ഓർമ്മയുടെ ഖബർ.
രചന : സിറാജ് എംകെഎം* ആകാശം നക്ഷത്രങ്ങളെതനിച്ചാക്കിയഅമാവാസിയിൽമറവി ചോർന്നൊലിക്കുന്നകൂരയിലിരുന്ന്ഞാൻ നിനക്ക്കത്തുകളയക്കുന്നു.പ്രണയത്തിന്റെ ആകാശംവിണ്ടുവീഴുന്നകനൽത്തുള്ളികൾഉടലുകടന്ന്ആത്മാവിന്റെഅസ്ഥി തിരയുന്നു.പറയാതെവെച്ച വാക്കുകൾഭ്രാന്തൻകാറ്റിന്റെമുടിയിലൊളിച്ച്മരുവിന്റെ മടിയിൽചത്തുവീഴുന്നു.പാതിമുറ്റിയ ചിറകകത്തിഭൂതകാലത്തേക്ക്പിടഞ്ഞുവീഴുന്നഈയലുകളെമനസ്സ് പ്രസവിക്കുന്നു.ഓരോ കൂടിക്കാഴ്ചയിലുംശ്വാസംമുട്ടി മരിച്ചഓർമ്മയുടെ ജഡംഖബറിലിറക്കി വെച്ച്രാത്രിമഴയിൽ പൊള്ളിഞാൻ തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്നു.സ്വപ്നങ്ങളെമിഴിനീരിലൊഴുക്കിവിട്ട്ആത്മരതിയുടെനഖക്ഷതങ്ങളിൽവിരലുകൾവീണമീട്ടുന്നു.കനൽപക്ഷികൾവാക്കിന്റെ തൊണ്ടപൊട്ടിച്ച്കടല് വറ്റിച്ച്കാലന്റെ ദൂതന്മറുപാട്ട് പാടുന്നു.ആത്മാവിനൊരു നിഴൽകൂട്ട് പോവുന്നു…