🌹♥️നവംബർ 6 -ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ (UN) ഔദ്യോഗികമായി പ്രഖ്യാപിച്ച അന്താരാഷ്ട്ര യുദ്ധ-സായുധ സംഘട്ടന പരിസ്ഥിതി ചൂഷണ വിരുദ്ധ ദിനം🌹🌹♥️

രചന : സജീവ് ഓയൂർ ✍

യുദ്ധങ്ങളുടെ ചരിത്രം എഴുതുമ്പോൾ നമ്മൾ എപ്പോഴും എണ്ണുന്നത് വീണുപോയ മനുഷ്യരുടെ എണ്ണവും തകർന്നുവീണ മന്ദിരങ്ങളുടെ കണക്കുമാണ്. എന്നാൽ അതിനിടയിൽ ഒരിക്കലും ശബ്ദമുയർത്താൻ കഴിയാത്ത, പരാതി പറയാൻ ആരുമില്ലാത്ത ഒരു ഇരയുണ്ട്. നമ്മുടെ ഭൂമി തന്നെയാണ് ആ ഇര. നവംബർ 6, യുദ്ധത്തിലും സായുധ സംഘട്ടനങ്ങളിലും പരിസ്ഥിതി ചൂഷണം തടയുന്നതിനുള്ള അന്താരാഷ്ട്ര ദിനമായി ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ ആചരിക്കുന്നത് ഈ നിശബ്ദ ഇരയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കാനാണ്. 2001 നവംബർ 5-ന് യു.എൻ ജനറൽ അസംബ്ലി 56/4 പ്രമേയത്തിലൂടെയാണ് ഈ ദിനത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചത്.

ഈ ദിനം വെറുമൊരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ അല്ല. യുദ്ധം പരിസ്ഥിതിക്ക് നേരെ നടത്തുന്ന ക്രൂരത എത്രത്തോളം ദീർഘകാലം നീണ്ടുനിൽക്കുന്നതാണെന്ന് ലോകത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമമാണ്. മാധ്യമങ്ങളിൽ യുദ്ധവാർത്തകൾ വരുമ്പോൾ ബോംബ് പൊട്ടുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ കാണും, പക്ഷേ ആ പുകയോടൊപ്പം അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് കലരുന്ന വിഷവാതകങ്ങളെക്കുറിച്ചും, ആ സ്ഫോടനത്തിൽ തകർന്ന മണ്ണിന്റെ ഘടനയെക്കുറിച്ചും ആരും സംസാരിക്കാറില്ല. കെട്ടിടങ്ങൾക്ക് നഷ്ടപരിഹാരം കിട്ടും, പക്ഷേ വെന്തുരുകിയ ഒരു കാടിന് നഷ്ടപരിഹാരം ഇല്ല.
ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ പ്രകൃതിയെ ഒരു ആയുധമാക്കി മാറ്റിയതിന്റെ ഭീകരമായ ഉദാഹരണങ്ങൾ നമുക്ക് കാണാം. വിയറ്റ്നാം യുദ്ധത്തിൽ അമേരിക്ക പ്രയോഗിച്ച ഏജന്റ് ഓറഞ്ച് എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഡയോക്സിൻ കലർന്ന രാസവസ്തു രണ്ട് കോടി ഗാലനോളം വനത്തിന് മുകളിൽ തളിച്ചു. ലക്ഷ്യം വിയറ്റ് കോം പട്ടാളക്കാരുടെ ഒളിത്താവളമായ കാടുകൾ ഇല്ലാതാക്കുക എന്നതായിരുന്നു. പക്ഷേ ഫലം എന്തായി? ഇരുപത് ലക്ഷം ഹെക്ടറോളം വനവും കണ്ടൽക്കാടുകളും പൂർണ്ണമായും നശിച്ചു. ഇന്നും, അര നൂറ്റാണ്ടിനു ശേഷവും അവിടെ ജനിക്കുന്ന കുട്ടികളിൽ ജനിതക വൈകല്യങ്ങളും അർബുദവും കാണുന്നത് ആ വിഷം മണ്ണിൽ നിന്ന് ഇതുവരെ പൂർണ്ണമായും മാഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നതിന്റെ തെളിവാണ്.

1991-ലെ ഗൾഫ് യുദ്ധത്തിൽ കുവൈറ്റിൽ നിന്ന് പിൻവാങ്ങിയ ഇറാഖ് സൈന്യം 700-ൽ അധികം എണ്ണക്കിണറുകൾക്ക് തീയിട്ടു. ഏഴു മാസത്തോളം ആകാശം കറുത്ത പുക കൊണ്ട് മൂടി. ദിവസേന ആറു ദശലക്ഷം ബാരൽ എണ്ണയാണ് കത്തിത്തീർന്നത്. പേർഷ്യൻ ഗൾഫിൽ ഒഴുക്കിവിട്ട എണ്ണ പാട പതിനഞ്ചു ലക്ഷം ടണ്ണിലധികം വരും. ആ കടലിലെ പവിഴപ്പുറ്റുകളും കടലാമകളും ദേശാടന പക്ഷികളും ഒന്നാകെ ഇല്ലാതായി. ആ മുറിവ് ഇന്നും ഗൾഫ് മേഖല ഉണക്കിയിട്ടില്ല.
യുദ്ധം കഴിഞ്ഞാൽ പ്രശ്നം തീർന്നു എന്ന് കരുതരുത്. യഥാർത്ഥ ദുരന്തം തുടങ്ങുന്നത് പിന്നീടാണ്. യുക്രെയ്ൻ യുദ്ധം ഇതിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ ഉദാഹരണമാണ്. ഐക്യരാഷ്ട്ര പരിസ്ഥിതി പരിപാടിയായ UNEP-യുടെ കണക്കനുസരിച്ച് യുക്രെയ്നിലെ യുദ്ധം മൂലം മാത്രം 15 കോടി ടണ്ണിലധികം കാർബൺ ഡൈ ഓക്സൈഡിന് തുല്യമായ ഹരിതഗൃഹ വാതകങ്ങൾ പുറന്തള്ളപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. കഖോവ്ക അണക്കെട്ട് തകർന്നപ്പോൾ ഒഴുകിയെത്തിയ വെള്ളം പതിനായിരക്കണക്കിന് ഹെക്ടർ കൃഷിഭൂമിയെയും വനങ്ങളെയും വിഷലിപ്തമാക്കി.

യുദ്ധത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന സ്ഫോടകവസ്തുക്കളിൽ അടങ്ങിയിട്ടുള്ള ലെഡ്, മെർക്കുറി, ഡിപ്ലീറ്റഡ് യുറേനിയം തുടങ്ങിയ കനത്ത ലോഹങ്ങൾ മണ്ണിലും ഭൂഗർഭജലത്തിലും അടിഞ്ഞു കൂടുന്നു. അത് പതിറ്റാണ്ടുകളോളം ആ മണ്ണിൽ കൃഷി ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ ഉണ്ടാക്കും.
മറ്റൊന്ന് ലാൻഡ് മൈനുകളും ക്ലസ്റ്റർ ബോംബുകളുമാണ്. ലോകത്ത് ഇപ്പോഴും 60-ലധികം രാജ്യങ്ങളിൽ കോടിക്കണക്കിന് മൈനുകൾ മണ്ണിനടിയിൽ കിടപ്പുണ്ട്. കൊളംബിയയിലെ വനങ്ങളിലും കംബോഡിയയിലെ വയലുകളിലും ഇവ ഇപ്പോഴും ആനകളുടെയും കടുവകളുടെയും മറ്റ് വന്യജീവികളുടെയും ജീവനെടുക്കുന്നു. അവ മൃഗങ്ങളുടെ സഞ്ചാരപാതകൾ അടയ്ക്കുന്നു, ആവാസവ്യവസ്ഥകളെ ചെറിയ തുരുത്തുകളായി മുറിക്കുന്നു.
അഭയാർത്ഥി പ്രവാഹം മറ്റൊരു പരിസ്ഥിതി പ്രതിസന്ധി കൂടിയാണ്.

യുദ്ധം മൂലം വീടുവിട്ടിറങ്ങുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾക്ക് താൽക്കാലിക ക്യാമ്പുകൾക്കായി മരങ്ങൾ വെട്ടേണ്ടി വരുന്നു, വിറകിനായി കാടുകൾ നശിപ്പിക്കേണ്ടി വരുന്നു. സിറിയ, യെമൻ, സുഡാൻ തുടങ്ങിയ സംഘർഷ മേഖലകളിൽ ഇത് മരുഭൂവൽക്കരണത്തെ വേഗത്തിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങൾ ഇക്കാര്യത്തിൽ വളരെ വ്യക്തമാണ്. ജനീവ കൺവെൻഷനിലെ 35(3), 55 വകുപ്പുകൾ യുദ്ധത്തിൽ പരിസ്ഥിതിക്ക് വ്യാപകവും ദീർഘകാലവും ഗുരുതരവുമായ നാശം വരുത്തുന്നത് വിലക്കുന്നു. 1977-ലെ ENMOD കൺവെൻഷൻ പരിസ്ഥിതിയെ ഒരു ആയുധമായി ഉപയോഗിക്കുന്നത് നിരോധിക്കുന്നു. പക്ഷേ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഈ നിയമങ്ങൾ പലപ്പോഴും കടലാസിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നു.

യുഎൻ പറയുന്ന ഒരു സത്യമുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ 60 വർഷത്തിനിടയിൽ നടന്ന ആഭ്യന്തര സംഘട്ടനങ്ങളിൽ 40 ശതമാനത്തിന്റെയും മൂലകാരണം പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളുടെ ചൂഷണമായിരുന്നു. വജ്രം, സ്വർണം, എണ്ണ, തടി തുടങ്ങിയ വിഭവങ്ങൾക്കായുള്ള തർക്കമാണ് പല യുദ്ധങ്ങളെയും വളർത്തുന്നത്. പ്രകൃതി നശിച്ച ഒരു സ്ഥലത്ത് സമാധാനം ഒരിക്കലും നിലനിൽക്കില്ല. കാരണം, ജോലിയും കുടിവെള്ളവും കൃഷിയും ഇല്ലാത്തിടത്ത് വീണ്ടും സംഘർഷം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടും.
അതുകൊണ്ട് നവംബർ 6 നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് യുദ്ധത്തെ എതിർക്കുക എന്നത് മാത്രമല്ല, യുദ്ധത്തിലും പ്രകൃതിക്ക് അവകാശമുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയുക എന്നതാണ്. മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ള അധികാരത്തിന്റെ കളിയിൽ, ഒന്നും മിണ്ടാത്ത മരങ്ങൾക്കും ഒഴുകുന്ന നദികൾക്കും ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന പക്ഷികൾക്കും വേണ്ടി സംസാരിക്കാൻ നമുക്ക് ബാധ്യതയുണ്ട്. നമ്മൾ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് വരും തലമുറയ്ക്ക് വേണ്ടി ഒരു ഭൂപടത്തിലെ അതിർത്തി മാത്രമല്ല, ആ ഭൂപടത്തിനുള്ളിൽ ജീവൻ നിലനിർത്തുന്ന പ്രകൃതി കൂടിയാണ്.