രചന : ബദറുദീൻ പികെ ✍️
ഈ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് വന്നിരുന്നാൽ, പണ്ട് നന്ദിനി ഇരുന്നിരുന്നതിന്റെ മണം എനിക്ക് ഇപ്പോഴും കിട്ടുന്നുണ്ട്. പാലക്കാടൻ വെയിൽ കത്തുന്ന ഉച്ചനേരങ്ങളിൽ, അവൾ മുറ്റത്തിറങ്ങി ആ ചെമ്പകമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ പോയി നിൽക്കും. ആ മരം ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൂടി തൃശൂർ മണ്ണുത്തിയിൽ നിന്ന് ഒരു കൊച്ചുതൈയായി വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവന്നതാണ്. അന്നവൾക്ക് ആ ചെമ്പകത്തോട് എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരിഷ്ടമായിരുന്നു. പൂത്തുനിൽക്കുന്ന ആ മരച്ചുവട്ടിൽ വെച്ച് അവൾ എന്നോട് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞിരുന്നു, “നമ്മൾ രണ്ടുപേരും നട്ട ഈ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ എനിക്കൊരു അസ്ഥിത്തറ വേണം. ഞാൻ ആദ്യം പോയാൽ അവിടെ വന്നിരുന്ന് ആ മണം ആസ്വദിക്കണം, നീ ആദ്യം പോയാൽ മക്കളോട് പറഞ്ഞ് അവിടെത്തന്നെ എന്നെ അടക്കം ചെയ്യണം.” അന്ന് അത് വെറും തമാശയായി കണ്ട് ഞാൻ ചിരിച്ചു തള്ളി.
ഇന്ന് ആ മരം പൂത്തുനിൽക്കുമ്പോൾ മുറ്റത്ത് നിറയെ പൂവാണ്, വീട്ടിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ തന്നെ ആ മണം വന്ന് എന്നെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കുന്നു. പക്ഷേ കൂടെ നടക്കാൻ നന്ദിനിയില്ല. വീട് നിറയെ മക്കളും അവരുടെ മക്കളും ഉണ്ടെങ്കിലും, ഈ വലിയ വീട്ടിൽ ഞാൻ ആരും തിരിഞ്ഞുനോക്കാത്ത ഒരു പഴയ മനുഷ്യനായി മാറിയിരിക്കുന്നു. മക്കൾക്ക് അവരുടെ ഫോണിലും ജോലികളിലും തിരക്കാണ്, എന്നോട് ഒന്ന് മിണ്ടാൻ പോലും ആർക്കും സമയമില്ല. ഞാൻ വെറും ഒരു കാഴ്ചക്കാരനായി മാത്രം ഈ വീടിന്റെ കോണുകളിൽ ഒതുങ്ങുന്നു. അവൾ ഉള്ളപ്പോൾ എപ്പോഴും മുറ്റത്തെ പൂച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുക്കുമായിരുന്നു. അവൾ പോയിട്ടും ആ പൂച്ച ഇപ്പോഴും അടുക്കളവാതിൽക്കൽ വന്ന് മീനില്ലാത്ത പാത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി നിരാശയോടെ മടങ്ങുന്നത് കാണുമ്പോൾ എന്റെ ഖൽബ് ഒന്ന് പിടയും. അതുപോലെ തൊട്ടടുത്തുള്ള കിളികളും കാക്കകളും വരുന്നുണ്ട്, അവളില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഭക്ഷണം കിട്ടാതെ അവയും ദാഹിച്ചു പോകുന്നുണ്ടാകണം.
അവൾക്ക് വയസ്സായിട്ടും ആ അധ്യാപികയുടെ ഗൗരവം മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ എന്റെ അടുത്തുവരുമ്പോൾ മാത്രം അവൾ വീണ്ടും ആ പഴയ പ്രണയിനിയാകും. അന്ന് അവൾ അവസാനമായി പറഞ്ഞ ആഗ്രഹം ഞാൻ മക്കളോട് രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു, എന്നെയും ആ അസ്ഥിത്തറയുടെ അടുത്ത് തന്നെ അടക്കം ചെയ്യണമെന്ന് മൂത്ത മകനോട് പറഞ്ഞു. അവൻ അച്ഛൻ പറയുന്നത് വെറും വെറുപ്പിക്കലാണെന്ന് കരുതി ഒന്ന് മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു. അവന് ഇതൊന്നും മനസ്സിലാകില്ല, ഈ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം അവന് അറിയാൻ കഴിയില്ല.
ചെമ്പകപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം ആ തറയിൽ ഒരു പുതപ്പുപോലെ പടർന്നിരുന്നു. അസ്ഥിത്തറയിലെ തണുപ്പും ആ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലെ നിഴലും എന്നെ മാടിവിളിക്കുകയായിരുന്നു. നന്ദിനീ, നീ അവിടെയുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്. ആ ചെമ്പകപ്പൂക്കൾ വായുവിൽ അലിഞ്ഞ് എന്റെ ചുറ്റും വട്ടം കറങ്ങുന്നത് നീ എന്നെ തൊട്ടുതലോടുന്നത് പോലെയാണ്. നിന്റെ സാമീപ്യം അനുഭവപ്പെട്ടപ്പോൾ, നിയന്ത്രണം വിട്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചുപോയി, “നന്ദിനീ, നീ വന്നോ?” നമ്മുടെ പേരക്കുട്ടി, ആ കൊച്ചുപൈതൽ, ഗുരുവായൂർ നടയിൽ വെച്ച് നമ്മൾ പേരു വിളിച്ച നമ്മുടെ കൺമണി, ഇന്നലെ രാത്രി എന്റെ അടുത്ത് കിടക്കണമെന്ന് വാശിപിടിച്ചതാണ്. അവൾക്ക് എന്നോടുള്ള സ്നേഹം കണ്ടുനിൽക്കാനാവാതെ ജാനകി വന്ന് ആ കുഞ്ഞിനെ തല്ലിയപ്പോൾ എന്റെ ഖൽബ് പിളർന്നുപോയി. പാവം ആ കുഞ്ഞ് എന്നെ നോക്കി വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് അവിടം വിട്ടുപോയപ്പോൾ, നിനക്ക് നഷ്ടമായത് നമ്മുടെ കൊച്ചുമാലാഖയെയാണെന്ന് ഓർത്ത് ഞാൻ നീറി.
നമ്മൾ പ്രണയിച്ച കാലത്തെ ആൾക്കാരല്ല മക്കളും മരുമക്കളും നന്ദിനീ. അവർക്ക് നമ്മുടെ ഈ അസ്ഥിത്തറയോടും, ഇതിന്റെ മണത്തോടും, ഈ മരത്തോടും ഒരു പുല്ലുവിലയുമില്ല. അവർക്ക് മീൻപാത്രം ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന മുറ്റത്തെ പൂച്ചയെയോ, ദാഹിച്ചുവലയുന്ന പക്ഷികളെയോ കാണാനുള്ള സമയമില്ല. പക്ഷെ, ഇവിടെ ഈ അസ്ഥിത്തറയിലിരുന്ന് കാറ്റിന്റെ സംഗീതം കേൾക്കുമ്പോൾ, ചെമ്പകപ്പൂക്കൾ എന്റെ ദേഹത്ത് മഞ്ഞുതുള്ളികളായി വീഴുമ്പോൾ, എനിക്കെല്ലാം മറക്കാൻ കഴിയുന്നു. നീ പോയതുകൊണ്ട് മാത്രം ഞാൻ ഒറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ വീടിന്റെ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഞാൻ അനാഥനാണ്. എന്നാൽ, നിന്റെ മണം ഈ അസ്ഥിത്തറയിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നിടത്തോളം കാലം എനിക്ക് മരണമില്ല.
ദൈവമേ, എത്രയും വേഗം എന്നെയും ഇവളിലേക്കെത്തിക്കണമേ. ആ ചെമ്പകത്തണലിൽ, നന്ദിനിയുടെ മടിയിൽ തലവെച്ച് കിടക്കാൻ, ആ മണത്തിൽ അലിഞ്ഞുചേരാൻ ഞാൻ കൊതിക്കുന്നു. കാലം ഇനിയുമേറെ ബാക്കിയുണ്ടെങ്കിലും, എന്റെ അവസാന ശ്വാസം ഈ അസ്ഥിത്തറയിൽ, നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ചെമ്പകച്ചുവട്ടിൽ വെച്ചായിരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നു.
