രചന : കഥ പറയുന്ന ഭ്രാന്തൻ ✍️
ഉപാധികളില്ലാതെ ഒരാളെ കേട്ടിരിക്കുമ്പോൾ അത് ഒടുവിൽ പ്രണയത്തിലേക്ക് തന്നെയല്ലേ വഴുതിവീഴുക?”
അല്ലെങ്കിൽ അങ്ങനെ കേട്ടിരുന്ന അനുഭവം ഉണ്ടോ ..?
മെസഞ്ചറിൽ വന്ന ചോദ്യം
മെസഞ്ചറിൽ വന്ന ആ ചോദ്യം സാധാരണമായ ഒന്നായിരുന്നില്ല. “ഉപാധികളില്ലാതെ ഒരാളെ കേട്ടിരിക്കുമ്പോൾ അത് ഒടുവിൽ പ്രണയത്തിലേക്ക് തന്നെയല്ലേ വഴുതിവീഴുക?” — എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ നാളം. മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയബന്ധങ്ങളെ കുറിച്ച് നമ്മൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ സമൂഹം പതിവായി വരയ്ക്കുന്ന ഭൂപടത്തിൽ രണ്ട് നിറങ്ങൾ മാത്രമേ കാണൂ: സൗഹൃദവും പ്രണയവും. എന്നാൽ അതിനിടയിൽ അനാമികമായ ഒരു വിസ്തൃതി ഉണ്ട് — ആഴമുള്ള, നിശ്ശബ്ദമായ, പ്രതിഫലമില്ലാത്ത ഒരു ബന്ധം. കേൾക്കപ്പെടാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ ഒരാൾ തുറന്ന് നിൽക്കുമ്പോൾ, കേൾക്കുന്നവൻ തന്റെ ഉള്ളിലെ ധാർമികതയും മൂല്യബോധവും കൈവിടാതെ നിൽക്കുമ്പോൾ, ആ ബന്ധം പ്രണയത്തിന്റെ തീപിടിത്തമല്ല; മറിച്ച് ഹൃദയത്തിന്റെ ദീപശിഖയാണ്.
കൗമാരപ്രായത്തിലുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി ഒരിക്കൽ സംസാരിക്കാൻ വന്നു. തുടക്കത്തിൽ ഞാൻ അവഗണിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; കാരണം അത്തരം സന്ദേശങ്ങൾ പലപ്പോഴും വെറും സമയനഷ്ടമായി തീരാറുണ്ട്. പക്ഷേ അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്നൊരു മൗനം എന്നെ നിർത്തി. മരണം വിധി എഴുതിയ ഒരു അസുഖത്തിന്റെ പിടിയിൽ അവൾ ആയിരുന്നു. ക്യാൻസർ എന്ന നിശ്ശബ്ദ ശത്രു അവളുടെ ശരീരത്തെ തിന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവൾക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത് ഒരു മരുന്നല്ല — ഒരാൾ കേൾക്കുക മാത്രമായിരുന്നു.
ആ പെൺകുട്ടിയെ ഓർക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കനൽ എരിയുന്നുണ്ട്. മരണത്തിന്റെ തണുത്ത വിരലുകൾ തന്റെ ശ്വാസനാളത്തിൽ മുറുകുന്നത് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, ആ വേദനയെ മറികടക്കാൻ അവൾ തിരഞ്ഞെടുത്തത് കേവലം ചില വാക്കുകളായിരുന്നു. സാധാരണയായി തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ ഞാൻ അവഗണിക്കാറുള്ള ഇൻബോക്സിലെ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ നിന്ന്, അവളുടെ നിശബ്ദമായ നിലവിളി ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കാൻസർ എന്ന വിധി അവളുടെ കോശങ്ങളെ കാർന്നുതിന്നുമ്പോഴും, തകർന്നുപോകാത്ത ഒരു സ്വപ്നലോകം അവൾ ഉള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. ഫോട്ടോഗ്രാഫിയെ പ്രണയിച്ച, മനുഷ്യരെ ഹൃദയം കൊണ്ട് തൊടാൻ ആഗ്രഹിച്ച ആ പാവം പെൺകുട്ടി ഈ ലോകത്തിന്റെ മറ്റൊരു മുഖം കണ്ടു തളർന്നിരുന്നു.
മനുഷ്യരിലെ മൃഗത്തെ അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് ഏറ്റവും വേദനയോടെയാണ്. അവൾ അനുഭവിക്കുന്ന ശാരീരിക വേദനയേക്കാൾ അവളെ തളർത്തിയത് മനുഷ്യരുടെ ക്രൂരതയായിരുന്നു. അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളം കേൾക്കുന്നതിന് പകരം, അവളുടെ മാറിടത്തിന്റെ അളവെടുക്കാൻ വന്നവർ ഈ സമൂഹത്തിന്റെ പ്രതിരൂപങ്ങളാണ്. വേദന കൊണ്ട് പുളയുമ്പോഴും ആരോടെങ്കിലും ഒന്ന് സംസാരിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച ആ കുഞ്ഞിന് മുന്നിൽ ഉടലഴകിന്റെ മാനദണ്ഡങ്ങൾ വെച്ചുനീട്ടിയവർ… ഒടുവിൽ കീമോതെറാപ്പി കവർന്നെടുത്ത അവളുടെ മുടിയും, എല്ലും തോലുമായ രൂപവും കണ്ട് അവളെ ഒരു പാഴ്വസ്തുവെന്നോണം ബ്ലോക്ക് ചെയ്തു പോയവർ… അവരൊന്നും മനുഷ്യരല്ല, വെറും നിഴലുകൾ മാത്രമാണ്.
രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അവൾ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ ആകുലതകൾ, പാതിവഴിയിൽ നിലച്ചുപോയ സ്വപ്നങ്ങൾ, ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരാമെന്ന നേർത്ത പ്രതീക്ഷകൾ… ഒടുവിൽ അവൾ എന്നിൽ ഒരു അച്ഛനെ കണ്ടെത്തി എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ, എന്റെ ഉള്ളിലെ മനുഷ്യൻ വിറച്ചുപോയി. അവിടെ പ്രണയമില്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് പ്രണയത്തേക്കാൾ പവിത്രമായ, പിതൃതുല്യമായ ഒരു വാത്സല്യത്തിന്റെ കടൽ ഇരമ്പുകയായിരുന്നു. തന്റെ വേദനകളെ കുറച്ചുനേരത്തേക്കെങ്കിലും മറക്കാൻ അവൾക്ക് എന്റെ വാക്കുകൾ പറ്റിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ ഒരു കച്ചിത്തുരുമ്പായി മാറി. ഒരു മനുഷ്യൻ മറ്റൊരു മനുഷ്യന് നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ദാനം പ്രണയമല്ല, മറിച്ച് ‘ഞാൻ നിന്നെ കേൾക്കുന്നുണ്ട്’ എന്ന ആ ഉറപ്പാണ്.
മരണത്തിന്റെ കറുത്ത വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുമ്പോഴും ദൂരത്തിരുന്ന് ഒരാൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്ന ആശ്വാസം പ്രണയത്തിന്റെ അതിരുകൾക്ക് ഉള്ളിൽ ഒതുങ്ങുന്നതല്ല. അത് ആത്മബന്ധത്തിന്റെ പരമകാഷ്ഠയാണ്. അവിടെ കാമമില്ല, ഉടമസ്ഥാവകാശമില്ല, പകരം തന്റെ ആത്മാവിന്റെ ഒരു ഭാഗം മറ്റൊരാൾക്ക് വെളിച്ചമായി നൽകുന്ന ആത്മസംതൃപ്തി മാത്രമേയുള്ളൂ. അവൾ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീഴുമ്പോൾ, അവളുടെ വേദനകൾക്കൊപ്പം ഞാനും ഉണർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. അത് ധാർമികതയുടെ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യത്വം അതിന്റെ പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ പ്രകടമാകുന്ന നിമിഷമാണ്.
പ്രണയമല്ല ഹൃദയബന്ധങ്ങളുടെ അവസാന വാക്ക്. പ്രണയത്തിന് അപ്പുറം കരുണയുടെയും വാത്സല്യത്തിന്റെയും ഒരു വലിയ ലോകമുണ്ട്. നിസ്സഹായതയുടെ അങ്ങേ അറ്റത്ത് നിൽക്കുന്ന ഒരാളെ കേൾക്കുമ്പോൾ, നമ്മൾ നമ്മുടെ തന്നെ മൂല്യങ്ങളെ മുറുകെ പിടിക്കുന്നു. എനിക്ക് പ്രണയിക്കാൻ ഒരാളുണ്ട് എന്ന ബോധം എന്നെ കൂടുതൽ കരുത്തനാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്; കാരണം ആ കരുത്തിലാണ് എനിക്ക് മറ്റൊരു തകർന്ന ഹൃദയത്തിന് തണലാകാൻ കഴിയുന്നത്. ഉപാധികളില്ലാത്ത ആ ആഴം അളക്കാൻ ഈ ലോകത്തിന്റെ തുലാസ്സുകൾക്ക് കഴിയില്ല.
അതുകൊണ്ട് സുഹൃത്തേ, ഉപാധികളില്ലാതെ ഒരാളെ കേൾക്കുന്നത് പ്രണയത്തിലേക്ക് എത്താനല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യനായി മാറാനാണ്. മരണത്തിന്റെ മണം പേറുന്ന ഒരുവൾക്ക് ഫീൽ ചെയ്ത ആ ‘അച്ഛൻ’ എന്ന വിളിയിൽ പ്രപഞ്ചത്തിലെ മുഴുവൻ പ്രണയത്തേക്കാൾ ആഴമുണ്ട്. ആ ആഴത്തിലാണ് ദൈവത്തെപ്പോലും ഞാൻ തിരയുന്നത്. ഒരു ഭ്രാന്തന്റെ പുലമ്പലായി ഇതിനെ കണ്ടോളൂ, പക്ഷേ ഈ ലോകത്തെ ഇന്നും നിലനിർത്തുന്നത് പ്രണയമല്ല, ഇതുപോലുള്ള ഉപാധികളില്ലാത്ത, ഉടലില്ലാത്ത ഹൃദയബന്ധങ്ങളാണ്.