ഇരട്ടമുഖം

രചന : സിജു ജേക്കബ് ✍

ആധുനിക മനുഷ്യൻ
മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി,
ഉള്ളിൽ മൂടൽമഞ്ഞ്…
അപരന്റെ വേദനയ്ക്കു മുന്നിൽ
ഒരു ഇമോജിയുടെ കണ്ണീർ പൊഴിച്ച്
കടന്നുപോകുന്ന കാലം.
കയ്യിൽ മൊബൈൽ,
ഹൃദയം ഓഫ്‌ലൈൻ…
വാക്കുകൾക്കു വിലയിടുകയും
വികാരങ്ങൾക്കു കൃത്രിമ നിറം ചാർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന
ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തെ
ജീവിക്കുന്ന മുഖംമൂടികളായി നാം.
അകലെയുള്ള അപരിചിതന്
സൗഹൃദത്തിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്നു;
അരികിലുള്ള മനുഷ്യനു മുന്നിൽ
മൗനത്തിന്റെ മതിൽ ഉയർത്തുന്നു.
അപരിചിതന്റെ ചിത്രത്തിനു താഴെ
സ്നേഹത്തിന്റെ പൂക്കൾ വിതറുമ്പോൾ,
അടുത്തിരിക്കുന്നവന്റെ കണ്ണിൽ
ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ
ആരും കാണാതെ പോകുന്നു.
മനുഷ്യൻ ഇന്നൊരു
മനോഹരമായ പുറന്തോട്;
ഉള്ളിൽ, ആരും തുറന്നുനോക്കാത്ത
ഒരു ശൂന്യപുസ്തകം.
പൗർണമി നിലാവൊഴുക്കുമ്പോഴും
അവൻ തിരയുന്നത്
ആകാശത്തിന്റെ സൗന്ദര്യമല്ല;
ഇരുളാതിരിക്കേണ്ട
തന്റെ ഫോണിന്റെ വെളിച്ചമാണ്.
സ്നേഹം ഇമോജികളിൽ ഒതുങ്ങി,
കരുണ അറിയിപ്പിന്റെ ശബ്ദമായി,
ജീവിതം സെൽഫിയുടെ ചതുരത്തിലൊതുങ്ങി…
അങ്ങനെ,
ലോകത്തെ സ്വന്തമാക്കുന്നതിനിടയിൽ
അവൻ തന്നിൽനിന്നുതന്നെ
അകന്നുപോയി.
കാലത്തിന്റെ വേഗത്തിനൊപ്പം
അവൻ ഓടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു;
എവിടേക്കെന്നറിയാതെ,
എന്തിനെന്നോർക്കാതെ…
ഒടുവിൽ,
എത്തിച്ചേരേണ്ട ഇടം മറന്ന്
യാത്രതന്നെ ജീവിതമെന്ന്
വിശ്വസിക്കുന്നവനായി.
അവനിൽ രണ്ടു മനുഷ്യർ:
ഒരാൾ ലോകത്തിനു മുന്നിൽ
നന്മയുടെ മുഖംമൂടിയണിയുന്നു;
മറ്റൊരാൾ ഏകാന്തതയുടെ ഇരുട്ടിൽ
സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ കണ്ണുകളെപ്പോലും
നേരിടാൻ ഭയക്കുന്നു.
മുഖങ്ങൾ രണ്ടെങ്കിലും
കണ്ണാടി ഒന്നുതന്നെ…
പക്ഷേ,
അതിൽ തെളിയുന്ന മനുഷ്യനെ
തിരിച്ചറിയാൻ മാത്രം
അവനിന്ന് കഴിയുന്നില്ല.
ഒരുനാൾ,
മുഖംമൂടികളെല്ലാം അഴിഞ്ഞുവീഴുമ്പോൾ
അവശേഷിക്കുന്ന ആ മനുഷ്യനെ
അവൻ തിരിച്ചറിയുമോ?
അതോ,
ലോകം മുഴുവൻ ഓൺലൈനായിരിക്കുമ്പോൾ
മനുഷ്യൻ മാത്രം
സ്വന്തം ഹൃദയത്തിൽനിന്ന്
എന്നെന്നേക്കുമായി
ലോഗൗട്ട് ചെയ്യുമോ?
✍️