രചന : വലിയശാല രാജു ✍️
ഒരു സ്ത്രീ അമ്മയാകാൻ പോകുന്ന നിമിഷം മുതൽ അവളുടെ ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും പ്രകൃതി ഒരുക്കുന്ന മാറ്റങ്ങൾ അതിശയകരമാണ്. പത്തുമാസം വയറ്റിൽ ചുമന്ന്, പ്രസവവേദനയുടെ കടൽ കടന്ന് അവൾ ഒരു കുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകുന്നു. എന്നാൽ ശാസ്ത്രലോകം ഈ അടുത്തകാലത്ത് കണ്ടെത്തിയ ഒരു സത്യം ഈ മാതൃത്വത്തിന്റെ ആഴം വീണ്ടും വർദ്ധിപ്പിക്കുകയാണ്. മക്കൾ വളർന്ന് വലുതായി അമ്മയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനും എത്രയോ മുൻപ്, അവർ അമ്മയുടെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ ഒരു ചെറിയ ജീവനായി തുടിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അമ്മയുടെ ജീവൻ കാക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു എന്നതാണത്!
ശാസ്ത്രലോകത്ത് ‘ഫീറ്റൽ മൈക്രോകൈമെറിസം’ (Fetal Microchimerism) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈ പ്രതിഭാസം, പ്രകൃതി അമ്മയ്ക്കായി കരുതിവെച്ചിരിക്കുന്ന ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു ആത്മബന്ധത്തിന്റെ കഥയാണ്.
മായാത്ത മുദ്രകൾ, മാറാത്ത കാവൽ
ഗർഭാവസ്ഥയിൽ അമ്മയുടെയും കുഞ്ഞിന്റെയും രക്തചംക്രമണം പ്ലാസന്റ (മറുപിള്ള) വഴി പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ സമയത്ത് കുഞ്ഞിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള ചില വിത്തുകോശങ്ങൾ (Stem Cells) അമ്മയുടെ രക്തത്തിലൂടെ ശരീരമാകെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു പുറത്തുവരുന്നതോടെ ആ ബന്ധം അവസാനിക്കുന്നില്ല. ഈ കുഞ്ഞുകോശങ്ങൾ അമ്മയുടെ ഹൃദയത്തിലും തലച്ചോറിലും കരളിലും ശ്വാസകോശത്തിലുമെല്ലാം സ്ഥിരതാമസമാക്കുന്നു.
അമ്മയ്ക്ക് 70-ഓ 80-ഓ വയസ്സാകുമ്പോഴും, ഒരുപക്ഷേ ആ മക്കൾ പ്രവാസികളായി ദൂരദേശങ്ങളിൽ ജീവിക്കുമ്പോഴും, അവരുടെ ശരീരത്തിലെ കോശങ്ങൾ അമ്മയുടെ ഉള്ളിൽ കാവൽക്കാരെപ്പോലെ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടാകും. മരിക്കുന്നതുവരെ ഓരോ അമ്മയും തന്റെ മക്കളുടെ ജീവന്റെ ഒരു ഭാഗം സ്വന്തം ഉള്ളിൽ ചുമക്കുന്നുണ്ട്.
അമ്മ തളരുമ്പോൾ ഓടിയെത്തുന്ന മക്കൾ
ഈ കോശങ്ങൾ വെറുതെ ഇരിക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്. അമ്മയുടെ ശരീരത്തിന് ഒരു ആപത്ത് വരുമ്പോൾ, ഏതെങ്കിലും അവയവത്തിന് തകരാർ സംഭവിക്കുമ്പോൾ ഈ കുഞ്ഞുകോശങ്ങൾ ഒരു ‘യൂണിവേഴ്സൽ റിപ്പയർ കിറ്റ്’ പോലെ പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങും.
അമ്മയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒരു ഹൃദയാഘാതമോ ഹൃദ്രോഗമോ ഉണ്ടായാൽ, ഹൃദയത്തിലെ കേടുപാടുകൾ സംഭവിച്ച ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് ഈ കോശങ്ങൾ കൂട്ടമായി പാഞ്ഞെത്തുന്നു. അവിടെയെത്തി അവ അമ്മയുടെ ഹൃദയപേശികളായി സ്വയം മാറി, കേടുവന്ന ഹൃദയത്തെ ചികിത്സിച്ച് ഭേദമാക്കുന്നു. അമ്മയ്ക്ക് ജന്മം നൽകാൻ പോകുന്ന കുഞ്ഞ്, അമ്മയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് നിലച്ചുപോകാതെ കാക്കുന്നു!
അമ്മമാരുടെ തലച്ചോറിൽ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷവും മക്കളുടെ കോശങ്ങൾ ശാസ്ത്രജ്ഞർ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. സ്ട്രോക്ക്, അൽഷിമേഴ്സ് തുടങ്ങിയ അവസ്ഥകളിൽ നിന്ന് അമ്മയുടെ മസ്തിഷ്കത്തെ സംരക്ഷിക്കാൻ ഈ നാഡീകോശങ്ങൾ പോരാടുന്നു.
പ്രസവസമയത്തുണ്ടാകുന്ന കഠിനമായ മുറിവുകളിലേക്ക് (പ്രത്യേകിച്ച് സിസേറിയൻ മുറിവുകൾ) ഈ വിത്തുകോശങ്ങൾ ഓടിയെത്തുകയും, അവിടെ പുതിയ ചർമ്മവും രക്തക്കുഴലുകളും നിർമ്മിച്ച് അമ്മയുടെ വേദന മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു.
സ്നേഹത്തിന് ലിംഗഭേദമില്ല
ശാസ്ത്രീയ പഠനങ്ങളിൽ വൈ-ക്രോമസോം (Y-Chromosome) തിരിച്ചറിയാൻ എളുപ്പമായതുകൊണ്ട് ആൺകുട്ടികളുടെ കോശങ്ങളെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടാറുണ്ടെങ്കിലും, അമ്മയോടുള്ള സ്നേഹത്തിൽ ആൺ-പെൺ വ്യത്യാസങ്ങളില്ല. പെൺകുഞ്ഞുങ്ങളുടെ വിത്തുകോശങ്ങളും ഇതേ രീതിയിൽ അമ്മയുടെ ശരീരത്തിലുടനീളം സഞ്ചരിച്ച് രോഗപ്രതിരോധശേഷി നൽകുകയും, സ്തനാർബുദം പോലുള്ള മാരകരോഗങ്ങളിൽ നിന്ന് അമ്മമാരെ കാത്തുരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്.
ശാസ്ത്രം വണങ്ങുന്ന മാതൃത്വം
മക്കൾ അമ്മമാരെ ജീവനേക്കാളേറെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നതിന് ഇതിലും വലിയൊരു പ്രകൃതിദത്ത തെളിവ് വേറെയില്ല. അമ്മ തനിക്ക് ജന്മം നൽകുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, കുഞ്ഞ് അമ്മയ്ക്ക് തിരിച്ച് ജീവൻ നൽകാൻ തുടങ്ങുന്നു. നാളെ ആ മക്കൾ വളർന്ന് അമ്മയെ നോക്കിയാലും ഇല്ലെങ്കിലും, ഗർഭപാത്രത്തിൽ വെച്ച് അവർ നൽകിയ ആ കുഞ്ഞു ജീവകോശങ്ങൾ അമ്മയുടെ മരണം വരെ അവരെ രോഗങ്ങളിൽ നിന്നും തളർച്ചകളിൽ നിന്നും കാത്തുസൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും.
മാതൃത്വം എന്നത് വെറുമൊരു വൈകാരിക ബന്ധമല്ല, അത് ശരീരത്തിന്റെ അവസാന കോശം വരെ പരസ്പരം പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതമാണെന്ന് ശാസ്ത്രം വീണ്ടും അടിവരയിടുന്നു.
