ഒറ്റയാൻ

രചന : ദിവാകരൻ പികെ ✍️

ആമുഖം –
കുമിഞ്ഞു കൂടിയ സമ്പത്തും ആരും കൊതിക്കുന്ന പ്രതാപവും വിശ്വ ന്റെ കാൽക്കീഴിലുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ സാമ്രാജ്യത്തിൽ അയാൾ ഒരു ‘ഒറ്റയാൻ’ ആയിരുന്നു. വിവാഹമെന്ന ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറി, മദ്യപാനവും ആഘോഷങ്ങളുമായി തന്റെ ജീവിതം സ്വന്തം ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾക്ക് വിട്ടുകൊടുത്തവൻ.

വിശ്വനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ആരെയും കൂസാത്ത ഈ ഏകാന്തതയായിരുന്നു അയാളുടെ കരുത്ത്.​എന്നാൽ, ആ കരുത്തിനെ ചോദ്യം ചെയ്തുകൊണ്ട് പ്രിയ കടന്നുവരുന്നു. വെറുമൊരു പെണ്ണായല്ല, മറിച്ച് വിഷ്ണുവിനെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കാൻ കൃഷ്ണപ്രിയ എന്ന ഇരട്ടപ്പേരും വേഷപ്പകർച്ചയുമായി അവൾ അയാളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് നുഴഞ്ഞുകയറുകയാണ്. മദ്യത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ ആറാടി നിൽക്കുന്ന ആ ഒറ്റയാനെ മെരുക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിയുമോ? പെൺകരുത്തിന് മുന്നിൽ വിശ്വൻ എന്ന ഒറ്റയാൻ അടിപതറുമോ?

കുന്നിൻചെരിവിലെ ആ പടുകൂറ്റൻ കോവിലകം ഒരു സാമ്രാജ്യം പോലെ ഗ്രാമത്തിന് മുകളിൽ ഗാംഭീര്യത്തോടെ നിന്നു. പടുകൂറ്റൻ പടിപ്പുരയും കരിങ്കല്ല് പാകിയ മുറ്റവും ആ തറവാടിന്റെ പ്രതാപം വിളിച്ചോതുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, ആ നാലുകെട്ടിനുള്ളിൽ പതഞ്ഞുപൊങ്ങുന്ന ഒരൊറ്റ പേരേയുള്ളൂ – വിശ്വൻ.

നാട്ടുകാരുടെ കണ്ണിൽ വിശ്വൻ ഒരു ‘ഒറ്റയാൻ’ ആയിരുന്നു. വിവാഹം കഴിക്കാതെ, ബന്ധങ്ങളുടെ കെട്ടുപാടുകളില്ലാതെ, താൻ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത് സമ്പാദിച്ചു കൂട്ടിയ അളവറ്റ സ്വത്തിന് നടുവിൽ അയാൾ അഹങ്കാരത്തോടെ വാണു. പണമുണ്ടെങ്കിൽ എന്തും നേടാമെന്ന ഗർവ്വ് അയാളുടെ ഓരോ ചുവടുവെപ്പിലുമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ ഗർവ്വിനും പണത്തിനും മായ്ക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു വലിയ മുറിവ് വിശ്വന്റെ ഉള്ളിൽ നീറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ്, ഒരു നിമിഷത്തെ മദ്യലഹരിയിൽ സുഹൃത്തുക്കളുടെ വാശിക്ക് വഴങ്ങി താൻ ചെയ്ത ആ വലിയ തെറ്റ്. തന്റെ പ്രണയിനിയായിരുന്ന പ്രിയയെ ആ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ കയത്തിലേക്ക് തള്ളിയിട്ട ആ കറുത്ത നിമിഷം. അവൾ മരിച്ചുപോയെന്നാണ് വിശ്വൻ കരുതിയിരുന്നത്. അന്ന് മുതൽ ഒരു നിഴലായി ആ കുറ്റബോധം വിശ്വനെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

എന്നാൽ വിശ്വൻ അറിഞ്ഞില്ല, നല്ലൊരു നീന്തൽക്കാരിയായിരുന്ന പ്രിയ അന്ന് മരണത്തെ തോൽപ്പിച്ചിരുന്നു. ഒഴുക്കിൽപ്പെട്ട് തളർന്ന അവളെ കാടിന്റെ മക്കളായ ആദിവാസികളാണ് രക്ഷപ്പെടുത്തിയത്. അവരുടെ പച്ചമരുന്നുകളും പരിചരണവും കൊണ്ട് ആരോഗ്യം വീണ്ടെടുത്ത പ്രിയ, വിശ്വന്റെ അഹങ്കാരത്തിന് മറുപടി നൽകാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.

അങ്ങനെയാണ് കൃഷ്ണപ്രിയ എന്ന പേരിൽ, താൻ പ്രിയയുടെ ഇരട്ടസഹോദരിയാണെന്ന കള്ളക്കഥയുമായി അവൾ വിശ്വന്റെ മുന്നിലെത്തുന്നത്.
പടിപ്പുരയും വിശാലമായ മുറ്റവും കടന്ന്, കയ്യിലൊരു ബാഗും തൂക്കി പ്രിയ മണപ്പുറം കോവിലകത്തേയ്ക്ക് നടന്നടുത്തു. ഉമ്മറത്തെ ചാരു കസേരയിൽ കാൽ നീട്ടി കിടന്നിരുന്ന വിശ്വം പെട്ടെന്ന് മുന്നിൽ കണ്ട രൂപത്തെ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ ചാടി എഴുന്നേറ്റു. മരിച്ചുപോയ ലക്ഷ്മി മുന്നിൽ വന്നു നിൽക്കുകയാണോ എന്ന് അയാൾ ഒരു നിമിഷം ഭയന്നു.

​”നീ… നീ എങ്ങനെ ഇവിടെ?”
വിശ്വത്തിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു, തൊണ്ട വറ്റി വരണ്ടു.
​പ്രിയയുടെ ചുണ്ടിൽ പരിഹാസം കലർന്ന ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“പേടിക്കേണ്ട വിശ്വം, ഞാൻ പ്രേതമൊന്നുമല്ല. ഞാൻ പ്രിയ.”
​പെട്ടെന്ന് സ്വബോധം വീണ്ടെടുത്ത വിശ്വൻ ഗൗരവം ഭാവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“എന്താണ് ഇവിടെ? ഭക്ഷണം വല്ലതും വേണമെങ്കിൽ പിന്നാമ്പുറത്ത് ചെന്ന് ചോദിക്കൂ. അവിടെ കൊടുത്തു വിടാം.”
​പ്രിയയുടെ കണ്ണുകളിൽ അഗ്നി പടർന്നു.

“ഞാൻ നിങ്ങളുടെ സൽക്കാരം സ്വീകരിക്കാൻ വന്നതല്ല. ലക്ഷ്മി എവിടെ? വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് നിങ്ങളോടൊപ്പം ഇറങ്ങി വന്ന എന്റെ സഹോദരി എവിടെ? ഞങ്ങൾ ഇരട്ടകളാണ് വിശ്വം. നിങ്ങളെ വിശ്വസിച്ച് ഇറങ്ങി വന്നവളെ നിങ്ങൾ കൊന്നു, അല്ലേ?”
​വിശ്വന് പലതും പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷെ നാവു പൊങ്ങുന്നില്ല. പ്രിയയുടെ മൂർച്ചയുള്ള വാക്കുകളും കണ്ണിലെ പ്രതികാരത്തിന്റെ തിളക്കവും അയാളെ തളർത്തി. ഒടുവിൽ അയാൾ ഒരു കള്ളക്കണ്ണീരോടെ അനുനയിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
​”പ്രിയേ… ലക്ഷ്മി എനിക്ക് എല്ലാമായിരുന്നു.

ഞാൻ അവളെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. അതൊരു അപകടമായിരുന്നു. ആ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന് മുകളിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അബദ്ധത്തിൽ കാൽ തെറ്റി വീണതാണ്. എനിക്ക് അവളെ രക്ഷിക്കാനായില്ല. അവളെ പിന്നെ കണ്ടുകിട്ടിയതുമില്ല. ലക്ഷ്മിയെപ്പോലെ നീയും എനിക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ടവളാണ്. ദയവായി അകത്തേക്ക് കയറി ഇരിക്കൂ… സംഭാരം വേണോ അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലും കുടിക്കാൻ വേണോ?”
​പ്രിയ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് രൂക്ഷമായി നോക്കി.

“നിങ്ങൾ പറയുന്നത് ശുദ്ധ നുണയാണ് വിശ്വം! അപകടമാണെങ്കിൽ വർഷങ്ങൾ ഇത്ര കഴിഞ്ഞിട്ടും അവളുടെ ചുരിദാറിന്റെ ഷാൾ ഇന്നും കേടുപാടുകളില്ലാതെ ആ പാറക്കൂട്ടത്തിന് ഇടയിൽഇപ്പോഴുംഎങ്ങിനെ ഇരിക്കുന്നു?
“മൃതദേഹം പോലും കിട്ടാത്ത ആ വലിയ കയത്തിൽ ആ തുണി മാത്രം എങ്ങനെ തങ്ങിനിന്നു?”
​വിശ്വത്തിന്റെ മുഖത്തെ രക്തപ്രസാദം മങ്ങി. പ്രിയ വിട്ടില്ല.

“ആ ഷാൾ അവിടെ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി ലക്ഷ്മി വീണതല്ല, നിങ്ങൾ അവളെ തള്ളിയിട്ടതാണെന്ന്! ആ ഷാളിൽ ഇപ്പോഴും നിങ്ങളുടെ ചതിയുടെ അടയാളങ്ങളുണ്ട്. ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ എന്റെ കൂടെ ആ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനരികിലേക്ക് വരൂ. അവിടെ വെച്ച് സത്യം വിളിച്ചു പറയാൻ വിശ്വത്തിന് ധൈര്യമുണ്ടോ?”
​തന്റെ കള്ളത്തരങ്ങൾ പിടിക്കപ്പെടുമെന്ന ഭയവും പ്രിയയുടെ ആത്മവിശ്വാസവും വിശ്വത്തെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. എങ്ങനെയെങ്കിലും ഈ പെണ്ണിനെ അവിടെ വെച്ച് ഇല്ലാതാക്കാം എന്ന ക്രൂരമായ ചിന്തയോടെ അയാൾ സമ്മതിച്ചു.
“ശരി, നമുക്ക് അങ്ങോട്ട് തന്നെ പോകാം. അവിടെ വെച്ച് നിനക്ക് ബോധ്യമാകും ഞാൻ നിരപരാധിയാണെന്ന്.”

വിശ്വനെ മാനസികമായി തകർക്കാനായി അവൾ ഓരോ കരുക്കളും നീക്കി. ഒടുവിൽ വിശ്വനെ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനടുത്ത് എത്തിക്കാൻ അവൾ മറ്റൊരു കള്ളം കൂടി പറഞ്ഞു:
“വിശ്വൻ, നിങ്ങളുടെകൂടെഅന്നുണ്ടായിരുന്ന കൂട്ടുകാരൻ കുറ്റബോധം കൊണ്ട് പോലീസിൽ കീഴടങ്ങി. അയാൾ എല്ലാ സത്യങ്ങളും എന്നോട് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. ഇനി നിങ്ങൾക്ക് രക്ഷയില്ല!”

നിയമത്തെക്കാൾ ഉപരി, പ്രിയയോടുള്ള കുറ്റബോധത്താൽ വിശ്വൻ തകർന്നുപോയി.
ആ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ ഇരമ്പൽ കേൾക്കുന്ന ഇടത്ത് വെച്ച് വിശ്വൻ എന്ന അഹങ്കാരിയായ ഒറ്റയാൻ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായി മാറി. അയാൾ അവളുടെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
​”പ്രിയ… അവളെ കൊല്ലാൻ വേണ്ടിയല്ല അന്ന് ഞാൻ അത് ചെയ്തത്. അതൊരു മദ്യലഹരിയിൽ പറ്റിയ അബദ്ധമായിരുന്നു. അവളുടെ വിയോഗം എന്നെ ഒരു ജീവച്ഛവമാക്കി മാറ്റി. ഈ സമ്പാദ്യമൊന്നും എനിക്ക് സമാധാനം തരുന്നില്ല. എന്നോട് ക്ഷമിക്ക്…”

വിശ്വന്റെ ഈ മാറ്റം പ്രിയയുടെ ഉള്ളിലെ പകയെ അലിയിച്ചു കളഞ്ഞു. അവൾ തന്റെ വേഷപ്പകർച്ചകൾ അവസാനിപ്പിച്ചു. മെല്ലെ അവന്റെ അരികിൽ വന്നിരുന്ന് ആ സത്യം വെളിപ്പെടുത്തി.
“വിശ്വൻ… എനിക്ക് ഇരട്ടസഹോദരിയില്ല. കൃഷ്ണപ്രിയ എന്നത് നിന്നെ പാഠം പഠിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ കെട്ടിയാടിയ വേഷമായിരുന്നു. നിന്റെ ലക്ഷ്മി മരിച്ചിട്ടില്ല.”
ലക്ഷ്മി തന്നെ യാണ് മുമ്പിൽ നില്കുന്നത്
ഇനിയും സംശയമുണ്ടെങ്കിൽ
നീ പണ്ട് എന്റെ കൈ വെള്ളയിൽ കടിച്ച
ആപാട് ഇതാ ഇപ്പോഴും മായാതെ
നിൽക്കുന്നുണ്ട്”
​വിശ്വൻ അത്ഭുതത്തോടെയും ആശ്വാസത്തോടെയും അവളെ നോക്കി. വർഷങ്ങൾ നീണ്ട വിരഹത്തിനും പകയ്ക്കും അറുതി വരുത്തിക്കൊണ്ട് അവർ വീണ്ടും ഒന്നായി. ആകാശത്ത് നിലാവ് തെളിയവേ, അന്ന് വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനടുത്ത് വെച്ച് പാടിയ അതേ നാലുവരി പാട്ട് പ്രിയ വീണ്ടും പാടി:
​”നിഴലായി ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ട്,
നീറു മോ ർമ്മതൻ നോവുണ്ട്…
കാലം മറച്ച ആ കളിചിരികൾ,
കാറ്റായി വന്നു തഴുകുന്നു”
ആ പാട്ടിന്റെ ഈണം ആ താഴ്‌വരയിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു.

വിശ്വന്റെയും പ്രിയയുടെയും പുനർസമാഗമത്തിന് സാക്ഷിയായി ആ വെള്ളച്ചാട്ടം ശാന്തമായി ഒഴുകി.പ്രിയപാടിയ ആ പഴയ പാട്ട് വിശ്വന്റെ കണ്ണുകളെ ഈറനണിയിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് സ്നേഹക്കൂടുതൽ കൊണ്ട് താൻ നൽകിയ ആ അടയാളം, ഇന്ന് അവളുടെ തിരിച്ചുവരവിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അഹങ്കാരത്തിന്റെ പടുകൂറ്റൻ കോട്ടകൾ ഓരോന്നായി തകർന്ന് വീഴുന്നത് വിശ്വൻ അറിഞ്ഞു. താൻ കെട്ടിപ്പടുത്ത ഈ സാമ്രാജ്യത്തേക്കാളും സമ്പത്തിനേക്കാളും വിലപ്പെട്ടത് തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഈ ജീവനാണെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
​”പ്രിയേ… ഈ വിശ്വൻ തോറ്റുപോയി. നിന്റെ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിലല്ല, എന്റെ തന്നെ അഹങ്കാരത്തിന് മുന്നിൽ. നീ ഇല്ലാത്ത ഈ വർഷങ്ങളിൽ ഞാൻ അനുഭവിച്ച നരകം ദൈവത്തിന് മാത്രമറിയാം.”
വിശ്വൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ ഇരമ്പൽ ഇപ്പോൾ ഒരു സംഗീതം പോലെ അവർക്ക് തോന്നി. ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഓർമ്മകളുടെ ആ താഴ്വരയിൽ നിന്ന് അവർ സാവധാനം മണപ്പുറം കോവിലകത്തേക്ക് നടന്നു. പക്ഷേ, ഇത്തവണ വിശ്വൻ നടക്കുന്നത് ഒരു ഒറ്റയാനായല്ല, മറിച്ച് പ്രിയയുടെ തണലിൽ അഭയം പ്രാപിച്ച ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായാണ്.
​കോവിലകത്തെ പടിപ്പുര കടക്കുമ്പോൾ പ്രിയ ചോദിച്ചു,
“ഇനി ആ പഴയ മദ്യലഹരിയും ആഘോഷങ്ങളും ഈ നാലുകെട്ടിനുള്ളിൽ ഉണ്ടാകുമോ വിശ്വം?”
​വിശ്വൻ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പടിപ്പുരയിലെ വിളക്ക് തെളിച്ചു.

“ഇല്ല പ്രിയേ, ആ ഇരുണ്ട കാലം കഴിഞ്ഞു. ഇനി ഈ കോവിലകത്ത് ഉയരേണ്ടത് നമ്മുടെ ചിരികളാണ്. ഈ സമ്പത്തെല്ലാം ഇനി നിന്റേതു കൂടിയാണ്. നീ പഠിപ്പിച്ച പാഠം മതി എനിക്ക് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നന്നാവാൻ.”
​അന്ന് രാത്രി, ആകാശത്ത് പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ ഉദിച്ചുനിന്നു. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം മണപ്പുറം കോവിലകത്തെ അന്തരീക്ഷം ശാന്തമായിരുന്നു. വിശ്വൻ തന്റെ മദ്യക്കുപ്പികളെല്ലാം ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞു. പ്രിയയുടെ സാമീപ്യം അയാൾക്ക് നൽകിയ ലഹരി മറ്റെന്തിനേക്കാളും വലുതായിരുന്നു. ‘നിഴലായി ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ട്’ എന്ന അവളുടെ പാട്ട് ആ നാലുകെട്ടിനുള്ളിൽ വീണ്ടും അലയടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

ഒറ്റയാനായി തുടങ്ങിയ വിശ്വന്റെ ജീവിതം പ്രിയയുടെ വരവോടെ ഒരു പുതിയ അധ്യായത്തിലേക്ക് കടക്കുകയായിരുന്നു. പ്രതികാരമായി തുടങ്ങിയ പ്രിയയുടെ യാത്ര സ്നേഹത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയിൽ അവസാനിച്ചു. ആ വെള്ളച്ചാട്ടം ഇന്നും ഒഴുകുന്നുണ്ടാകാം, പഴയ മുറിവുകളെ കഴുകിക്കളഞ്ഞ് പുതിയൊരു ജീവിതത്തിന് സാക്ഷിയായി.
​- ശുഭം 🌹🙏❤️