വർഷങ്ങളോളം കുടുംബക്കോടതിയുടെ പടവുകൾ കയറിയിറങ്ങി മടുത്ത് വേർപിരിഞ്ഞതാണ് രാഹുലും ജ്യോത്സനയും.
അവർ ദമ്പതികൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല, രണ്ട് പ്രണയ ജോഡികളായിരുന്നു. അത്രയ്ക്ക് സ്നേഹത്തിൽ കഴിഞ്ഞ അവരെ കണ്ട് വീട്ടുകാർക്കും നാട്ടുകാർക്കും വരെ അസൂയ തോന്നുന്ന തരത്തിലായിരുന്നു അവരുടെ ജീവിതം.
ഒടുവിൽ യാതൊരു വാശിയുമില്ലാതെ അവർ വീണ്ടും ഒന്നിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
നാലുപേർക്ക് കിടക്കാവുന്ന ആ വലിയ കട്ടിലിൽ അവർ വീണ്ടും അരികുകളിലായി കിടന്നു. പുറമേ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ നടിച്ചെങ്കിലും, അവർക്കിടയിലെ വായു പോലും വല്ലാത്തൊരു ഭാരത്തോടെ നിന്നു.

” ചെറിയ കട്ടിലിൽ പണ്ട് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടന്നിരുന്ന നമ്മൾ എങ്ങനെ ഇത്രയും അകന്നുപോയി?”
എന്ന ചോദ്യം രണ്ടുപേരുടെയും ഉള്ളിൽ അലയടിച്ചു.
ആ ചിന്തകൾ അവരെ വർഷങ്ങൾക്ക് പിന്നിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി…
പണ്ടത്തെ ആ വാടകവീട് ഓർമ്മ വന്നു. കഷ്ടിച്ച് ഒരാൾക്ക് കിടക്കാൻ മാത്രമുള്ള ആ ചെറിയ കട്ടിൽ. അതിൽ രാഹുലിന്റെ നെഞ്ചിൽ തലചായ്ച്ച്, അവന്റെ വിയർപ്പ് മണം ആസ്വദിച്ച് ഒതുങ്ങി കിടക്കാനായിരുന്നു ജ്യോത്സനയ്ക്ക് ഇഷ്ടം. അന്ന് രാഹുൽ ദേഷ്യപ്പെട്ടാൽ അവൾ കാര്യമാക്കില്ലായിരുന്നു, ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ക്ഷമിക്കും. ആ ദേഷ്യത്തിലും തന്നോടുള്ള സ്നേഹമുണ്ടെന്ന് അവൾ കരുതി.

പക്ഷേ കാലം മാറി. ജ്യോത്സനയ്ക്ക് നല്ലൊരു ജോലി കിട്ടി, കയ്യിൽ പൈസയായി. ചെറിയ വീട്ടിൽ നിന്ന് അവർ വലിയ വീട്ടിലേക്ക് താമസം മാറി. കട്ടിലിന്റെ വലുപ്പം കൂടി, നാലുപേർക്ക് കിടക്കാവുന്ന കട്ടിലായി. പക്ഷേ പ്രശ്നങ്ങളുടെ തുടക്കം അവിടെ നിന്നായിരുന്നു.
സ്വന്തമായി പണവും നിലയും ആയതോടെ, രാഹുലിന്റെ ചെറിയ ദേഷ്യപ്പെടലുകൾ ഒന്നും സഹിക്കാൻ ജ്യോത്സന തയ്യാറായില്ല. തനിക്ക് ഒട്ടും യോജിച്ച ആളല്ല രാഹുൽ എന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങി. പൊരുത്തക്കേടുകൾ അവിടെ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
“പണ്ടൊക്കെ ഞാൻ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ നീ മിണ്ടാതെ കേട്ടിരിക്കുമായിരുന്നല്ലോ?”
ഒരു ദിവസം രാഹുൽ ചോദിച്ചു.
“അതൊക്കെ പണ്ട് രാഹുൽ! എന്ത് തെറ്റ് കണ്ടാലും തല കുനിച്ചു കേൾക്കാൻ ഞാൻ പണ്ടത്തെ ജ്യോത്സനയല്ല,”

അവളുടെ വാക്കുകളിൽ കനത്ത വാശിയും ഈഗോയും.
ആ ചെറിയ വാശി പിന്നീട് വലിയൊരു തീയായി മാറി. ഒടുവിൽ, പരസ്പരം കാണാതെ ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന് വിശ്വസിച്ചവർ തന്നെ കോടതി വഴി ഡിവോഴ്സ് വാങ്ങി പിരിഞ്ഞു. ആ വാശി ജയിച്ചതിന്റെ സന്തോഷമായിരുന്നു അന്ന് രണ്ടുപേർക്കും.
പക്ഷേ ആ പിരിയൽ ഉണ്ടാക്കിയ ശൂന്യതയായിരുന്നു പിന്നീട് അവർ അനുഭവിച്ചത്. രാത്രികളിൽ ആ വലിയ വീട് രാഹുലിന് ഒരു ശ്മശാനം പോലെ തോന്നി. ജ്യോത്സനയുടെ അവസ്ഥയും മറ്റൊന്നായിരുന്നില്ല. പണവും ആഡംബരവും ഉണ്ടായിട്ടും മനസ്സിൽ കനത്ത ഇരുട്ട് മാത്രം.
ഒടുവിൽ ആ ഒറ്റപ്പെടൽ സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ വന്ന ഒരു രാത്രി രാഹുൽ ആ ഫോൺ എടുത്തു. മറുതലയ്ക്കൽ ജ്യോത്സനയുടെ വിറയ്ക്കുന്ന ശ്വാസം മാത്രം.
“നമുക്ക്… ഇങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ രാഹുൽ?”
കരച്ചിൽ അടക്കിപ്പിടിച്ച് അവൾ ചോദിച്ചു. ആ ചോദ്യത്തിൽ ഈഗോയെല്ലാം അലിഞ്ഞുപോയിരുന്നു.

“ഞാൻ വരികയാണ് രാഹുൽ. ഈ അകലം എനിക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നില്ല…”
വർഷങ്ങളുടെ അകൽച്ചയ്ക്ക് ശേഷം വീണ്ടും അവർ അതേ വലിയ വീട്ടിൽ മുഖാമുഖം നിൽക്കുകയാണ്. രാഹുൽ പതിയെ ജ്യോത്സനയുടെ കൈകളിൽ തൊട്ടു. ആ സ്പർശനത്തിൽ വർഷങ്ങളായി അടക്കിവെച്ച സങ്കടങ്ങളെല്ലാം ഒറ്റക്കണ്ണീരായി പുറത്തേക്ക് വീണു.
“നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട ആ കാലം… നമ്മൾ തിരിച്ചുപിടിക്കണം രാഹുൽ,”
അവളുടെ വാക്കുകളിൽ വാശിയോ ദേഷ്യമോ ഇല്ലായിരുന്നു, നഷ്ടപ്പെട്ട സ്വർഗ്ഗം തിരികെ കിട്ടിയതിന്റെ ആശ്വാസം മാത്രം.
ആ വലിയ വീട്ടിലെ കട്ടിലിൽ, പരസ്പരം ഇറുകെപ്പുണർന്നു കിടക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ആ വലിയ ശൂന്യത പൂർണ്ണമായി മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു.

ദിവാകരപികെ

By ivayana