പുരോഗതിയുടെ തിളക്കവും ഇരുണ്ട യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും

രചന: ദിവാകരൻ പി.കെ. പൊന്മേരി.✍️

സാക്ഷരതയിൽ മുൻപന്തിയിലാണെന്നും, ആതുര ശുശ്രൂഷാ രംഗത്ത് വലിയ നേട്ടങ്ങൾ കൈവരിച്ചുവെന്നും നാം അഭിമാനത്തോടെ പറയാറുണ്ട്. സാംസ്കാരിക രംഗം വളർച്ചയുടെ കൊടുമുടിയിലാണെന്നും വിദ്യാഭ്യാസ രംഗം എന്നുംഉയർച്ചയിലാണെന്നും ഉള്ള അവകാശവാദങ്ങൾ വേറെയും. നാട് നന്നാക്കാൻ രാപ്പകൽ കഷ്ടപ്പെടുന്ന ഉപദേശികളും, മത മേലധ്യക്ഷന്മാരും, സാംസ്കാരിക നായകന്മാരും, രാഷ്ട്രീയ പ്രമുഖന്മാരും വർഷങ്ങളായി രംഗത്തുണ്ട്. ഇത്രയൊക്കെ മഹത്തായ കാര്യങ്ങൾ നടക്കുന്നു എന്ന് പറയപ്പെടുമ്പോഴും, നമ്മുടെ നാടിന്റെ ഇന്നത്തെ യഥാർത്ഥ മുഖം എന്താണ്?

ഇന്ന് നമ്മുടെ നാട് മയക്കുമരുന്നിന്റെ പിടിയിൽ അമർന്നു കഴിഞ്ഞു. കൊള്ളയും കൊലപാതകവും ബലാത്സംഗങ്ങളും ഒക്കെ ഇവിടെ നിത്യകാഴ്ചയായി മാറുന്നു. അംബരചുംബികളായ ആതുരാലയങ്ങൾ കൂണുപോലെ മുളച്ചുപൊന്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഒപ്പം തന്നെ മാരക രോഗങ്ങളും ജനങ്ങളെ കീഴ്പ്പെടുത്തുകയാണ്.
​എന്തുകൊണ്ട് ഈ അവസ്ഥ?

ഇത്രയൊക്കെ പുരോഗതി ഉണ്ടായിട്ടും നാട് എവിടെയാണ് പിഴച്ചുപോയത്? ഒരു കാലത്ത് കൂട്ടുകുടുംബങ്ങളിലൂടെയും സ്നേഹത്തിലൂടെയും നിലനിന്നിരുന്ന ബന്ധങ്ങൾ ഇന്ന് ശിഥിലമായിരിക്കുന്നു. വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അതിപ്രസരത്തിൽ, സ്വന്തം ചെറിയ കുടുംബം (nuclear family) മാത്രമാണ് വലുത് എന്ന ചിന്തയിലേക്കാണ് പുതിയ തലമുറ പോകുന്നത്. ആരും ആരുടെയും കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടേണ്ടതില്ല എന്ന അവസ്ഥ വന്നപ്പോൾ, കുടുംബങ്ങളിൽ സ്നേഹവും കരുതലും ചോർന്നുപോയി. മാതാപിതാക്കളുടെ ശ്രദ്ധ കിട്ടാതെ വളരുന്ന കുട്ടികൾ എളുപ്പത്തിൽ വഴിതെറ്റിപ്പോകുന്നു.

അക്ഷരങ്ങളും ബിരുദങ്ങളും കൂടുന്നുണ്ടെങ്കിലും മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിനെ സംസ്കരിക്കേണ്ട ധാർമ്മികത പലപ്പോഴും പുറന്തള്ളപ്പെടുന്നു. പണവും പദവിയും മാത്രമാണ് ജീവിത വിജയം എന്ന തെറ്റായ ചിന്തയാണ് ഇന്ന് എങ്ങും. ഇതിനിടയിലാണ് ഉപദേശങ്ങളുടെ ആധിക്യം നമ്മെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നത്. പ്രസംഗങ്ങളിലും ചാനൽ ചർച്ചകളിലും നല്ല വർത്തമാനങ്ങൾ പറയുന്ന മത മേലധ്യക്ഷന്മാരും രാഷ്ട്രീയക്കാരും സാംസ്കാരിക നായകന്മാരും സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ അത് പാലിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നത് വലിയൊരു ചോദ്യചിഹ്നമാണ്. വാക്കുകൾക്കും പ്രവൃത്തികൾക്കും തമ്മിലുള്ള ഈ വലിയ അന്തരം ആളുകളെ മടുപ്പിക്കുന്നു. ഈ നിരാശയും ശൂന്യതയും മുതലെടുത്താണ് ലഹരി മാഫിയകൾ നമ്മുടെ കുട്ടികളെ വലയിലാക്കുന്നത്.
പരിഹാരമെന്ത്?

ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് മാറ്റം വരണമെങ്കിൽ വലിയ വലിയ പ്രസംഗങ്ങളോ പുതിയ പദ്ധതികളോ അല്ല ആദ്യം വേണ്ടത്. മറിച്ച്, കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്ന് തന്നെ തുടക്കം കുറിക്കണം. കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് പണം നൽകി തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നതിന് പകരം അവരോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിക്കാനും, അവരെ കേൾക്കാനും മാതാപിതാക്കൾ തയ്യാറാകണം. അന്യന്റെ വേദനയിൽ കണ്ണീരൊഴുക്കാൻ കഴിയുന്ന മനുഷ്യരെ വാർത്തെടുക്കുന്നതാകണം നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസം.
​നിയമങ്ങൾ കർശനമായി നടപ്പാക്കേണ്ടവർ കൈക്കൂലിക്കും പക്ഷപാതിത്വത്തിനും അതീതമായി പ്രവർത്തിക്കണം. ലഹരി മാഫിയകൾക്കെതിരെ രാഷ്ട്രീയ ഭേദമില്ലാതെ സമൂഹം ഒന്നിച്ചുനിൽക്കണം. യുവതലമുറയ്ക്ക് അവരുടെ ഊർജ്ജം ക്രിയാത്മകമായി വിനിയോഗിക്കാൻ ഉതകുന്ന തൊഴിലവസരങ്ങളും സർഗ്ഗാത്മക വേദികളും ഒരുക്കിക്കൊടുക്കേണ്ടതുണ്ട്.
നാട് നന്നാവില്ലേ?

ഈ ചോദ്യം പലപ്പോഴും നമ്മുടെ നെഞ്ചിൽ ഭാരമായി വന്നുതുടങ്ങാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഒന്നുണ്ട്, പ്രതിസന്ധികൾ എത്ര വലുതാണെങ്കിലും നമ്മുടെ നാട്ടിലെ നന്മ പൂർണ്ണമായി മൺമറഞ്ഞുപോയിട്ടില്ല. മാറ്റങ്ങൾ മുകളിൽ നിന്ന് അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടതല്ല. മറിച്ച്, ഓരോ വ്യക്തിയും സ്വന്തം വീട്ടിൽ നിന്നും മനസ്സിൽ നിന്നും തുടങ്ങേണ്ട ഒന്നാണ്. “എന്റെ നാട്, എന്റെ കുഞ്ഞ്” എന്ന ആത്മാർത്ഥമായ കരുതൽ തിരിച്ചുവന്നാൽ, ഈ ഇരുണ്ട കാലത്തെ നമുക്ക് തീർച്ചയായും അതിജീവിക്കാൻ കഴിയും. നാട് നന്നാവുക തന്നെ ചെയ്യും, അതിനായി നാം ഓരോരുത്തരും മനസ്സുവെക്കണം എന്ന് മാത്രം.