രചന : രേഷ്മ ജഗൻ ✍
നേർത്ത
തൂവലുപോലെ
മുറിവുകളിൽ തലോടും.
ഏകാന്തതയുടെ
നോവുകളിലേക്ക്
നിറയെ
കാത്തിരിപ്പുകളാൽ
ഉമ്മ വയ്ക്കും.
ഹൃദയം നിറയെ
വേലിയേറ്റങ്ങളുടെ തിരയിളക്കങ്ങളുണ്ടാക്കും.
കണ്ണുകളിൽ കാന്തികതയുടെ
മിന്നലുണരും.
ഉടലുരുക്കങ്ങളിൽ നിന്നും ഉള്ളുരുക്കങ്ങളിലേക്ക്
മൊഴിമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടും..
എല്ലാ വേനൽ ദാഹങ്ങളിലേക്കും
മഴയുടെ വിത്തെറിയും.
വസന്തത്താൽ ഉമ്മവയ്ക്കും.
ഒടുവിൽ ഹൃദയത്തിൽ
നിന്റെ വേദന യുടെ ആഴമളക്കാൻ പാകത്തിന്
‘മറക്കാം ‘എന്നൊരു പാഴ് വാക്കിൽ പടിയിറങ്ങിപ്പോവും..
നോക്കൂ,
പച്ചക്ക് ഉടലു കത്തുമെന്നും
ഏതു
തീരാപെയ്ത്തുകളിലും
ഉരുകിത്തീരുമെന്നും
നിങ്ങളിപ്പോൾ അറിയുന്നില്ലേ…?