നു.
അത് അലറുന്നു,
“ഇനി പപ്പടം ഇല്ല!
വിശുദ്ധമായ എല്ലാത്തിനെയും സ്നേഹിക്കുന്നതിന്,
ഇനി പപ്പടം ഇല്ല!”
എന്റെ സ്വന്തം വയറ്,
സന്തോഷത്തോടെ ഒരു ഡ്രം മുറുക്കി,
അല്ലെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷേ സാമ്പാർ മാത്രം.
പൂക്കളത്തിൽ നിന്നുള്ള ദളങ്ങൾ,
ഒരിക്കൽ ഒരു ഉജ്ജ്വലമായ സ്വാഗതം,
ഇപ്പോൾ ക്ഷീണിച്ച കൺഫെറ്റി പോലെ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു
ടൈലിലുടനീളം.
മറന്നുപോയ ഒരു ഒറ്റ മുല്ലപ്പൂ മൊട്ട്
തറയിൽ ചുരുളുന്നു,
ഒരു ചെറിയ, സുഗന്ധമുള്ള നെടുവീർപ്പ്.
അടുക്കള,
കലങ്ങളുടെയും ചട്ടികളുടെയുമൊരു യുദ്ധമേഖല,
വീരസദ്യകളുടെ കഥകൾ മന്ത്രിക്കുന്നു.
ചിരി ഇപ്പോഴും പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു,
ഒരു പ്രേതഗംഭീരമായ ഈണം
പെട്ടെന്നുള്ള നിശബ്ദതയിൽ.
അമ്മാവന്റെ പൊട്ടിച്ചിരികൾ,
അമ്മായിയുടെ സൗമ്യമായ ശാസന,
കുട്ടികളുടെ സന്തോഷകരമായ നിലവിളികൾ—
എല്ലാവരും ഉത്സവ വസ്ത്രങ്ങളുമായി
പായസത്തിലേക്ക്.
ഇപ്പോൾ, ഫ്രിഡ്ജിന്റെ മുഴക്കം
ഒരു കാക്കയുടെ വിദൂര വിളി മാത്രം.
എന്റെ കാലുകൾ വേദനിക്കുന്നു
ഇത്രയും നേരം ഇരുന്നതിനാൽ,
എന്റെ മനസ്സ് മേഘാവൃതമായി
രുചികരമായ ഓർമ്മകളോടെ
ഒരു ഉറക്കത്തിന്റെ തീവ്രമായ ആവശ്യകത.
നാളെ, ഞാൻ അവകാശപ്പെടും,
ഡയറ്റ് ആരംഭിക്കുന്നു.
എന്നാൽ ആദ്യം,
ഒരു രഹസ്യ വേട്ട
പാലട പായസത്തിന്റെ അവസാനത്തെ, പിടികിട്ടാത്ത സ്കൂപ്പിനായി.
ഗവേഷണത്തിനായി മാത്രം.
തീർച്ചയായും ഗവേഷണം