രചന : ദിവാകരൻ പികെ. ✍️
“ജീവിതത്തിന്റെ പാതിവഴിയിൽ എവിടെയോ വെച്ച് നഷ്ടപ്പെട്ട വർണ്ണങ്ങൾ വീണ്ടും തിരികെ വരികയാണ്. പൂർണ്ണിമയുടെ ലോകം ഇനി നിങ്ങളുടെ മുന്നിലേക്ക്…
എന്റെ പുതിയ കഥ ഇവിടെ വായിക്കാം. നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നു.”
സായംകാലത്തെ ഇളവെയിലും തണുത്ത കാറ്റിന്റെ തഴുകലും ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് പൂർണ്ണിമ പാർക്കിലെ ആളൊഴിഞ്ഞ ബെഞ്ചിലിരുന്നു. പാറിപ്പറക്കുന്ന മുടിയിഴകൾ മാടിയൊതുക്കുമ്പോൾ, അമ്പതുകളുടെ മധ്യത്തിലും പ്രസരിപ്പുള്ള അവളുടെ മുഖത്ത് സന്ധ്യാവെളിച്ചം ചുംബിച്ചു.
ഊന്നുവടിയുടെ സഹായത്തോടെ പാർക്കിലേക്ക് പതുക്കെ നടന്നു വരുന്ന, എഴുപതിനോടടുത്ത് പ്രായമുണ്ടെങ്കിലും പ്രൗഢി വിട്ടുമാറാത്ത രാമചന്ദ്രൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ പൂർണ്ണിമയ്ക്ക് അയാളെ നോക്കാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ദിവസങ്ങളായി അയാളെ അവിടെ കാണാറുണ്ട്. എന്തോ ഒരു ജന്മാന്തര ബന്ധം പോലെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അയാളിലേക്ക് ചെന്നു തറച്ചു.
പൂർണ്ണിമയുടെ അടുത്തിരുന്ന് തന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന പൊതി തുറന്ന് രാമചന്ദ്രൻ ഒരുപിടി നിലക്കടല അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. അവൾ അത് നിരസിച്ചെങ്കിലും ആ നിമിഷം അവരുടെ കണ്ണുകൾ പരസ്പരം ഉടക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ കാലം പിന്നിലേക്ക് കുതിച്ചു. മനസ്സിൽ ഓർമ്മകളുടെ തിരമാലകൾ ഇരമ്പിയാർത്തു. കടൽക്കരയിൽ തോളോട് തോൾ ചേർന്ന്, നിലക്കടല കൊറിച്ചുകൊണ്ട്, തിരമാലകളുടെ സംഗീതം ആസ്വദിച്ച് ചിരിച്ചുല്ലസിച്ചു നടക്കുന്ന ആ പഴയ യുവമിഥുനങ്ങൾ…
പെട്ടെന്ന് ആ ഓർമ്മയിൽ നിന്നും ഇരുവരും ഞെട്ടിയുണർന്നു.
“പൂർണ്ണിമയല്ലേ?” “രാമചന്ദ്രനല്ലേ?”
രണ്ടുപേരും ഒരേസമയം ചോദിച്ചപ്പോൾ പൂർണ്ണിമയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചിരി പൊട്ടിയെങ്കിലും അവൾ അത് പുറത്തുകാട്ടാതെ ഗൗരവം നടിച്ചു. എവിടെയാണ് താമസം, മക്കൾ എന്തുചെയ്യുന്നു എന്നിങ്ങനെ നൂറു കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിയ പോലെ. ഒടുവിൽ മൗനം ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു:
“സുഖമാണോ?”
എവിടെനിന്നോ കിട്ടിയ ധൈര്യം സംഭരിച്ച്, ഇരിക്കാൻ ആഞ്ഞുപിടിച്ചുകൊണ്ട് രാമചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: “സുഖമാണ് പൂർണ്ണിമ. നീ ഏതോ അമേരിക്കൻ പണക്കാരനെ കല്യാണം കഴിച്ചു പോയെന്ന് മാത്രമേ ഞാനറിഞ്ഞുള്ളൂ. നിന്നെക്കുറിച്ച് ഒരുപാട് അന്വേഷിച്ചു, പക്ഷെ ആർക്കും ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. ഒടുവിൽ വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി വിവാഹം കഴിച്ചു. എനിക്ക് രണ്ട് കുട്ടികളാണ്, രണ്ടുപേരും വിദേശത്താണ്. എന്നെ നോക്കാൻ ആളുണ്ട്, ഒന്നിനും കുറവില്ല. ദിവസവും വൈകുന്നേരം അവർ എന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവിടും. ഈ ഏകാന്തതയിൽ ഇവിടുത്തെ നേരിയ ഒച്ചയനക്കങ്ങളും പടിഞ്ഞാറൻ കാറ്റും മാത്രമാണ് എനിക്ക് ആശ്വാസം.
പൂർണ്ണിമയുടെ വിവരമൊന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ?”
പൂർണ്ണിമയുടെ മനസ്സിൽ നുണക്കഥകൾ മെനയാനുള്ള വെമ്പലായിരുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആ ദുരന്തങ്ങൾ—വിവാഹദിവസം രാത്രിയിലെ ഒളിച്ചോട്ടവും, രാമചന്ദ്രനെ കണ്ടെത്താനാവാതെ പോയതും, ഒടുവിൽ തകർന്ന് തരിപ്പണമായി സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടി വന്നതുമെല്ലാം ഒരു സിനിമാരംഗം പോലെ അവളുടെ ഉള്ളിലൂടെ കടന്നുപോയി.
തൊണ്ടയിടറാതെ അവൾ പറഞ്ഞു: “ഓ… എനിക്കും സുഖമാണ്. എനിക്കും രണ്ട് കുട്ടികളുണ്ട്, അവർ വിദേശത്താണ്. എപ്പോഴും പണമയക്കും, വീട്ടിൽ സഹായത്തിന് ആളുണ്ട്. ഒന്നിനും ഒരു കുറവുമില്ല.”
ഇത് പറയുമ്പോഴും തനിക്ക് കള്ളം പറയാൻ അറിയില്ലെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ നുണകൾ കണ്ണുകളിൽ വായിക്കപ്പെടുമോ എന്ന ഭയത്താൽ അവൾ താഴേക്ക് നോക്കി. നിറഞ്ഞു വന്ന കണ്ണുനീർ അയാൾ കാണാതിരിക്കാൻ സാരിത്തലപ്പുകൊണ്ട് അവൾ മുഖം തുടച്ചു.
പൂർണ്ണിമ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ സാരിത്തലപ്പിലെ പഴയ നൂലുകൾ അഴിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. തിളങ്ങുന്ന ആഭരണങ്ങളോ, വിദേശത്തു നിന്നുള്ള പണമോ അവളുടെ കൈവശമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ, രാമചന്ദ്രന്റെ മുന്നിൽ അവൾ തന്റെ പ്രതാപം വിട്ടുകൊടുത്തില്ല.
“എനിക്ക് സമയമായി, രാമചന്ദ്രാ. കുട്ടികൾ വിളിച്ചു തുടങ്ങും… അവരുടെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ എനിക്ക് വേണ്ടിയാണ് അവർ സമയം കണ്ടെത്തുന്നത്.”
രാമചന്ദ്രൻ തന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് ഊന്നുവടിയിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആ പഴയ സ്നേഹമുണ്ടോ അതോ തന്റെ നുണകൾ അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞോ എന്ന് അവൾക്ക് സംശയമായി. അയാൾ പതുക്കെ തലയാട്ടി.
“ശരിയാണ് പൂർണ്ണിമേ, എല്ലാവർക്കും അവരവരുടേതായ തിരക്കുകളുണ്ട്. എനിക്കും പോകണം… എനിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള കാർ ഇപ്പോൾ എത്തും.”
അവർ രണ്ടുപേരും വിപരീത ദിശകളിലേക്ക് നടന്നു.
പാർക്കിന് പുറത്തെ ഇരുളിൽ, ഒരു ചെറിയ ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ പൂർണ്ണിമ നിന്നു. തന്റെ പഴയ പേഴ്സിൽ നിന്നും എണ്ണിക്കിട്ടിയ ഏതാനും നാണയത്തുട്ടുകൾ നൽകി അവൾ ഒരു കടുപ്പത്തിലുള്ള ചായ വാങ്ങി. ആ തണുത്ത വൈകുന്നേരത്ത് ആ ചായ ഗ്ലാസിന്റെ ചൂട് പറ്റുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. വിദേശത്തുള്ള മക്കളെക്കുറിച്ചും മണിമാളികകളെക്കുറിച്ചും അവൾ പറഞ്ഞത് ആർക്കുവേണ്ടിയായിരുന്നു? രാമചന്ദ്രന്റെ മുന്നിൽ തോൽക്കാതിരിക്കാനോ, അതോ സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ ശൂന്യത മറയ്ക്കാനോ?
അതേസമയം, പാർക്കിന്റെ മറുഭാഗത്ത് രാമചന്ദ്രൻ ഒരു പഴയ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെ സിമന്റ് ബെഞ്ചിൽ തളർന്നിരുന്നു. തന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ കാറുകളൊന്നും അവിടെ എത്തിയില്ല. തനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ഏകാന്തതയെയും ദാരിദ്ര്യത്തെയും അയാൾ ആ ഇരുട്ടിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചു.
അവർ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം വിളിച്ചോതിയ ആ ‘സുഖസൗകര്യങ്ങൾ’ ആർക്കറിയാം? ആ നുണകൾക്കിടയിൽ അവർ രണ്ടുപേരും ഒരേപോലെ തനിച്ചായിരുന്നു.
ദൂരെ കടൽത്തിരമാലകളുടെ ഇരമ്പൽ കേൾക്കാം. കാലം അവർക്കായി കരുതിവെച്ച ഏക സത്യം ആ മൗനം മാത്രമായിരുന്നു.
