രചന : ബാബുപോൾ തുരുത്തി ✍️
ലണ്ടൻനഗരവീഥിച്ചത്വരോന്നതിയിൽ
വേഷപ്രഭപൂണ്ടൊരു രൂപം ഗമിക്കുന്നതെങ്ങോ!
കൈയിൽ മുറുകുന്ന ദണ്ഡിൽ പാറിടുംകൊടിയതു
കാട്ടുന്ന വഴികൾ ലക്ഷ്യമോ, ലക്ഷ്യമില്ലായ്മയോ!
അഹന്ത തുന്നിയെടുത്ത കനത്ത പട്ടുതുണി
മൂടുപടംപോൽ കാഴ്ചയെ മറയ്ക്കവേ,
ദേശപ്പെരുമതൻ വർണ്ണങ്ങളൊളിപ്പിച്ച ശീലയോ
മറയ്ക്കുന്നു ലോകത്തിൻസത്യങ്ങളെ!
കാണേണ്ട ലോകം കാണാതിരിക്കുവാനായ്
കൂട്ടുപിടിക്കുന്നു നാം കൊടിയടയാളങ്ങളെ.
അതിരുകൾ വരച്ച വെറുമൊരു ശീലയിൽ,
സ്വത്വബോധത്തെ പണയം വയ്ക്കുന്നു മാനുഷർ!
പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങൾ തീർത്തൊരു തിമിരമോ
നമ്മുടെയുൾക്കാഴ്ചയെക്കവരുന്ന വൈകല്യം!
ചിന്തയെ ശവമഞ്ചത്തിലേറ്റുമീ യാത്രയിൽ
മനുഷ്യത്വം കാണാതെ ഭ്രമിച്ചുപോകുന്നു നാം!
അറിയുക, കൊടിയും കൊടിമരവും വീഴുന്നിടത്ത്
തുടങ്ങുന്നതതിരുകളറ്റൊരാ നീലാകാശം!
വർണ്ണവർഗ്ഗഭേദമില്ലാതെയെങ്ങാത്മാവുണരുന്നുവോ,
അവിടെ ചിറകു വിരിപ്പൂ മാനവികതതൻ വെൺപിറാവുകൾ!
മനീഷി