രചന : അഡ്വ. നളിനാക്ഷൻ ഇരട്ടപ്പുഴ ✍
കണിയൊന്നൊരുക്കുവാനമ്മയില്ല അരികിൽ,
ആ കൈകളുടെ സ്നേഹം
ഇന്നൊരു മങ്ങലേറിയ ഓർമ്മയായി മാത്രം
എന്റെ ഉള്ളിൽ ശേഷിക്കുന്നു.
വിഷുവിന്റെ പുലരി
വാതിൽക്കൽ പതിയുമ്പോൾ,
ചുവടുകൾ മാഞ്ഞുപോയൊരു നിശ്ശബ്ദത
വീടെങ്ങും പടരുന്നു.
കൈ നീട്ടിയാൽ
ചൂടോടെ ചേർത്ത് പിടിക്കാനച്ഛനും ഇല്ല ഇപ്പോൾ,
ഒരിക്കൽ ഉറപ്പായിരുന്ന ആ സ്പർശം
ഇന്ന് ശൂന്യതയുടെ കാറ്റായി
എന്റെ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ ഒഴുകിപ്പോകുന്നു.
ഈ വീടിന്റെ മതിലുകൾക്കിടയിൽ
ഒരിക്കൽ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന ചിരികൾ
ഇപ്പോൾ മൗനത്തിന്റെ പൊടിയായി
അടിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു.
കണിതൻ കണ്ണായിരുന്ന കൊന്നപ്പൂക്കൾ,
ഒരു കാലത്ത് വെളിച്ചം പോലെ
കണ്ണുകളെ നിറച്ചിരുന്ന അവ
ഇന്നിവിടെ വിരിയാൻ മറന്നുപോയിരിക്കുന്നു.
ശാഖകളിൽ തൂങ്ങിയിരിക്കുന്നത്
പൂക്കളല്ല,
വിരിയാതെ പോയ ഓർമ്മകളുടെ
മഞ്ഞനിറമുള്ള ഭാരമാണ്.
പുലരി വന്നാലും,
പ്രകാശം മുറികളിൽ ചാലിച്ചാലും,
എന്റെ ഉള്ളിലെ ഇരുണ്ട കോണുകളിൽ
ഒരു വാതിലും തുറക്കുന്നില്ല.
കണി ഇല്ലാത്ത ഈ വിഷു
ഒരു ആചാരത്തിന്റെ നഷ്ടമല്ല,
അത് ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ
പൂർണ്ണമായ ശൂന്യതയാണ്.
കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ
ഞാൻ കാണുന്നത്
ഒരു പ്രഭാതമല്ല,
ഇല്ലാതായവരുടെ
അഭാവം മാത്രം.
എന്റെ ഉള്ളിൽ
ഇന്നും
ഒരു കണിയും തെളിയാതെ,
ഒരു പ്രഭാതവും
പിറക്കാതെ.
