രചന : ജീ ആർ കവിയൂർ ✍️
ഓ… ഓ…
ഹാ… ആ…
ആരാണ് ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്?
എന്നിലൊളിഞ്ഞ ഞാൻ തന്നെയോ?
അല്ലെങ്കിൽ കാലം മറച്ചുവച്ച
പേരില്ലാത്ത ഒരാളോ?
രൂപങ്ങൾ മാറി മാറി
എന്നെ ചോദ്യംചെയ്യുമ്പോൾ
ആഴങ്ങൾ വിളിച്ചു പറയും
ഞാൻ വെറും ശരീരമല്ലെന്ന്
ഉള്ളിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ
എന്തുകൊണ്ട് ഞാൻ അന്യനാകുന്നു?
മൗനത്തിന്റെ തണലിൽ
ഒരു പ്രകാശം ജനിക്കുന്നു
ഉള്ളിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ
ഭാരം എല്ലാം അലിഞ്ഞൊഴുകുന്നു
പിടിച്ചുവെച്ച സത്യങ്ങൾ
ശ്വാസമെടുത്തുണരുന്നു
പ്രകൃതിയുടെ നിറഭേദങ്ങൾ
കണ്ണാടിയാകുന്ന നിമിഷം
ശബ്ദങ്ങളുടെ വലയിൽ
ഞാൻ എന്നെ കേൾക്കുന്നു
വേഷം അണിഞ്ഞ മനസ്സ്
അഴിച്ചു വെക്കാൻ പഠിക്കുമ്പോൾ
തേടിയ ഉത്തരങ്ങൾ
നിശ്ശബ്ദത്തിൽ വിരിയുന്നു
ഉള്ളിലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ
കാലം പോലും നിൽക്കുന്നു
പേരില്ലാ ആകാശത്തിൽ
സ്വാതന്ത്ര്യം വീണുമിന്നുന്നു
ആവശ്യമില്ല പുറംവിളക്ക്
അകത്തെ വിളക്കു മതി
കാണാൻ പഠിച്ചാൽ മാത്രം
വഴി തുറക്കും സ്വയം
മാറുന്നതെല്ലാം മറവിയല്ല
മാറ്റത്തിനുള്ള സാക്ഷ്യം
മാറാതെ നില്ക്കുന്നത്
അതിന്റെ ഉള്ളറ സത്യം
അത് കാണുന്ന കണ്ണുകൾക്ക്
ഭയം പിന്നെ ഉണ്ടാകില്ല
അവിടെ ശാന്തി
സ്വയം വന്നു ചേർന്നിരിക്കും
മാറ്റമേ…
മാറാത്ത മഹത്വമേ…
അത് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ
ശാന്തി തന്നെ ശ്വാസമാകും
മാറ്റമേ…
മറഞ്ഞിരുന്ന സത്യമേ…
നിനക്ക് മുന്നിൽ
എന്റെ തിരച്ചിൽ അവസാനിക്കും
ഉള്ളിൽ…
എല്ലാം…
ഉള്ളിൽ…
മഹത്വമേ…
ശാന്തിയേ…
അനുഭവമായി
എന്നിലിരിക്കൂ… സദാ…
