രചന : കഥ പറയുന്ന ഭ്രാന്തൻ ✍️
ജീവിതം ആർക്കൊക്കെയോ വേണ്ടി ഹോമിക്കപ്പെട്ട ബലിച്ചോറുപോലെ പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അർത്ഥശൂന്യമായ പകലുകളിൽ മറ്റുള്ളവർക്കായി കോറിയിട്ട അടയാളങ്ങൾ ഇന്ന് എൻ്റെ ആത്മാവിൽ ഉണങ്ങാത്ത മുറിവുകളായി അവശേഷിക്കുന്ന ആ ദിനങ്ങൾ, ഇരുൾ മൂടിയ ഒരു പുരാതന ശിലാഗോപുരത്തിലെ തണുത്ത കൽത്തൂണുകൾ പോലെ നിശ്ചലനായി നിൽക്കുമ്പോൾ, കൂടെ നടന്നവരുടെ പാദമുദ്രകൾ കാലത്തിന്റെ പൊടിപടലങ്ങളിൽ മാഞ്ഞുപോകുന്നത് നോക്കി നിൽക്കാൻ മാത്രമേ എനിക്ക് കഴിയുന്നുള്ളൂ. അവർ എന്റെ ഏകാന്തതയിലേക്ക് അതിക്രമിച്ചു കയറിയവരായിരുന്നു; വെളിച്ചം കണ്ടപ്പോൾ പടിയിറങ്ങിപ്പോയ വെറും നിഴൽരൂപങ്ങൾ.
കാലപ്പഴക്കം ചെന്ന ആ കല്ലുകൾക്കിടയിൽ പായൽ പിടിച്ച ഓർമ്മകൾ മരവിച്ചു കിടക്കുന്നു. വഴിവിളക്കുകൾ അണഞ്ഞ ആ പഴയ വീഥികളിൽ, ഞാൻ പണിത സ്നേഹത്തിൻ്റെ സ്മാരകങ്ങൾ ഇന്ന് വെറും പ്രേതാലയങ്ങൾ പോലെ വിജനമാണ്. ആർക്കൊക്കെയോ വേണ്ടി ഞാൻ എരിഞ്ഞുതീർന്ന ആ പകലുകൾ എൻ്റെ ആയുസ്സിൻ്റെ താളുകളിൽ കരിപുരണ്ട അടയാളങ്ങൾ മാത്രമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു.
ആ പഴയ പാതകളിൽ അവർക്ക് വഴിതെറ്റിയിട്ടുണ്ടാകുമോ എന്ന ഭയം ഒരു കരിമ്പൂച്ചയെപ്പോലെ എന്റെ മനസ്സിന്റെ ഇരുളറകളിൽ പതുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. സ്വയം വെളിച്ചം കണ്ടെത്തിയെന്ന് വിശ്വസിച്ച് അവർ പിരിഞ്ഞുപോയ ആ വഴികൾ ഒരുപക്ഷേ ചെന്നെത്തുന്നത് അഗാധമായ തമസ്സിലേക്കായിരിക്കുമോ?
അവർ സുരക്ഷിതരാണെന്ന് ഉറപ്പില്ലാത്തതിനാൽ, ഉള്ളിൽ നീറുന്ന ആശങ്ക ഒരു ശവമഞ്ചത്തിലെ മെഴുകുതിരി പോലെ ഉരുകിത്തീരുന്നു. നഷ്ടപ്പെട്ട ആത്മാക്കൾ തങ്ങളുടെ പഴയ താവളങ്ങളിലേക്ക് തിരിച്ചുവരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു.
ഒരിക്കൽ കൂടി അവരെ കാണണം എന്ന ആഗ്രഹം ഒരു ശാപം പോലെ എന്നെ പിന്തുടരുന്നുണ്ട്. വാക്കുകൾ കൈമാറാനോ പരാതികൾ പറയാനോ അല്ല, മറിച്ച് അവർ തിരഞ്ഞെടുത്ത ആ പുതിയ വഴികൾ അവരെ ചതിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് കണ്ണുകളാൽ തൊട്ടറിയാൻ മാത്രം. വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ ഊർന്നുപോയ മണൽത്തരികൾ പോലെ അവർ ഇന്നും എന്റെ ഓർമ്മകളുടെ ചില്ലുവാതിൽക്കൽ വന്ന് മുട്ടുന്നു. പക്ഷേ, ആ വാതിൽ തുറന്നാൽ കാണുന്നത് ശൂന്യമായ ആകാശവും ചീവീടുകളുടെ കരച്ചിലും മാത്രമായിരിക്കും.
എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഏകാന്തമായ ഇടവഴികളിൽ അവർ വെറുമൊരു അതിഥികളായിരുന്നു. ഞാൻ തനിച്ചായ നിമിഷങ്ങളിൽ, ഏതോ അദൃശ്യശക്തിയാൽ നയിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ അവർ എന്നിലേക്ക് വന്നുചേർന്നു. എന്നാൽ അവർക്ക് മുന്നിൽ പാതകൾ തെളിഞ്ഞപ്പോൾ, നന്ദിയുടെ ഒരു നോട്ടം പോലും അവശേഷിപ്പിക്കാതെ അവർ തങ്ങളുടേതായ ലോകങ്ങളിലേക്ക് പറന്നുപോയി. എന്റെ തനിച്ചുള്ള വഴികൾ വീണ്ടും പഴയതുപോലെ ഒരു തനിയാവർത്തനമായി മാറുന്നു; അന്ത്യമില്ലാത്ത ഒരു ശവയാത്ര പോലെ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന ഏകാന്തത.
ഓരോ വിടവാങ്ങലും എന്നെ കൂടുതൽ ഇരുട്ടിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നു. എന്റെ പാതകൾക്ക് മാറ്റമില്ല, അവ എന്നും നിശബ്ദവും ശൂന്യവുമാണ്. കൂടെയുള്ളവർ മാറും, മുഖങ്ങൾ മാറും, പക്ഷേ എന്റെ ഏകാന്തതയുടെ ആഴം മാത്രം മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്നു. പഴയ ഓർമ്മകളുടെ ശവക്കല്ലറകളിൽ പൂക്കൾ അർപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ഇന്നും ആ പഴയ പാതകളിൽ കാത്തുനിൽക്കുന്നു; ഒരിക്കൽ കൂടി അവരെ കാണുമെന്ന, അവർ സുരക്ഷിതരാണെന്ന് അറിയുമെന്ന വ്യർത്ഥമായ മോഹവുമായി.