രചന : റഹീം പുഴയോരത്ത് ✍
ഏവരും “ഭ്രാന്തൻ” എന്ന് തള്ളിയ ആ മനുഷ്യൻ.
അയാൾ ഭൂപടം മുറിച്ചില്ല,
നമ്മുടെ നുണകളുടെ ചർമ്മം ചീന്തി പുറത്തെടുത്തതാണ്.
നാല് കഷണങ്ങളാക്കി അവൻ ഭൂമിയെ ചിതറിച്ചപ്പോൾ,
പേരിട്ടത് വാക്കുകളല്ല.
നമ്മൾ മറച്ചുവെച്ച പാപങ്ങളുടെ മുദ്രകൾ:
ഒന്ന്—മതം:
ദൈവത്തിന്റെ പേരിൽ മനുഷ്യനെ അറുക്കുന്ന കശാപ്പുശാല,
വിശ്വാസം കത്തി ആയിത്തീരുന്ന ഭ്രാന്ത്.
രണ്ട്—വാണിഭം:
ജീവൻ വരെ തൂക്കത്തിൽ കെട്ടി വിൽക്കുന്ന ചന്ത,
ഹൃദയങ്ങൾക്കുപോലും വിലപട്ടികയിടുന്ന ക്രൂരഗണിതം.
മൂന്ന്—ഭരണം:
ന്യായത്തിന്റെ കഴുത്ത് ഞെരിച്ച് അധികാരം കിരീടമാക്കുന്ന അരമന,
സത്യത്തെ ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന നിയമങ്ങളുടെ ഇരുമ്പ് പിടി.
നാല് -ക്രൂരത:
മനുഷ്യൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം തുറന്ന് കാണിക്കുന്ന ഇരുണ്ട കിണർ,
രക്തം മാത്രം ഭാഷയായിത്തീരുന്ന നരകം.
അവനെ “ഭ്രാന്തൻ” എന്ന് വിളിച്ചവർ—
കല്ലെറിഞ്ഞത് അയാളിലേക്കല്ല,
സത്യത്തിലേക്കായിരുന്നു.
എന്നാൽ—
കാലം ഇപ്പോൾ സാക്ഷിയായി നിൽക്കുന്നു:
അവൻ കണ്ടത്
നമ്മൾ ഇന്നും കാണാൻ ഭയക്കുന്ന കണ്ണാടിയാണ്.
അതുകൊണ്ട്—
അവനെ ഒറ്റയാക്കരുത്.
ആ ഭ്രാന്തനിൽ
നമ്മളും ഉണ്ടാകണം—
ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ ധൈര്യമുള്ള ഭ്രാന്ത്,
കപടതയെ കീറിക്കളയാൻ ഉള്ള ഭ്രാന്ത്,
സത്യം പറഞ്ഞ് കല്ലെറിയപ്പെടാൻ പോലും തയ്യാറാകുന്ന ഭ്രാന്ത്.
കാരണം—
ഈ ലോകം തിരുത്താൻ
ചിലപ്പോൾ
“ഭ്രാന്ത്” തന്നെ
മാത്രമാണ് ബാക്കി വരുന്ന ബുദ്ധി.