രചന : അനു ✍️
വേനൽ അതിന്റെ കാഠിന്യത്തിന്റെ നടുവിലായിരുന്നു.
ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തുള്ള ആകാശം വെളുത്ത് കിടന്നു. മരങ്ങളുടെ ഇലകൾ പോലും അനങ്ങാതെ നിശ്ചലമായി നിന്നു. ദൂരെയെവിടെയോ ഒരു കുയിൽ ഇടയ്ക്കിടെ വിളിക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രം.
അവൾ മുറിക്കുള്ളിൽ കട്ടിലിൽ ചാരിയിരുന്നു.
മുന്നിൽ തുറന്നുകിടന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകൾ കാറ്റില്ലാതെ നിശ്ചലമായിരുന്നു. വായിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും മനസ്സ് എവിടെയോ അലഞ്ഞുനടക്കുകയായിരുന്നു.
ചിലനേരങ്ങൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്.
മറക്കാൻ ശ്രമിച്ച ഓർമ്മകളെ പോലും അവ തിരികെ കൊണ്ടുവരും.
അവൾ പതിയെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
അറിയാതെ ഒരു നിമിഷം തന്നെ വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് നടന്നു.
പെട്ടന്ന് ഒരു മുഖം പിന്നിലേക്കുള്ള ഓട്ടത്തെ പിടിച്ചു നിർത്തി..
അവൻ.
ഒരുകാലത്ത് അവളുടെ ദിവസങ്ങളുടെ തുടക്കവും അവസാനവും ആയിരുന്ന മനുഷ്യൻ.
രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ആദ്യം അന്വേഷിച്ച പേരും, രാത്രി ഉറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് അവസാനമായി കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച ശബ്ദവും.
അവനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾക്ക് ഇന്നും ഒരു മണം ഉണ്ടായിരുന്നു.
മഴ നനഞ്ഞ വൈകുന്നേരങ്ങളുടെ മണം.
നീണ്ട ഫോൺവിളികളുടെ മണം.
കാണാൻ കാത്തിരുന്ന ദിവസങ്ങളുടെ മണം.
പക്ഷേ ആ കഥയ്ക്ക് അവസാനം വന്നിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം അവൻ മറ്റൊരാളുടെ ഭർത്താവായി.
അത്ര ലളിതമായി.
ഒരൊറ്റ വാർത്തയിൽ വർഷങ്ങൾ നീണ്ട പ്രണയം അവസാനിച്ചു.
അവൾ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
സൂര്യപ്രകാശം മതിലിൽ വീണ് മുറിയെ കൂടുതൽ ശൂന്യമാക്കുകയായിരുന്നു.
എന്തുകൊണ്ടോ ഇന്ന് അവനെ കാണണമെന്ന് തോന്നി.
സംസാരിക്കാനല്ല.
ചോദ്യം ചോദിക്കാനല്ല.
പരാതി പറയാനുമല്ല.
ഒരിക്കൽ സ്നേഹിച്ച ആ മുഖം ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ടെന്ന് മാത്രം അറിയാൻ.
വർഷങ്ങൾ അവനെയും മാറ്റിയിട്ടുണ്ടാവുമോ?
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇന്നും അതേ തെളിച്ചമുണ്ടാകുമോ?
ഒരുപക്ഷേ അവൻ അവളെ മറന്നുകാണും.
പക്ഷേ അവൾക്ക് മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
കാരണം ചില മനുഷ്യർ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പോകും.
പക്ഷേ ഓർമ്മയിൽ നിന്ന് പോകില്ല.
അവൾ പതിയെ ചിരിച്ചു.
ഒരു വിഷാദചിരി.
ശേഷം മൊബൈൽ കൈയിലെടുത്തു.
അവന്റെ പേര് തിരയാൻ വിരലുകൾ ഒരു നിമിഷം മടിച്ചു.
മനസ്സ് പറഞ്ഞു
“ഒന്ന് കണ്ടാൽ മതി…”
വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും,അവളുടെ ഹൃദയം വീണ്ടും പഴയ പ്രണയത്തിന്റെ വാതിൽക്കൽ നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു..
-അനു