📌 കവി പുലാക്കാട്ട് രവീന്ദ്രന്റെ ജന്മവാർഷികദിനം.

രചന : കലാഗ്രാമം ബുക്ക് ഷെൽഫ് ✍️

🖍️ ചന്ദ്രക്കല പോൽ വളരുന്ന വാക്ക്
ചന്ദ്രകാന്തം പോലലിയുന്ന വാക്ക്
വാളിനെ രാകി മുറിക്കുന്ന വാക്ക്
വാലിനാൽ ലങ്കയെരിക്കുന്ന വാക്ക്
അവനവൻ കാതിലേ മന്ത്രിച്ചിടുമ്പൊഴു-
മായിരം കാതം മുഴങ്ങുന്ന വാക്ക്…. രവീന്ദ്രൻ്റെ വാക്ക് എന്ന കവിതയിൽ നിന്നും. ഒട്ടും ദീർഘമല്ലാത്ത ഭാവതീക്ഷ്ണമായ ഉള്ളടക്കം മുഖമുദ്രയാക്കിയ കവിതകൾ രചിച്ച കവിയും അദ്ധ്യാപകനുമായ പുലാക്കാട്ട് രവീന്ദ്രൻ.

പാലക്കാട് ചെർപ്പുളശ്ശേരി രാഘവ വാര്യരുടെയും പാർവതി വാരസ്യാരുടെയും മകനായി 1932 ജനുവരി 30 ന് ജനിച്ചു. BSC, BEd ബിരുദങ്ങൾ നേടി അധ്യാപകനായി.
1995 ജൂൺ 21 ന് തന്റെ 63-ാം വയസ്സിൽ കാവ്യലോകത്തോട് വിട പറയുകയും ചെയ്തു. മരണത്തിന് മുൻപുള്ള 8 കൊല്ലക്കാലം കാഴ്ചയില്ലാതെ ജീവിക്കേണ്ടി വന്നു കവിക്ക്. അകക്കണ്ണിൽ നിന്ന് ജീവിതത്തെ ഉൾത്തെളിച്ചത്തോടെ അഭിമുഖീകരിച്ച കവി ഒട്ടേറെ കവിതകൾ എഴുതി അന്ധതയെ തോൽപ്പിച്ചു. സംവേദനക്ഷമത – മിതവും സാരവുമായ വാഗ്വിനിമയം – സൂക്ഷ്മ നിരീക്ഷണം – അകം വേവുകളോട് പൊരുതുന്ന ജീവിതാവബോധം – കാല്പനികേതര ഭാവമണ്ഡലം – സാംസ്കാരികോർജ്ജങ്ങളുടെ സന്നിഹിതത്വം – ഭാവാനുപൂരകമായ ഗദ്യം – പദ്യം – മൗലികവാദമില്ലാത്ത കാവ്യഭാഷ നല്‍കുന്ന സ്വാച്ഛന്ദ്യം എന്നിവയാണ് മലയാള കവിതയെ നിർണ്ണയിക്കാൻ പുലാക്കാട്ട് രവീന്ദ്രന്റെ കവിതകളെ പ്രാപ്തമാക്കിയത്.

✒️ വാക്ക് കിട്ടാത്ത പൈതലിനേയും കവിയേയും അപ്പുറത്തുമിപ്പുറത്തും നിർത്തിക്കൊണ്ട് വാഗതീതത്തെ സാക്ഷാത്ക്കരിക്കുകയാണ് വാക്ക്. കവിയും കുഞ്ഞും മിണ്ടുവാൻ വയ്യാതെ വിതുമ്പുകയാണ്. വേരിന്മേൽ കായ്ച്ചാലും കൊമ്പിന്മേൽ കായ്ച്ചാലും വീറുറ്റതാണ് വാക്ക് എന്ന ബോധ്യമാണ് മിണ്ടാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. ഇളവെയിലുകൾ, പ്രവാസം, നക്ഷത്ര പരാഗം, സ്വക്ഷേത്രം, ഗരുഡധ്വനി, എന്നീ കവിതാ സമാഹാരങ്ങൾ മലയാള കാവ്യചരിത്രത്തിൽ അനിഷേധ്യമായ ധ്വനികളുണർത്താൻ പര്യാപ്തമാണ്. തന്റെ വൈകാരിക ജീവിതത്തോട് പാരസ്പര്യപ്പെടാത്ത ഒരു കവിതയും അദ്ദേഹം എഴുതിയിട്ടില്ല. വേദനിച്ചാവണം ഓരോ കുയിലും പാടിപ്പോവുന്നത് എന്ന് കവി വിചാരിക്കുന്നു. ഈ കുറിപ്പിന്റെ തുടക്കത്തിൽ കൊടുത്ത ‘വാക്ക് ‘ എന്ന കവിതയെപ്പറ്റി കവി വിഷ്ണു നാരായണൻ നമ്പൂതിരി പറഞ്ഞു.

🖍️ ഉൽക്കട ശോകമൊന്നാവണം നിന്നുടെ –
യുൽകൃഷ്ടഗാന നിദാനം !
അല്ലെങ്കിൽ തീവ്രാനുഭൂതിയോടുളളില-
തള്ളിപ്പിടയ്‌ക്കില്ല നൂനം…. ( കുയിലിനോട് )
🖍️ ഒരു പൂ പോലും വിധിയോഗത്താൽ വിരിയാത്ത, പൈങ്കിളികൾ പാടാൻ വരാത്ത കരിമ്പനയെപ്പററി ‘കരിമ്പൻ’ എന്ന കവിതയിൽ നിന്നും
🖍️ പൈശാചികമാം നഖം നീട്ടി, കാറ്റിൽ ചീറി നിൽക്കുന്നു കരിമ്പന. ജന്മവൈകൃതം പോലെ, കരിഞ്ഞ ദുഃഖം പോലെ, വന്യമായ പകപോലെ നിൽക്കുന്ന കരിമ്പന. ഏത് നാരായ മുനയാലാണ് തന്റെ തലേലെഴുത്തെന്ന് കരിമ്പനയുടെ ആത്മഗതം. ഒടുവിൽ കള്ള് മോന്തി, കലികൊണ്ട് ആകാശത്തെ തുപ്പി തോൽപ്പിക്കുകയാണ് കരിമ്പന…

🖍️ എന്നെയേതാണ്ടെനിക്കൊന്ന് കാട്ടിത്തരാൻ നിന്നെപ്പോൽ മറ്റാർക്കു സാധിക്കുന്നു !
🖍️ രോഗമേ നീയെത്ര ശാന്തിദ,നെന്നക –
ശ്രീകോവിലിന്റെ നടതുറപ്പോന്‍! – രോഗം.
✒️ സംഘം കവികൾ.
ഞങ്ങൾ സംഘം കവികൾ
അകം പുറവും പുറം അകവുമായവർ
മഴവില്ലും മിന്നൽപ്പിണരും
ഒരേ തീയിൽ നിന്നാണെന്നറിയുന്നവർ…
കാമത്തിന്റെ മുലയാണ് ഞങ്ങൾ പറിച്ചെറിയുന്നത്
തോറ്റോരുടെ തോറ്റമാണ് പാടുന്നത്.
കൃതികൾ : പുലാക്കാട്ട് രവീന്ദ്രന്റെ കവിതകൾ, നക്ഷത്രപരാഗം, പ്രവാസം, സ്വക്ഷേത്രം, ഗരുഡധ്വനി, വായില്ലാക്കുന്നിലപ്പൻ.