രചന : ദിവ്യ ജാനകി ✍️
“നൂറ് ആണുങ്ങൾ എന്നെ ഭോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ അവരെയും. എല്ലാം എന്റെ സമ്മതത്തോടെ തന്നെ. ഈ അവാർഡ് നേടിയ നോവലിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് എന്റെ കഥ തന്നെയാണ്.”
ഇളം ബ്രൗൺ നിറമുള്ള മിഴികൾ ഉയർത്തി അവർ മാധ്യമപ്രവർത്തകരെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
ക്യാമറകളുടെ മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ സ്വർണ്ണനിറം കലർന്ന മുഖം തിളങ്ങി. ചായം തേക്കാത്ത ചുണ്ടുകളിൽ നേർത്തൊരു പുഞ്ചിരി. കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞൊഴുകുന്ന ചുരുണ്ട മുടിയിഴകൾ ഇടയ്ക്കിടെ മുഖത്തെ തഴുകി കടന്നുപോയി.
അവരുടെ പേര് ശിവാങ്കി.
ഒരുകാലത്ത് നാട്ടിൻപുറത്തെ ഒരു സാധാരണ പെൺകുട്ടി.
ഇരുപതാം വയസ്സിൽ വിവാഹം കഴിക്കുമ്പോൾ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. സ്നേഹിക്കുന്നൊരു ഭർത്താവ്, ചെറിയൊരു വീട്, വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് പങ്കുവയ്ക്കുന്ന വിശേഷങ്ങൾ, കുട്ടികളുടെ കളിച്ചിരികൾ—അത്രയേ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുള്ളൂ.
പക്ഷേ വിവാഹത്തിന്റെ ആദ്യ മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ നിറം മങ്ങിത്തുടങ്ങി.
അവളുടെ ഭർത്താവ് അവളോടൊപ്പം ജീവിച്ചെങ്കിലും, അവൾക്കൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
സംസാരങ്ങളിൽ സ്നേഹമില്ല. സ്പർശങ്ങളിൽ കരുതലില്ല. കണ്ണുകളിൽ ആഗ്രഹമില്ല.
പകരം, മറ്റുള്ള സ്ത്രീകളെ തേടിയുള്ള അയാളുടെ അലച്ചിലുകൾ മാത്രം.
യാത്രകളിലും ആഘോഷങ്ങളിലും, ഫോണിന്റെ മറവിലും, അവൾക്കറിയാതെ എന്നു കരുതിയ അനവധി നിമിഷങ്ങളിലും, അയാൾ മറ്റൊരാളുടെ സാന്നിധ്യം അന്വേഷിച്ചു.
ആദ്യമൊക്കെ ശിവാങ്കി കരഞ്ഞു.
പിന്നെ ചോദിച്ചു.
പിന്നെ വഴക്കിട്ടു.
അവസാനം മിണ്ടാതെയായി.
കാരണം ചില ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം ലഭിക്കില്ല. ചില മുറിവുകൾക്ക് മരുന്നുമുണ്ടാകില്ല.
അങ്ങനെയൊരു ഏകാന്തതയുടെ നടുവിലാണ് അവളുടെ ജീവിതം മറ്റൊരു വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത്.
ഒരു നിമിഷം.
ഒരു തീരുമാനം.
ഒരു വീഴ്ചയോ, ഒരു മോചനമോ എന്ന് ഇന്നും അവൾക്ക് പറയാനറിയില്ല.അയാളുടെ കൂട്ടുകാരൻ പ്രകാശിൽ കണ്ടത് കാമമോ, സ്നേഹമോ അതും അറിയില്ല. എങ്കിലും വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ടും ആരും തൊടാതിരുന്ന ആ ശരീരത്തെ ആദ്യമായി ഒരു പുരുഷൻ തൊട്ടപ്പോൾ അവൾ അറിയാതെ തന്നെ അവന് കീഴടങ്ങി..
അതിന് ശേഷം അവളുടെ ജീവിതം സമൂഹം വരച്ച രേഖകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിപ്പോയി.
അവളെ വിധിക്കാൻ പലരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവളെ മനസ്സിലാക്കാൻ ആരുമില്ലായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ഓരോ ബന്ധവും അവൾക്ക് പുതിയൊരു കഥയായി. ഓരോ മനുഷ്യനും പുതിയൊരു കണ്ണാടിയായി. സ്നേഹത്തിന്റെ മുഖവും, കാമത്തിന്റെ മുഖവും, വഞ്ചനയുടെ മുഖവും, ഏകാന്തതയുടെ മുഖവും അവൾ അടുത്തറിഞ്ഞു.
ഒടുവിൽ അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു—
താൻ അന്വേഷിച്ചത് മനുഷ്യരെയല്ല.
തന്നെത്തന്നെയായിരുന്നു.
അമ്പതാം വയസ്സിനടുത്ത് ഒരു ദിവസം, പഴയ ഡയറിയുടെ താളുകൾ തുറന്നിരിക്കെ അവൾ എഴുതിത്തുടങ്ങി.
ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ കഥ.
സ്നേഹത്തിനായി കാത്തിരുന്ന ഒരു ഭാര്യയുടെ കഥ.
തെറ്റുകളും ശരികളും കലർന്ന ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ കഥ.
വിധിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും തോറ്റുപോകാത്ത ഒരു സ്ത്രീയുടെ കഥ.
ആ നോവൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ സമൂഹം രണ്ടായി പിരിഞ്ഞു.
ചിലർ അവളെ അഭിനന്ദിച്ചു.
ചിലർ അവളെ അപലപിച്ചു.
പക്ഷേ എല്ലാവരും അത് വായിച്ചു.
അങ്ങനെ ആ വർഷത്തെ ഏറ്റവും വലിയ സാഹിത്യ അവാർഡ് ആ നോവലിന് ലഭിച്ചു.
മാധ്യമങ്ങളുടെ മുന്നിൽ ഇരുന്ന് ശിവാങ്കി അവസാനമായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഈ പുസ്തകം ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശരീരത്തെക്കുറിച്ചല്ല,” അവർ പറഞ്ഞു.
“അവളുടെ ഏകാന്തതയെക്കുറിച്ചാണ്. സ്നേഹം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവൾ നടന്നുപോയ വഴികളെക്കുറിച്ചാണ്.
നിങ്ങൾക്ക് അത് പാപമായി തോന്നാം. എനിക്ക് അത് എന്റെ ജീവിതമായിരുന്നു.”
ക്യാമറകളുടെ വെളിച്ചം വീണ്ടും മിന്നി.
എന്നാൽ ഇത്തവണ, ആ വെളിച്ചത്തേക്കാൾ തിളങ്ങിയത് സ്വന്തം കഥ പറയാൻ ഭയപ്പെടാത്ത ആ സ്ത്രീയുടെ കണ്ണുകളായിരുന്നു.
ദിവു