രചന : ജിഷ വി വി ✍️
മനസ്സിന്റെ കോണിലെ മാവിൻ കൊമ്പിൽ,
കവിതയാം ഊഞ്ഞാൽ കെട്ടി ഞാൻ.
ഓർമ്മകൾ തള്ളുന്ന വേഗത്തിലന്ന്,
ആകാശപ്പൊക്കത്തിൽ ആടി ഞാൻ.
ഒരിക്കൽ വിരഹത്തിൻ കാറ്റുവന്നു,
ഇടയ്ക്ക് പ്രണയത്തിൻ കുളിരു വന്നു.
താഴെ വീഴുമെന്നോർത്ത നേരത്തെല്ലാം,
വാക്കുകൾ എന്നെ താങ്ങി നിന്നു.
ചിന്തകൾ പൂക്കുന്ന പൂമരച്ചോട്ടിൽ,
ഈ കവിതാ ഊഞ്ഞാലിലാടുമ്പോൾ-
ഇന്നലെയേറ്റ മുറിവുകളെല്ലാം,
മഞ്ഞിൻ തുള്ളിപോൽ മാഞ്ഞു പോയി.
ആടാം നമുക്കിനി ഈ വരികളിൽ,
ആയിരം കിനാവുകൾ പങ്കുവെക്കാം..