രചന : ദിവാകരൻ പി.കെ. ✍️
നഗരത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തുള്ള തിരക്കുപിടിച്ച തെരുവ്. വാഹനങ്ങളുടെ ഹോണടികളും ജനങ്ങളുടെ ബഹളങ്ങളും ചേർന്നൊരു ഭ്രാന്തമായ അന്തരീക്ഷം. അതിനിടയിലാണ് പ്രമാനന്ദ് തന്റെ വിലകൂടിയ ക്യാമറയുമായി നിൽക്കുന്നത്. ലോകമറിയുന്ന ഫോട്ടോഗ്രാഫർ. ലക്ഷ്വറി കാറുകളും ആധുനിക വസ്ത്രധാരണവും മാത്രം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവൻ. അവന്റെ ലെൻസ് പെട്ടെന്ന് ഒരു പഴയ തകരഷെഡിന്റെ കോണിലിരിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
വെളുത്ത നരച്ച താടിയും, കീറിയ മുണ്ടും, ചുളിവ് വീണ മുഖവുമുള്ള ആ വൃദ്ധൻ. ദൂരെ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ സാധാരണക്കാരനായ ഒരു യാചകൻ. പക്ഷെ, പ്രമാനന്ദ് ലെൻസിലൂടെ സൂക്ഷ്മമായി നോക്കിയപ്പോൾ ഞെട്ടിപ്പോയി. ആ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു മൂർച്ച. ആ ചുളിവുകൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന പരിഹാസം നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരി.
ക്യാമറ ഷട്ടർ തുടരെത്തുടരെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. ഫോട്ടോകൾ എടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കെ, പ്രമാനന്ദിന്റെ ഉള്ളിൽ അറിയാത്തൊരു ഭയം പതുക്കെപ്പതുക്കെ വളരാൻ തുടങ്ങി. വെറുമൊരു കാഴ്ചയ്ക്കപ്പുറം, ആ മുഖം അവനെ തുറിച്ചുനോക്കുന്നതുപോലെ. വർഷങ്ങളായി താൻ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ച, തന്റെ തന്നെ ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഇരുണ്ട ഏടുകളിൽ നിന്നുള്ള ഒരു പ്രേതത്തെപ്പോലെ!
ആ നിമിഷം, തിരക്കുപിടിച്ച തെരുവും ആധുനിക നഗരവും അവന് ചുറ്റും അപ്രത്യക്ഷമായി. ഓർമ്മകൾ വർഷങ്ങൾക്ക് പിന്നിലേക്ക്, ഒരു മഴയുള്ള രാത്രിയിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു.
അന്ന് പ്രമാനന്ദ് കരിയറിന്റെ ഉന്നതിയിൽ നിൽക്കുന്ന സമയം. ആധുനിക ലോകത്തിന്റെ വേഗതയ്ക്കൊപ്പം ഓടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന അവന്, തന്റെ പഴയ തറവാട്ടു വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്ന അച്ഛൻ ഒരു വലിയ ഭാരമായി തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ചെറിയൊരു വാക്കുതർക്കത്തിനൊടുവിൽ, “ഈ വീട്ടിൽ എനിക്ക് സ്വകാര്യത വേണം, നിങ്ങളെക്കൊണ്ട് എനിക്ക് ശല്യമായി” എന്ന് ആ പാവം മനുഷ്യനോട് മുഖത്തുനോക്കി പറഞ്ഞു.
കടുത്ത ദേഷ്യത്തോടെ അച്ഛൻ വീടിറങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ കൊടുത്ത ഒരു നോട്ടമുണ്ടായിരുന്നു—അത് വെറും കോപമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് തന്നെ നെഞ്ചോടു ചേർത്ത് വളർത്തിയ മകൻ തന്നെ തള്ളിക്കളഞ്ഞതിന്റെ നിസ്സഹായതയും വേദനയും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു ആ നോട്ടം.
ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അച്ഛൻ മറ്റൊരു നഗരത്തിൽ ഒറ്റപ്പെട്ട് മരിച്ചെന്ന വാർത്തയാണ് വന്നത്. അച്ഛന്റെ അവസാന യാത്രയിൽ പോലും ഒപ്പമുണ്ടാകാൻ പ്രമാനന്ദിന്റെ ഈഗോയും തിരക്കുകളും സമ്മതിച്ചില്ല. ആ വലിയ കുറ്റബോധം ഉള്ളിൽ നീറിക്കൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും, പുറംലോകത്തിന് മുന്നിൽ അവൻ ഒരു വലിയ ബിസിനസ്സുകാരനായി, പിന്നീട് പ്രശസ്തനായ ഫോട്ടോഗ്രാഫറായി ജീവിച്ചു.
ഇപ്പോൾ, വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആ വൃദ്ധനെ കാണുമ്പോൾ, പ്രമാനന്ദിന്റെ ശ്വാസം മുട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി. അയാൾ എഴുന്നേറ്റു നടക്കുമ്പോൾ ആ ചെറിയ മുടന്തും, അതേ മൂർച്ചയുള്ള നോട്ടവും… വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് താൻ ഒറ്റപ്പെടുത്തിയ ആ മനുഷ്യൻ തന്നെ തേടിവന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. ആ ചിരിയിൽ അവനെ വിചാരണ ചെയ്യുന്ന ചോദ്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
വൃദ്ധൻ പഴയൊരു തുണിക്കെട്ട് തോളിലിട്ട് നടന്നു നീങ്ങി. പ്രമാനന്ദിനെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അയാൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പക്ഷെ ആ സാന്നിധ്യം മാത്രം മതിയായിരുന്നു പ്രമാനന്ദിന്റെ ഉള്ളിലെ കുറ്റബോധം അഗ്നിപർവ്വതം പോലെ പൊട്ടിത്തെറിക്കാൻ.
കൈയിൽ നിന്ന് ക്യാമറ വഴുതിവീണു. ചുറ്റുമുള്ള ലോകം കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. താൻ എടുത്ത ഫോട്ടോയുടെ വ്യൂഫൈൻഡറിലേക്ക് പ്രമാനന്ദ് വീണ്ടും നോക്കി. അവിടെ ആ വൃദ്ധന്റെ മുഖമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അച്ഛൻ വീടുവിട്ടിറങ്ങിയ ദിവസം കണ്ണാടിയിൽ കണ്ട സ്വന്തം ഭയന്ന മുഖമായിരുന്നു തെളിഞ്ഞുനിന്നത്.
പേടിച്ചരണ്ട് പ്രമാനന്ദ് തിരിച്ചു നടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, ആ വൃദ്ധൻ തന്നെ പിന്തുടരുന്നതായി അയാൾക്ക് തോന്നി. ഭയാനകമായ ഒരു അലർച്ചയോടെ പ്രമാനന്ദ് ആൾക്കൂട്ടത്തിലേക്ക് ഊളിയിട്ടിറങ്ങി.
