രചന : യൂനസ് മണത്തല ✍️
സ്വന്തം ആത്മാവിൽ
നീ അർപ്പിച്ച വിശ്വാസം
പ്രാർത്ഥനയല്ല —
അത്
നീ സ്വയം കെട്ടിയ
ഒരു കഴുത്തുകയറാണ്;
വീഴാൻ പാടില്ലെന്ന്
നിനക്കുതന്നെ
ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ.
ചവിട്ടിക്കയറിയ വഴികൾ
മണ്ണായിരുന്നില്ല;
അവ
നിന്റെ കാലടിയിൽ
കുത്തിയിറങ്ങിയ
മൂർച്ചയുള്ള കല്ലുകളായിരുന്നു.
ഓരോ കാൽവെപ്പിലും
ചോരിഞ്ഞ രക്തം
നിനക്കു പഠിപ്പിച്ചു —
നിലനിൽപ്പിന്റെ
യഥാർത്ഥ വില.
വീഴ്ചകൾ
മുട്ടുകുത്തിയില്ല;
അവ
നിന്റെ മുഖം
നിലത്തേക്ക്
തള്ളിവീഴ്ത്തി.
നീ
പൊടിയോട്
കണ്ണുകണ്ണ്
നോക്കേണ്ടി വന്നു.
പരാജയങ്ങൾ
വാക്കുകളായിരുന്നില്ല;
അവ
നിന്റെ നെഞ്ചിൽ
പൊള്ളിപ്പിടിച്ച
മുദ്രകളായിരുന്നു.
കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ
നിനക്കുതന്നെ
ഭയമുണ്ടാക്കുന്ന.
ലോകം ചിരിച്ചപ്പോൾ
അത് ശബ്ദമല്ല;
ഒരു വേട്ടയുടെ
ആരവമായിരുന്നു.
നീ ഇരയായിരുന്നിട്ടും
ഓടിയില്ല;
മുറിവേറ്റിട്ടും
നിൽക്കാനാണ്
നീ തെരഞ്ഞെടുത്തത്.
ഓരോ രാത്രിയും
നീ നിന്നെ തന്നെ
ഒറ്റയ്ക്ക്
മണ്ണിൽ
കുഴിച്ചിട്ടു.
പുലർച്ചെ
അതേ മണ്ണ്
പൊളിച്ചിറങ്ങി
നീ വീണ്ടും
നടക്കാൻ തുടങ്ങി.
നീ മനുഷ്യനായി
ബാക്കിയുണ്ടായത്
ദയ കൊണ്ടല്ല,
ജയം കൊണ്ടല്ല —
ശീലമായി
വേദനയെ
കയ്യിലെടുത്തതുകൊണ്ടാണ്.
ഒടുവിൽ,
നിന്റെ മുന്നിൽ
ലോകം പിന്മാറുമ്പോൾ
അത് നിന്റെ
ഉയരത്തെ കൊണ്ടല്ല;
നിനക്കു പിന്നിൽ
വിട്ടുപോയ
രക്തപ്പാത
കണ്ടിട്ടാണ്.
