രചന : വലിയശാല രാജു ✍️
“അവന് അത് ജന്മനാ കിട്ടിയ കഴിവാണ്”, “അവളുടെ രക്തത്തിൽ അലിഞ്ഞതാണ് കല” എന്നൊക്കെ നമ്മൾ പലപ്പോഴും പറയാറുണ്ട്. ഒരു വ്യക്തി ചില പ്രത്യേക മേഖലകളിൽ തിളങ്ങി നിൽക്കുമ്പോൾ അതിനെ ‘ജന്മസിദ്ധി’ എന്ന് വിളിച്ച് ആദരിക്കാനാണ് പൊതുസമൂഹത്തിന് താല്പര്യം. എന്നാൽ, ആധുനിക ശാസ്ത്രത്തിന്റെ—പ്രത്യേകിച്ച് ജനിതകശാസ്ത്രത്തിന്റെയും (Genetics) ന്യൂറോബയോളജിയുടെയും (Neurobiology) വെളിച്ചത്തിൽ പരിശോധിച്ചാൽ ഇതിന്റെ പിന്നിലെ യാഥാർത്ഥ്യം നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നതിലും എത്രയോ സങ്കീർണ്ണവും രസകരവുമാണ്.
ജനിതക കഴിവ് എന്നാൽ ഭൗതിക കഴിവ്
ശാസ്ത്രീയമായി നോക്കിയാൽ ‘ജന്മനാൽ ഉള്ള കഴിവ്’ അല്ലെങ്കിൽ ‘രക്തത്തിൽ അലിഞ്ഞത്’ എന്ന് പറയുന്നത് അടിസ്ഥാനപരമായി ചില ഭൗതികവും ജൈവികവുമായ (Physical & Biological) അനുകൂല ഘടകങ്ങളാണ്. കഴിവുകൾ നേരിട്ട് രക്തത്തിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് മാതാപിതാക്കളുടെ ഡി.എൻ.എ (DNA) വഴിയാണ് കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്.
ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു കായികതാരത്തിന് പേശികളിലുള്ള ‘Fast-twitch’ ഫൈബറുകളുടെ സാന്നിധ്യം, ഒരു ഗായകന് ലഭിക്കുന്ന സ്വരതന്തുക്കളുടെ (Vocal cords) സവിശേഷമായ ഘടന, അല്ലെങ്കിൽ ഒരാൾക്ക് വേഗത്തിൽ കാര്യങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന മസ്തിഷ്കത്തിലെ നാഡീബന്ധങ്ങളുടെ വേഗത—ഇതെല്ലാം ജനിതകമായി ലഭിക്കുന്ന ഭൗതികമായ അടിത്തറയാണ്. ഈ ഭൗതിക ഘടന ചില വ്യക്തികൾക്ക് തുടക്കത്തിൽ ഒരു വലിയ മുൻതൂക്കം (Head start) നൽകുന്നു എന്നത് സത്യമാണ്. മറ്റുള്ളവർ കഠിനമായി ശ്രമിച്ചു നേടുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഇവർക്ക് എളുപ്പത്തിൽ വഴങ്ങാൻ ഇത് കാരണമാകുന്നു.
മസ്തിഷ്കത്തെ മാറ്റിമറിക്കുന്ന ‘ന്യൂറോപ്ലാസ്റ്റിസിറ്റി’
എന്നാൽ ജനിതകമായ ഈ ഭൗതിക ഘടന കേവലം ഒരു ‘സാധ്യത’ മാത്രമാണ്. ഇവിടെയാണ് ‘ന്യൂറോപ്ലാസ്റ്റിസിറ്റി’ (Neuroplasticity) എന്ന വിപ്ലവകരമായ ശാസ്ത്രസത്യം പ്രസക്തമാകുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ മസ്തിഷ്കം ഒരിക്കലും ഒരു പ്രത്യേക ഘടനയിൽ ഉറച്ചുപോയ ഒന്നല്ല. നമ്മൾ ഒരു പുതിയ കാര്യം പഠിക്കുമ്പോഴോ നിരന്തരം പരിശീലിക്കുമ്പോഴോ മസ്തിഷ്കത്തിലെ കോശങ്ങളായ ന്യൂറോണുകൾ തമ്മിൽ പുതിയ ബന്ധങ്ങൾ (Neural Pathways) നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു.
ഒരു കാട്ടുപാതയിലൂടെ മനുഷ്യർ സ്ഥിരമായി നടക്കുമ്പോൾ അവിടെ ഒരു വഴി തെളിഞ്ഞു വരുന്നത് പോലെ, നിരന്തരമായ പരിശീലനം വഴി മസ്തിഷ്കത്തിലെ നാഡീബന്ധങ്ങൾ ശക്തമായ ‘സൂപ്പർ ഹൈവേകൾ’ ആയി മാറുന്നു. ലണ്ടനിലെ ടാക്സി ഡ്രൈവർമാരിൽ നടത്തിയ പഠനത്തിൽ, വർഷങ്ങളോളം വഴികൾ പഠിച്ചെടുക്കുന്ന അവരുടെ മസ്തിഷ്കത്തിലെ ‘ഹിപ്പോകാമ്പസ്’ എന്ന ഭാഗത്തിന്റെ വലിപ്പം കൂടിയതായി കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. അതായത്, പരിശീലനം വഴി മസ്തിഷ്കത്തിന്റെ ഭൗതികഘടന വരെ മാറ്റിയെടുക്കാൻ നമുക്ക് സാധിക്കും! കലാരംഗത്തായാലും കായികരംഗത്തായാലും ജന്മനാ വലിയ കഴിവില്ലാത്ത ഒരാൾക്ക് പോലും ‘ഡെലിബറേറ്റ് പ്രാക്ടീസ്’ അതായത് ലക്ഷ്യബോധത്തോടെയുള്ള കഠിന പരിശീലനം വഴി മികച്ച പ്രാവീണ്യം നേടാൻ കഴിയുന്നത് ഈ ന്യൂറോപ്ലാസ്റ്റിസിറ്റി മൂലമാണ്.
വിജയത്തിന്റെ സമവാക്യം: രണ്ടും വേണം!
അങ്ങനെയെങ്കിൽ, കേവലം പരിശീലനം കൊണ്ട് മാത്രം ഒരാൾക്ക് ലോകോത്തര പ്രതിഭയാകാൻ സാധിക്കുമോ? ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഉത്തരം ‘പരിമിതികളുണ്ട്’ എന്നാണ്. കഴിവിന്റെ കാര്യത്തിൽ ജനിതക ഘടനയും (Nature) വളർന്നുവരുന്ന സാഹചര്യങ്ങളും പരിശീലനവും (Nurture) പരസ്പരപൂരകങ്ങളാണ്. ഇതിനെ ഒരു ശിൽപകലയോട് ഉപമിക്കാം. ജനിതകം നമുക്ക് നൽകുന്നത് മികച്ചൊരു കളിമണ്ണോ കല്ലോ (Raw material) മാത്രമാണ്. അതിനെ മനോഹരമായൊരു ശിൽപമാക്കി മാറ്റുന്നത് പരിശീലനമെന്ന ശിൽപിയാണ്.
ഈ രണ്ട് ഘടകങ്ങളുടെയും ചേരുവയെ നമുക്ക് ഇങ്ങനെ തരംതിരിക്കാം.
ഭൗതികമായ മുൻതൂക്കവും കഠിനമായ പരിശീലനവും അതിന്റെ പരകോടിയിൽ ഒത്തുചേരുമ്പോഴാണ് ലോകം കണ്ട മഹാൻമാരായ കലാകാരന്മാരും ശാസ്ത്രജ്ഞരും കായികതാരങ്ങളും ജനിക്കുന്നത്.
ചുരുക്കത്തിൽ, ജന്മനാ ലഭിക്കുന്ന കഴിവ് എന്നത് ഒരു സാധ്യതയുടെ തുടക്കം മാത്രമാണ്, വിജയമല്ല. പ്രകൃതി ആർക്കും ഒരു കഴിവും പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ പൊതിഞ്ഞു നൽകുന്നില്ല. ജനിതകം വഴി ലഭിച്ച ഭൗതികമായ അടിത്തറയെ നിരന്തരമായ പരിശീലനം കൊണ്ട് മിനുക്കിയെടുക്കുക തന്നെ വേണം. വഴി ജനിതകം തുറന്നു തന്നില്ലെങ്കിലും, കഠിനമായ പരിശ്രമത്തിലൂടെ മസ്തിഷ്കത്തിൽ പുതിയ വഴി വെട്ടിത്തുറക്കാൻ മനുഷ്യന് സാധിക്കുമെന്നതാണ് ശാസ്ത്രം നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യാശ.
