നിത്യ ബന്ധനം

രചന : ദിവാകരൻ പികെ ✍️

​ആമുഖം
​”പ്രണയവും വിരഹവും ഒരു നാണയത്തിന്റെ രണ്ടു വശങ്ങൾ പോലെയാണ്. എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ അവ രണ്ടിനും അപ്പുറം, മരണം പോലും തോറ്റു പോകുന്ന ഒരു ലോകമുണ്ട്. ലൗകികമായ ബന്ധനങ്ങളിൽ ശ്വാസം മുട്ടുമ്പോൾ, ആത്മാവിന്റെ മോചനത്തിനായി ചിലർ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന വഴി മറ്റുള്ളവർക്ക് ഒരുപക്ഷേ ഭ്രാന്തായി തോന്നാം.

വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം ഒരു പഴയ കാമ്പസിന്റെ ഏകാന്തതയിൽ പ്രണവും കാർത്തികയും വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ അത് കേവലം ഒരു കൂടിക്കാഴ്ചയായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് കാലം തളച്ചിട്ട ചങ്ങലകൾ പൊട്ടിച്ചെറിയാനുള്ള അവസാനത്തെ പുറപ്പാടായിരുന്നു. ഒരു പാട്ടിന്റെ ഈണം പോലെ പെയ്തിറങ്ങുന്ന അവരുടെ നിത്യപ്രണയത്തിന്റെ കഥയാണിത്… ‘നിത്യ ബന്ധനം’.”

​ഓർമ്മകൾ പൂത്തുനിൽക്കുന്ന ആ പഴയ നഗരത്തിലെ ആളൊഴിഞ്ഞ കാമ്പസ്. മുപ്പത് വയസ്സുകാരനായ പ്രണവ് അക്ഷമനായി ആരെയോ കാത്തുനിൽക്കുകയാണ്. അവിടേക്കാണ് നിറുകയിൽ സിന്ദൂരം ചാർത്തിയ, ഇരുപത്തഞ്ചു വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന സുന്ദരിയായ കാർത്തിക കടന്നുവരുന്നത്. ഇരുവരും ദീർഘനേരം കണ്ണിൽ കണ്ണിൽ നോക്കിനിന്നു. അവരുടെ മുൻപിൽ ഗതകാല സ്മരണകൾ തിരതല്ലി. പണ്ട് കാമ്പസ് ഫെസ്റ്റിവലിൽ കാർത്തിക പാടിയ ആ മനോഹരമായ പാട്ട് കോളേജിന്റെ മുക്കിലും മൂലയിലും ഇപ്പോഴും അലയടിക്കുന്നതായി അവർക്ക് തോന്നി:
​”ചേർത്തു പിടിക്കും നേരം,
എൻ ലോകം മാറി മറിയുന്നു…
ഇന്നലെ കണ്ട കനവുകളെല്ലാം,
കണ്ണിൽ പുലരിയായ് വിരിയുന്നു.”
​ആ പഴയ മരച്ചുവട്ടിലെ കൽപ്പടവിൽ അവർ വീണ്ടും ഒന്നിച്ചിരുന്നു. കാറ്റിൽ ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ വീഴുന്ന ശബ്ദം മാത്രം. ആ നിശബ്ദതയിൽ അവർ പരസ്പരം നോക്കി. വാക്കുകളേക്കാൾ വലിയൊരു മൗനം അവിടെ പെയ്തിറങ്ങി.

“വർഷങ്ങൾ എത്ര വേഗമാണ് കടന്നുപോയത്. പക്ഷേ, ഈ കാമ്പസിന് ഇപ്പോഴും മാറ്റമില്ല.
നിനക്കും,” പ്രണവ് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
​കാർത്തിക ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ
“മാറ്റമില്ലാത്തത് പുറമെയാണ് പ്രണവ്. ഉള്ളിൽ ഞാൻ അന്ന് പാതിവഴിയിൽ നിർത്തിയ ആ പാട്ടുപോലെ അപൂർണ്ണമാണ്. ഈ ബന്ധനം… ഇത് എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു. ഇനി ഒരു നിഴലായി ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ. ഈ അദൃശ്യമായ ചങ്ങലകൾ എനിക്ക് ഇന്ന് ഇവിടെ അഴിച്ചു വെക്കണം.”

അവൾ തന്റെ വിരലിലെ ആ വിവാഹമോതിരം ഊരി കൽപ്പടവിൽ വെച്ചു. അതൊരു വെറും മോതിരമായിരുന്നില്ല, ഇത്രയും കാലം അവളെ തളച്ചിട്ട ആ ‘ബന്ധനത്തിന്റെ’ അവസാനത്തെ അടയാളമായിരുന്നു. വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി, തന്റെ വിധി മാറ്റിവരച്ച ആ കാലത്തോട് അവൾ വിടപറയുകയായിരുന്നു.
​പ്രണയം അതിന്റെ പരമകാഷ്ഠയിൽ എത്തുമ്പോൾ ശരീരം ഒരു തടവറയാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മരണത്തെ ഭയപ്പെടേണ്ട ഒന്നായല്ല, മറിച്ച് പ്രണയത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയിലേക്കുള്ള വാതിലായാണ് അവർ കണ്ടത്.

പ്രണവിന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ആ ചെറിയ കുപ്പിയിലെ വിഷം അവർ പങ്കുവെച്ചു. അതൊരു ആത്മഹത്യയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ലോകം നൽകുന്ന വേദനകളിൽ നിന്നുള്ള മോചനമായിരുന്നു. ഓരോ തുള്ളി വിഷവും അമൃതുപോലെ ആസ്വദിച്ചാണ് അവർ അകത്താക്കിയത്. അവളുടെ ശ്വാസം മുറുകിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ പ്രണവിന്റെ കരുത്തുള്ള കൈകൾ അവളുടെ കഴുത്തിന് ചുറ്റും അമർന്നു. അതൊരു കൊലപാതകമായിരുന്നില്ല; പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ കൈകളാൽ ഈ ലോകം വിട്ടുപോകുന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ആനന്ദം അവൾക്ക് സ്വപ്നം കാണാനാവില്ലായിരുന്നു. ആ വേദനയിൽ പോലും അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞത് മരണത്തിന്റെ നിഴലല്ല, മറിച്ച് നിത്യമായ പ്രണയത്തിന്റെ വെളിച്ചമായിരുന്നു.

കാർത്തികയ്ക്ക് ഇത് വിമോചനമാണെങ്കിൽ പ്രണവിന് ഇത് വികലമായ ഉടമസ്ഥാവകാശമാണ്. ഒരിക്കലും മരണത്തിന് പോലും വേർതിരിക്കാൻ കഴിയാത്തവിധം അവർ പരസ്പരം കെട്ടിപ്പുണർന്ന് നിത്യശാന്തിയിലേക്ക് ലയിച്ചു. കഴുത്തിലമർന്ന കൈകളുടെ വേദനയോ, വയറിൽ പതച്ചു പൊങ്ങിയ കൊടുംവിഷമോ ഒന്നുമറിയാതെ അവാച്യമായ ഒരനുഭൂതിയിലായിരുന്നു അവർ.
​ശർക്കരയും ഉറുമ്പും പോലെയിരുന്ന അവർക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരു ദുരന്തം സംഭവിച്ചത് കണ്ടുനിന്നവർക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ, ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ലോകത്ത് ഒരേയൊരു ഉത്തരത്തിനായി അവർ നടത്തിയ പോരാട്ടത്തിന് അവിടെ പരിസമാപ്തിയായി. അന്തരീക്ഷത്തിൽ അപ്പോഴും ആ മനോഹര ഗാനത്തിന്റെ അലയൊലികൾ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു:
​”ചേർത്തു പിടിക്കും നേരം,
എൻ ലോകം മാറി മറിയുന്നു…
ഇന്നലെ കണ്ട കനവുകളെല്ലാം,
കണ്ണിൽ പുലരിയായ് വിരിയുന്നു.”