നതാഷ കാംപുഷും തടവറയിലെ 3,096 ദിവസങ്ങളും!

രചന : ജോർജ് കക്കാട്ട് ✍️

നതാഷ കാംപുഷ്: ഓസ്ട്രിയ ..വിയന്നക്കാരിയായ ഈ യുവതി തടവറയിലെ 3,096 ദിവസങ്ങളെ അതിജീവിച്ചത് എങ്ങനെ?

ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും ഞെട്ടിക്കുന്ന തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൽ കേസുകളിലൊന്നാണിത്: എട്ടു വർഷത്തിലേറെ നീണ്ട തടവിനുശേഷം, 2006-ൽ നതാഷ കാംപുഷ് തന്നെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയയാളുടെ തടവറയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് പലതരം അഭ്യൂഹങ്ങളും വ്യക്തിത്വത്തെച്ചൊല്ലിയുള്ള പ്രതിസന്ധികളും ഒപ്പം വലിയൊരു വ്യക്തിപരമായ വളർച്ചയും ഉണ്ടായി. ഇന്ന്, വിയന്നക്കാരിയായ ഈ യുവതി തന്റെ അനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് തുറന്നു സംസാരിക്കുകയും, തടവുകാലത്തെയും സ്വയം മോചിതയായതിനെയും വിവരിക്കുന്ന ‘3,096 ഡേയ്‌സ്’ (3,096 Days) എന്ന ആത്മകഥയിലൂടെയും (ഇത് പിന്നീട് ചലച്ചിത്രമാക്കപ്പെട്ടു) അവയെ വിശകലനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഓസ്ട്രിയയിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തരായ സ്ത്രീകളിൽ ഒരാളാണ് നതാഷ കാംപുഷ് എന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം. ഇതിന് കാരണമായത് ഞെട്ടിക്കുന്ന ഒരു സംഭവമാണ്: ഇരുപത് വർഷത്തിലേറെ മുമ്പ്, 1998 മാർച്ചിൽ, സ്കൂളിലേക്ക് പോകുന്നതിനിടെ വിയന്ന സ്വദേശിയായ അവരെ വുൾഫ്ഗാങ് പ്രിക്ക്ലോപിൽ എന്ന സാങ്കേതിക വിദഗ്ധൻ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. എട്ടു വർഷത്തിന് ശേഷം—2006 ഓഗസ്റ്റ് 23-ന്—മാത്രമാണ് അവർക്ക് രക്ഷപ്പെടാനായത്. മരണത്തിൽ കലാശിക്കാത്ത, യൂറോപ്പിലെ ഏറ്റവും ദൈർഘ്യമേറിയ കുട്ടിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൽ സംഭവമാണിത്. നതാഷയുടെ പ്രശസ്തിക്ക് ഈ സംഭവം കാരണമായെങ്കിലും, അത് അവരുടെ കഥയുടെ ഒരു ഭാഗം മാത്രമാണ്.
വിയന്നയിലെ ഈ അസാധാരണയും കരുത്തുറ്റവളുമായ സ്ത്രീയുടെ തടവുകാലം, രക്ഷപ്പെടൽ, അതിനുശേഷമുള്ള ജീവിതം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പുസ്തകത്തിൽ പറയുന്നു . നതാഷ ഇപ്പോൾ തന്നെത്തന്നെ ഒരു ഇരയായി കാണുന്നില്ല. നിങ്ങളെയും എന്നെയും പോലെ സ്വപ്നങ്ങളുള്ള ഒരു എഴുത്തുകാരിയും ഡിസൈനറും സാമൂഹിക പ്രവർത്തകയും പോരാളിയുമാണ് അവർ.
നതാഷ കാംപുഷ്.സ്വയം മോചിതയായ ശേഷം അധികൃതരെ സമീപിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്, വഴിപോക്കരിൽ നിന്ന് നതാഷ കാംപുഷിന് അവഗണന നേരിടേണ്ടി വന്നു: രക്ഷപ്പെട്ടെത്തിയ അവരെ ആരും തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല, സഹായത്തിനായുള്ള അവരുടെ നിലവിളി വെറും തമാശയായി തള്ളിക്കളയുകയാണുണ്ടായത്.

സ്വകാര്യ ജീവിതത്തിൽ, വിയന്നയ്ക്ക് അടുത്തുള്ള ഒരു ലായത്തിൽ തന്റെ കുതിരയ്‌ക്കൊപ്പമാണ് നതാഷ കാംപുഷ് കൂടുതൽ സമയം ചെലവഴിക്കുന്നത്. നതാഷ കാംപുഷിനായി നിർമ്മിക്കുകയും സജ്ജീകരിക്കുകയും ചെയ്ത തടവറയിൽ ടോയ്‌ലറ്റ്, വായുസഞ്ചാര സംവിധാനം, സിങ്ക്, കിടക്ക, റഫ്രിജറേറ്റർ എന്നിവയുൾപ്പെടെയുള്ള സൗകര്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. മാധ്യമങ്ങൾ ‘സ്റ്റോക്ക്‌ഹോം സിൻഡ്രോമി’നെക്കുറിച്ച് പലപ്പോഴും ചർച്ച ചെയ്യാറുണ്ടെങ്കിലും, തൻ്റെ തടവുകാലത്തെക്കുറിച്ചും വോൾഫ്ഗാങ് പ്രിക്ക്ലോപിലുമായുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള എല്ലാ ഊഹാപോഹങ്ങളെയും നതാഷ കാംപുഷ് തള്ളിക്കളയുന്നു.

ജീവിതത്തോടുള്ള അഭിവാഞ്ഛയുടെയും മനുഷ്യൻ്റെ അതിജീവനശേഷിയുടെയും ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ് നതാഷ കാംപുഷിൻ്റെ കഥ. അങ്ങേയറ്റം ദുസ്സഹമായ ആ അനുഭവങ്ങൾക്കിടയിലും, വിയന്ന സ്വദേശിയായ അവർ ഇന്ന് താരതമ്യേന സാധാരണമായ ഒരു ജീവിതമാണ് നയിക്കുന്നത്. പലതരം വിനോദങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളുമുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു നതാഷ കാംപുഷ്.

1988 ഫെബ്രുവരി 17-ന് ജനിച്ച നതാഷ കാംപുഷ്, പ്രഗത്ഭനായ ബേക്കർ ലുഡ്‌വിഗ് കോച്ചിന്റെയും തയ്യൽക്കാരിയായ ബ്രിഗിറ്റ സിർനിയുടെയും (വിവാഹത്തിനു മുൻപ് കാംപുഷ് എന്നായിരുന്നു പേര്) മകളാണ്. വിയന്നക്കാരിയായ അവൾക്ക് അമ്മയുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് 20 വയസ്സ് പ്രായവ്യത്യാസമുള്ള രണ്ട് അർദ്ധസഹോദരിമാരുണ്ട്. തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ട സമയത്ത് നതാഷ പ്രാഥമിക വിദ്യാലയത്തിൽ പഠിക്കുകയായിരുന്നു. മിക്ക കുട്ടികളെയും പോലെ അവൾക്കും കായികവിനോദങ്ങൾ, ടെലിവിഷൻ കാണൽ, വായന എന്നിങ്ങനെ പലതരം വിനോദങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. നാലാം ക്ലാസ്സുകാരിയുടെ സാധാരണ ജീവിതം! പ്രകൃതിശാസ്ത്രത്തിലും വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിലും അവൾക്ക് പ്രത്യേക താൽപ്പര്യമുണ്ടായിരുന്നു.

മാതാപിതാക്കൾ വേർപിരിഞ്ഞതിനെത്തുടർന്ന്, നതാഷ തന്റെ അമ്മ ബ്രിഗിറ്റയ്‌ക്കൊപ്പമാണ് താമസിച്ചിരുന്നത്. തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകലുകളെക്കുറിച്ചും അപകടകാരികളായ ആളുകളെക്കുറിച്ചും അമ്മ അവൾക്ക് പലപ്പോഴും മുന്നറിയിപ്പ് നൽകാറുണ്ടായിരുന്നു. പ്രായം കുറവാണെങ്കിലും, അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ നതാഷ ഗൗരവമായി ഉൾക്കൊണ്ടു: “തുടക്കത്തിൽ, അത്തരം കാര്യങ്ങൾ എനിക്ക് സംഭവിക്കില്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു. എങ്കിലും ഞാൻ അത് ഗൗരവമായിത്തന്നെ എടുത്തു.” അന്ന് തന്നെ അവളുടെ പക്വത വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു പ്രതികരണമായിരുന്നു അത്.

1998-ൽ പത്താം വയസ്സിൽ വുൾഫ്ഗാങ് പ്രിക്ക്ലോപിൽ എന്നയാൾ അവളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
1998 മാർച്ച് 2-ന് രാവിലെ, പത്തുകാരിയായ നതാഷ കരഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് സ്കൂളിലേക്ക് പോയത്. പോകുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, അവളും ബ്രിഗിറ്റ കാംപുഷും തമ്മിൽ ഒരു തർക്കം ഉണ്ടാവുകയും, അത് അമ്മയുടെ അടിയേൽക്കുന്നതിലേക്കും ഇരുവർക്കും കടുത്ത ദേഷ്യം തോന്നുന്നതിലേക്കും നയിക്കുകയും ചെയ്തു. അമ്മയും മകളും തമ്മിലുള്ള അവസാനത്തെ സംഭാഷണമായിരിക്കും അതെന്ന് അപ്പോൾ ആരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. മാസികയ്ക്ക് നൽകിയ അഭിമുഖത്തിൽ, നിസ്സാരമെന്ന് തോന്നാവുന്ന ആ തർക്കം വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷവും തന്റെ മനസ്സിൽ എത്രമാത്രം ഭാരമുണ്ടാക്കിയിരുന്നുവെന്ന് നതാഷ വിവരിക്കുകയുണ്ടായി. എന്നിരുന്നാലും, ആശ്വാസം നൽകുന്ന ഒരു ചിന്ത അവളിലുണ്ടായിരുന്നു: ഭാവിയിൽ എപ്പോഴെങ്കിലും അമ്മയുമായി വീണ്ടും ഒത്തുചേരാൻ കഴിയുമെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു—അവളുടെ മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ എവിടെയോ ചെറിയൊരു പ്രതീക്ഷയുടെ നാളം എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു.

വിയന്നയ്ക്ക് സമീപമുള്ള ഗെൻസെൻഡോർഫ് ജില്ലയിലാണ് സ്ട്രാസ് ഹോഫ് ആൻ ഡെർ നോർഡ്ബാൻ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്; ഏകദേശം 12,000 ആളുകൾ അവിടെ താമസിക്കുന്നു. വോൾഫ്ഗാങ് പ്രിക്ക്ലോപിൽ താമസിച്ചിരുന്നത് ഇവിടെയാണ് . അയൽക്കാർക്കിടയിൽ സൗഹൃദത്തോടെ പെരുമാറുന്ന, ശാന്തനായ ഒരാളായാണ് അദ്ദേഹം അറിയപ്പെട്ടിരുന്നതെങ്കിലും, ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത ഒരു ക്രൂരകൃത്യം ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു: ഒരു കുട്ടിയെ തന്റെ വെള്ള മെഴ്‌സിഡസ് വാനിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചുകയറ്റി, 17 കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള തന്റെ “ഹൗസ് ഓഫ് ഹൊറർസ്” (ഭീകരതയുടെ വീട്) എന്നറിയപ്പെടുന്ന മഞ്ഞനിറത്തിലുള്ള വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഓസ്ട്രിയൻ ടാബ്ലോയിഡ് മാധ്യമങ്ങൾ ആ വീടിന് നൽകിയ പേരായിരുന്നു അത്. ആ കുട്ടി നതാഷയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം അതിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ നേരത്തെ തന്നെ നടത്തിയിരുന്നു: വീടിന്റെ ഗാരേജിനടിയിൽ, കട്ടിയുള്ള ഒരു ഉരുക്ക് വാതിലിനു പിന്നിലായി, അഞ്ച് ചതുരശ്ര മീറ്റർ വിസ്തീർണ്ണമുള്ള, ശബ്ദം പുറത്തുപോകാത്ത, ജനലുകളില്ലാത്ത ഒരു തടവറ അദ്ദേഹം ഒരുക്കിയിരുന്നു – അടുത്ത എട്ടര വർഷക്കാലം നതാഷയുടെ വീടായി മാറിയത് അതായിരുന്നു.

“കുറച്ചുകൂടി ബുദ്ധിപൂർവ്വം ചിന്തിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ അത് കണ്ടെത്താൻ കഴിയുമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവിടെ താമസിക്കാത്ത ഒരാൾക്ക്, പ്രത്യേകിച്ച് അതിനായി തിരച്ചിൽ നടത്താത്ത ഒരാൾക്ക്, അത് കണ്ടെത്താനാവില്ല.” അതൊരു ആസൂത്രിതമായ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകലായിരുന്നോ അതോ കേവലം യാദൃശ്ചികമായി സംഭവിച്ചതാണോ എന്ന് ആ വിയന്നക്കാരിക്ക് ഇന്നും അറിയില്ല. പ്രിക്ക്ലോപിലിനെ ആദ്യമായി കണ്ട നിമിഷത്തെക്കുറിച്ച് വിവരിക്കുമ്പോൾ, “എനിക്കൊരു മുൻകൂട്ടി തോന്നൽ (premonition) ഉണ്ടായിരുന്നു,” എന്ന് അവർ പറയുന്നു. അന്ന് വൈകുന്നേരം തന്നെ നതാഷയുടെ മാതാപിതാക്കൾ പോലീസിനെ വിവരം അറിയിച്ചു. ഒരു ദിവസത്തിന് ശേഷം, നതാഷയെയും പ്രിക്ക്ലോപിലിനെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാറിനെയും ഒരുമിച്ച് കണ്ടതായി ഒരു സാക്ഷി മൊഴി നൽകി. അവിടെനിന്ന് കാര്യങ്ങൾ വേഗത്തിൽ നീങ്ങാൻ സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നു: 1998 മാർച്ച് 6-ന്, തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയയാളുടെ വിവരണവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്ന ഒരാളെ കണ്ടെത്താനായി അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥർ ആദ്യമായി സ്ട്രാസ് ഹോഫിൽ എത്തിയിരുന്നു; ഒരു മാസത്തിന് ശേഷം, പോലീസ് നായയെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ഒരാളും പ്രിക്ക്ലോപിലിലേക്ക് ശ്രദ്ധ ക്ഷണിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ, ആ സൂചനകളൊന്നും വേണ്ടത്ര ഗൗരവത്തോടെ പിന്തുടരാത്തതിനാൽ നതാഷയെ കണ്ടെത്താനായില്ല. എട്ടു വർഷത്തെ തടവ്: ദിനചര്യകൾ, ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ, രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ.

ആദ്യത്തെ കുറച്ച് വർഷങ്ങളിൽ, തന്നെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയ ആളുടെ പേര് നതാഷയ്ക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു: “തന്നെ ‘മാസ്റ്റർ’ (യജമാനൻ) എന്ന് വിളിക്കണമെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഗ്രഹം. അതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന് ഏറ്റവും പ്രധാനം.” അങ്ങനെ വിളിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചതിനെത്തുടർന്ന്, ‘വോൾഫ്’ എന്ന് ചുരുക്കപ്പേരിൽ വിളിക്കാൻ നതാഷയ്ക്ക് അനുവാദം ലഭിച്ചു. തീർച്ചയായും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് അതായിരുന്നുവെന്ന് അവൾക്ക് ഒരിക്കലും ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു – സത്യം അറിയാതെ തന്നെ, ഏത് പേരും അവകാശപ്പെടാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിയുമായിരുന്നു. മറുവശത്ത്, ‘അടിമ’ എന്നല്ലാതെ നതാഷയെ വിളിക്കാൻ പ്രത്യേക പേരൊന്നും പ്രിക്ക്ലോപ്പിലിന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; അതിനാൽ അവൾ സ്വയം ഒരു പേര് കണ്ടെത്തി: ‘ബിബിയാന’ – ചുരുക്കത്തിൽ ‘ബിബി’. ആ പേരിന്റെ തുടക്കത്തിലുള്ള ‘ബി’ (B) എന്ന അക്ഷരത്തിന്റെ കരുത്ത് അതിന് ഒരു പ്രത്യേക ഊർജ്ജം നൽകി. തുടക്കത്തിൽ, ഓസ്ട്രിയൻ റേഡിയോ സ്റ്റേഷനുകൾ കേൾക്കാൻ നതാഷയ്ക്ക് അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല; എന്നാൽ പിന്നീട്, സ്പൂർലോസ് (‘Spurlos’ – ‘യാതൊരു അടയാളവുമില്ലാതെ’ എന്നർത്ഥം) എന്ന പരിപാടിയിലെ ഒരു പ്രക്ഷേപണം അവൾ കേൾക്കാനിടയായി. നിർഭാഗ്യവശാൽ, അവളെ ഇനി ഒരിക്കലും കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞേക്കില്ലെന്നായിരുന്നു അതിലെ പരാമർശം.

ചിലപ്പോൾ ആളുകൾ അപ്രത്യക്ഷരാകാറുണ്ടല്ലോ. “എന്റെ സ്വന്തം പേര് കേട്ടപ്പോൾ അതൊരു അവിശ്വസനീയമായ അനുഭവമായി തോന്നി. അതെന്നിൽ നിന്ന് വളരെ അകലെയായിരിക്കുന്നതുപോലെ എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു,” നതാഷ ഓർക്കുന്നു. മനസ്സിനെ വഴിതിരിച്ചുവിടാനായി അവൾ ഭാവനാലോകത്തേക്ക് പലപ്പോഴും പലായനം ചെയ്തു; ഉദാഹരണത്തിന്, തന്റെ മുറിയുടെ വാതിലിന്റെ ഉൾവശത്ത് അവൾ ഒരു ഡോർ ഹാൻഡിൽ വരയ്ക്കുകയും, രക്ഷപ്പെടാനായി അത് തിരിക്കുന്നതായി സങ്കൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. അവന്റെ അമ്മ വാൾട്രോഡ് പ്രിക്ക്ലോപിൽ സന്ദർശനത്തിനെത്തുന്ന വാരാന്ത്യങ്ങളിലൊഴികെ, എല്ലാ ദിവസവും പ്രിക്ക്ലോപിൽ തന്നെ കാണാൻ ആ ഭൂഗർഭ അറയിലേക്ക് വരുമായിരുന്നു എന്ന് നതാഷ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഈ സമയങ്ങളിൽ, തന്റെ ചെറിയ റഫ്രിജറേറ്ററിൽ സൂക്ഷിക്കാൻ പാകത്തിനുള്ള ഭക്ഷണം അവർക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നു. ആർത്തവ സമയങ്ങളിൽ ആവശ്യമായ ശുചിത്വ ഉൽപ്പന്നങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലും ഇതുതന്നെയായിരുന്നു സ്ഥിതി.

കലണ്ടറോ ക്ലോക്കോ പോലുള്ള സാധനങ്ങൾ മുറിയിൽ വേണമെന്ന ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ നതാഷയ്ക്ക് അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നു; എന്നാൽ അവ അനുവദിക്കപ്പെടുമോ എന്നത് മറ്റൊരു കാര്യം. “എനിക്ക് ആവശ്യമുള്ള കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഒരു വലിയ ചുറ്റിക ഒരിക്കലും ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല,” അവർ തമാശരൂപേണ പറയുന്നു. തടവിലായിരുന്ന കാലയളവിൽ നതാഷ തന്റെ പഴയ പല വിനോദങ്ങളും തുടർന്നു: സാംസ്കാരിക റേഡിയോ നിലയം കേൾക്കുക, ചിത്രം വരയ്ക്കുക, വായന, എഴുത്ത് എന്നിവയിലൊക്കെ അവർ ഏർപ്പെട്ടു—ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, അല്ലാതെ ചെയ്യാൻ വേറെ കാര്യങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്നേഹം, സ്കൂൾ, സുഹൃത്തുക്കൾ എന്നിവ നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ കുറവ് വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെ നികത്തിക്കൊണ്ട്, അവർ ശരീരത്തിനല്ല, മറിച്ച് മനസ്സിനാണ് വ്യായാമം നൽകിയത്. ഒരു വർഷത്തിനുശേഷം, വീട്ടുജോലികളിൽ സഹായിക്കാനായി ആ ഭൂഗർഭ അറയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങാൻ നതാഷയ്ക്ക് അനുവാദം ലഭിച്ചു. ക്രമേണ അവർക്ക് കൂടുതൽ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചു: ആദ്യം മുകൾനിലയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ അനുവാദമായി, പിന്നീട് പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക്; ഒടുവിൽ അവർ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് പുറത്തുപോകാനും തുടങ്ങി.

ഈ സമയങ്ങളിലൊന്നും നതാഷ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടില്ല; ചില അയൽക്കാർ അവരെ പ്രിക്ക്ലോപിലിന്റെ പങ്കാളിയായി കരുതിയപ്പോൾ, യുഗോസ്ലാവ്യക്കാരിയായ ഒരു വീട്ടുജോലിക്കാരിയാണെന്നാണ് അയാൾ മറ്റുള്ളവരോട് പറഞ്ഞിരുന്നത്. രക്ഷപ്പെടുന്നതിന് ഏതാനും മാസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്, അവർ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് ഹിർഷൻകോഗലിലേക്ക് ഒരു സ്കീയിംഗ് യാത്രയും നടത്തിയിരുന്നു. അവിടെവെച്ച്, സഹായം അഭ്യർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടുള്ള സൂചനകൾ നൽകാൻ നതാഷ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അത് പരാജയപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് ഭീഷണികൾ ഉണ്ടായി—സത്യം അറിയാവുന്ന ആരെയും ഇല്ലാതാക്കുമെന്നും തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ ഉപദ്രവിക്കുമെന്നുമുള്ള ഭീഷണികൾ. “അയാൾ ആ ആളുകളെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുമോ എന്ന് എനിക്ക് എപ്പോഴും ഭയമുണ്ടായിരുന്നു.” പൊതുസ്ഥലങ്ങളിൽ ഒരിക്കലും അക്രമാസക്തമായി പെരുമാറിയിരുന്നില്ലെങ്കിലും, സുരക്ഷയ്ക്കായി പ്രിക്ക്ലോപിൽ എപ്പോഴും ഒരു റെഞ്ച് സ്പാനർ കൈവശം വെച്ചിരുന്നു. കാംപുഷും പ്രിക്ക്ലോപിലും: കുറ്റവാളിയും ഇരയും തമ്മിലുള്ള അസാധാരണമായ ഒരു ബന്ധം. എട്ടര വർഷത്തോളം നീണ്ട കാലയളവിൽ, വോൾഫ്ഗാങ് പ്രിക്ക്ലോപിൽ നതാഷ കാംപുഷിനെ സ്വാധീനിക്കുകയും നിയന്ത്രിക്കുകയും മർദ്ദിക്കുകയും ചെയ്തു.

കൗമാരകാലത്ത്, തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ട സമയത്തുണ്ടായിരുന്നതിനേക്കാൾ കുറഞ്ഞ ഭാരമായിരുന്നു അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നത്; കാരണം അവൾ പട്ടിണി കിടക്കാൻ നിർബന്ധിതയായി—അങ്ങനെ അവൾക്ക് ഭക്ഷണക്രമവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു മാനസികാസ്വാസ്ഥ്യം (eating disorder) ഉണ്ടായി. എന്നിരുന്നാലും, വൈദ്യസഹായം ആവശ്യമായി വരുന്ന തരത്തിലുള്ള അടിയന്തര സാഹചര്യങ്ങളൊന്നും ഒരിക്കലും ഉണ്ടായില്ല. പതുക്കെപ്പതുക്കെ, പഴയ നതാഷ കാംപുഷ് എന്ന വ്യക്തി ഇല്ലാതായിത്തുടങ്ങി. അവളുടെ ആത്മവിശ്വാസം തകർക്കപ്പെടുകയും മുടി മുറിച്ചുമാറ്റപ്പെടുകയും ചെയ്തു—ഇതെല്ലാം രഹസ്യമായി വീഡിയോയിൽ പകർത്തിയിരുന്നു; പിന്നീട് വീട് പരിശോധിച്ചപ്പോൾ ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് ഇക്കാര്യം കണ്ടെത്താനായി. ക്യാമറയുമായി ഷവറിലേക്കും ടോയ്‌ലറ്റിലേക്കും വരെ പ്രിക്ക്ലോപിൽ അവളെ പിന്തുടർന്നിരുന്നു. എന്നിട്ടും, തന്നെ തടവിലാക്കിയ ആളോട്—അത്തരം സാഹചര്യത്തിലുള്ള മറ്റുള്ളവർക്ക് തോന്നിയേക്കാവുന്ന തരത്തിലുള്ള—വെറുപ്പ് ആ ഓസ്ട്രിയൻ യുവതി പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല. തൽഫലമായി, ‘സ്റ്റോക്ക്‌ഹോം സിൻഡ്രോം’ മുതൽ അയാളെ ഒരു പിതൃതുല്യനായി കണ്ടു എന്നതുവരെയുള്ള പലതരം ഊഹങ്ങൾ മാധ്യമങ്ങളും മനഃശാസ്ത്രജ്ഞരും മുന്നോട്ടുവെച്ചു.

നതാഷ തന്നെ അത്തരം വാദങ്ങളെ തള്ളിക്കളയുന്നു; ലൈംഗികാതിക്രമം നടന്നുവെന്ന അഭ്യൂഹങ്ങളെക്കുറിച്ചോ ഈ വിഷയത്തെക്കുറിച്ചോ അവൾ അപൂർവ്വമായേ സംസാരിക്കാറുള്ളൂ. അവൾ പറയുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്: “എനിക്ക് ശക്തമായ വികാരങ്ങൾ തോന്നിയിരുന്നോ എന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ല, കാരണം ചിലപ്പോഴൊക്കെ എന്റെ ദുഃഖവും നിരാശയും ആ വികാരങ്ങളെ മറികടന്നിരുന്നു. എന്താണ് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. എന്ത് ചിന്തിക്കണമെന്നോ എന്ത് അനുഭവിക്കണമെന്നോ എനിക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നില്ല.” പ്രിക്ക്ലോപിൽ ഒരിക്കലും ഒരു സുഹൃത്തായിരുന്നില്ല—അക്കാര്യം ഉറപ്പാണ്. എന്നിരുന്നാലും, ദീർഘകാലത്തേക്ക് നതാഷയ്ക്ക് (Natascha) ഉണ്ടായിരുന്ന ഏക മനുഷ്യബന്ധം അവനുമായുള്ളതായിരുന്നു. ഒരു ദിനചര്യ രൂപപ്പെട്ടു: അവർ ഒരുമിച്ച് പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിക്കുകയും ജന്മദിനങ്ങൾ ആഘോഷിക്കുകയും പരസ്പരം കൂട്ടിരുന്ന് സമയം ചെലവഴിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ, താൻ നേരിട്ട എല്ലാ ദുരനുഭവങ്ങളും ഉൾപ്പെടെയുള്ള യാഥാർത്ഥ്യബോധം നതാഷയ്ക്ക് ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. അവനോട് തനിക്ക് എന്ത് വികാരമായിരുന്നുവെന്ന് അവൾക്ക് ഇന്നും കൃത്യമായി അറിയില്ല. “അത് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ നന്നായിരുന്നു. എങ്കിൽ അവന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ എന്തായിരുന്നുവെന്നും കണ്ടെത്താൻ കഴിയുമായിരുന്നു,” അവൾ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു. 2006 ഓഗസ്റ്റ് 23-ന് നതാഷ കാംപുഷ് ഒടുവിൽ സ്വയം മോചിതയാകുന്നു.

3,096 ദിവസങ്ങളോളം നതാഷയ്ക്ക് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല—എല്ലാം മാറ്റിമറിക്കുന്ന ആ നിമിഷം വന്നെത്തുന്നതുവരെ. പതിവുപോലെ, 2006 ഓഗസ്റ്റ് 23-ന്, അവന്റെ “അടിമ” എന്ന നിലയിൽ അവൾ പ്രിക്ക്ലോപിലിന്റെ കാർ വാക്വം ക്ലീനർ ഉപയോഗിച്ച് വൃത്തിയാക്കുകയായിരുന്നു. അതിനിടയിൽ, അവന് ഒരു ഫോൺ കോൾ വരികയും അവൻ അല്പം അകലേക്ക് മാറിനിൽക്കുകയും ചെയ്തു. ആ അവസരം മുതലെടുത്ത് നതാഷ പെട്ടെന്ന് പ്രവർത്തിച്ചു: അവൾ ഗാരേജിന് പുറത്തേക്ക് ഓടുകയും വേലി ചാടിക്കടന്ന് പൂന്തോട്ടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി ഓടുകയും ചെയ്തു. “ഞാൻ നതാഷ കാംപുഷ് ആണ്” എന്നായിരുന്നു വഴിപോക്കരോട് അവൾ ആദ്യം വിളിച്ചുപറഞ്ഞത്. ആദ്യം കണ്ടയാൾ പോലീസിനെ വിളിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുകയും, പിന്നീട് കണ്ട മൂന്നുപേർ ഫോൺ ഉപയോഗിക്കാനുള്ള അവളുടെ അഭ്യർത്ഥന നിരസിക്കുകയും ചെയ്തതിന് ശേഷം, തന്റെ ഗാർഡൻ ഷെഡിലെ അടുക്കളയിൽ തിരക്കിലായിരുന്ന ഇംഗെ പ്ലെയർ (Inge Pleyer) എന്ന വയോധികയെ അവൾ കണ്ടുമുട്ടി. ആശയക്കുഴപ്പവും ഭയവും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, പ്ലെയർ ഉച്ചയ്ക്ക് 2:03-ന് അയൽപട്ടണമായ ഡോയിഷ് -വാഗ്രാമിലെ (Deutsch-Wagram) പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ വിവരം അറിയിച്ചു. പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ വേഗത്തിൽ സ്ഥലത്തെത്തി നതാഷയുടെ വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കുകയും വിചിത്രമായ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു—അന്നേരം 18 വയസ്സുണ്ടായിരുന്ന നതാഷയ്ക്ക് അങ്ങനെയാണ് തോന്നിയത്. മനഃശാസ്ത്രജ്ഞരുമായുള്ള ആദ്യ കൂടിക്കാഴ്ചകളും മാതാപിതാക്കളുമായുള്ള പുനസ്സമാഗമവും.

വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം മാതാപിതാക്കളെ കണ്ടുമുട്ടിയത് നതാഷയിൽ സമ്മിശ്ര വികാരങ്ങളാണ് ഉണർത്തിയത്: “അതൊരു സന്തോഷ നിമിഷമായിരുന്നു, എന്നാൽ സ്വാഭാവികമായും എനിക്ക് ചെറിയൊരു ഞെട്ടലും അനുഭവപ്പെട്ടു.” തങ്ങളുടെ മകളുടെ തിരോധാനത്തിൽ പങ്കുണ്ടെന്ന ആരോപണം ബ്രിഗിറ്റ സിർനിയും ലുഡ്‌വിഗ് കോച്ചും ദീർഘകാലം നേരിട്ടിരുന്നു. ലുഡ്‌വിഗ് കോച്ചിന് താൻ സംഭവസ്ഥലത്തായിരുന്നില്ലെന്ന് തെളിയിക്കാൻ സാധിച്ചതിനാൽ, അടിസ്ഥാനരഹിതമായ സംശയങ്ങളെ പ്രധാനമായും നേരിടേണ്ടിവന്നത് നതാഷയുടെ അമ്മയ്ക്കായിരുന്നു. കുട്ടിക്കാലത്തെ കിടപ്പുമുറി അതേപടി നിലനിർത്തിയിരുന്നിട്ടും, നതാഷയ്ക്ക് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാൻ താൽപ്പര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, വിയന്നയിൽ ഒരു അപ്പാർട്ട്മെന്റ് വാടകയ്‌ക്കെടുത്ത് താമസിച്ചു. ഒപ്പം, മനഃശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ പിന്തുണയും അവർക്ക് ലഭിച്ചു; തെറാപ്പിയും പരിഭ്രാന്തിയുടെ നിമിഷങ്ങളും (panic attacks) നിറഞ്ഞ, സ്വയം തിരിച്ചറിയുന്നതിനുള്ള ഒരു കാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്.

“എനിക്ക് ചില കാര്യങ്ങൾ പുതുതായി പഠിക്കേണ്ടിവന്നു. ആളുകളുമായുള്ള നേരിട്ടുള്ള സമ്പർക്കം, മറ്റുള്ളവരുമായി അടുത്തിടപഴകുക എന്നിവ തുടക്കത്തിൽ എന്നെ അസ്വസ്ഥയാക്കിയിരുന്നു. അതുപോലെ, ശബ്ദകോലാഹലങ്ങളെ കൂടുതൽ സഹിക്കാനും പഠിക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു,” രക്ഷപ്പെട്ടതിന് ശേഷമുള്ള ആഴ്ചകളെക്കുറിച്ച് നതാഷ ഓർക്കുന്നു. തൊഴിൽ പരിശീലനം, വിദ്യാഭ്യാസം, സർവകലാശാലാ പഠനം തുടങ്ങിയ സാധാരണ ജീവിതചര്യകളും ആഗ്രഹങ്ങളും തൽക്കാലത്തേക്ക് മാറ്റിവെക്കേണ്ടിവന്നു. വോൾഫ്ഗാങ് പ്രിക്ക്ലോപിലിന് എന്ത് സംഭവിച്ചു?
പ്രിക്ക്ലോപിൽ പെട്ടെന്നുതന്നെ തന്റെ വിധി അംഗീകരിക്കുകയും നതാഷയെ പിന്തുടരാൻ ശ്രമിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു. പോലീസിനെ വെട്ടിച്ച് രക്ഷപ്പെടാനായി അദ്ദേഹം തന്റെ ചുവന്ന ബിഎംഡബ്ല്യു 850 കാർ നഗരത്തിലെ ഒരു ഷോപ്പിംഗ് മാളിൽ കൊണ്ടുപോയി നിർത്തി. അവിടെവെച്ച്, പരിചയക്കാരനും ബിസിനസ് പങ്കാളിയുമായ ഏണസ്റ്റ് ഹോൾസാപ്ഫെൽ അദ്ദേഹത്തെ വിയന്നയിലെ നോർത്ത് സ്റ്റേഷന് (Nordbahnhof) അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനായി കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി; കുറ്റകൃത്യത്തിൽ സഹായിച്ചതിന് പിന്നീട് ഹോൾസാപ്ഫെലിനെതിരെ അധികൃതർ നടപടിയെടുത്തിരുന്നു. അതേ ദിവസം തന്നെ, 44 വയസ്സുകാരനായ വോൾഫ്ഗാങ് പ്രിക്ക്ലോപിൽ വിയന്നയിലെ പ്രാത്തറിന് (Prater) സമീപം എസ്-ബാൻ (S-Bahn) ട്രെയിൻ തട്ടി മാരകമായി പരിക്കേറ്റ് മരിച്ചു. പ്രാറ്റർസ്റ്റേൺ, ട്രൈസെൻഗാസെ സ്റ്റേഷനുകൾക്കിടയിലുള്ള റെയിൽവേ ട്രാക്കിൽ നിന്ന് രക്ഷാപ്രവർത്തകർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൃതദേഹം കണ്ടെടുത്തു.

ഇന്ന്, വിയന്നയ്ക്ക് തെക്കുള്ള ഒരു ശ്മശാനത്തിൽ മറ്റൊരു പേരിൽ ആ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയ ആൾ അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പ്രിക്ക്ലോപിലിന്റെ മരണവാർത്തയോട് നതാഷ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുമെന്ന് തുടക്കത്തിൽ പ്രവചിക്കാൻ കഴിയാത്തതിനാൽ, ആ വിവരം തൽക്കാലം അവരിൽ നിന്ന് മറച്ചുവെച്ചു. പിന്നീട് വിവരം അറിഞ്ഞപ്പോൾ നതാഷ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. തുടർന്ന്, വിയന്ന ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് ഫോറൻസിക് മെഡിസിനിൽ വെച്ച് അദ്ദേഹത്തോട് വിടപറയാനുള്ള അവസരം അവർക്ക് ലഭിച്ചു. “എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി, പക്ഷേ പൂർണ്ണമായല്ല. ഞാൻ എപ്പോഴെങ്കിലും രക്ഷപ്പെട്ടാൽ അയാൾക്ക് ആത്മഹത്യ ചെയ്യേണ്ടിവരുമെന്ന് അയാൾ പറഞ്ഞിരുന്നു,” നതാഷ വിശദീകരിക്കുന്നു. ആത്മഹത്യ കാരണം കോടതി വിചാരണ നടന്നില്ല. നതാഷ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു: “അയാളുടെ അമ്മയോട് സംസാരിക്കാൻ എനിക്ക് അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞങ്ങൾ പരസ്പരം കാണാത്ത രീതിയിലാണ് ഞങ്ങളെ കൊണ്ടുപോയത്. അതിൽ എനിക്കിപ്പോൾ സന്തോഷമേയുള്ളൂ. എന്തെങ്കിലും വിശദീകരിക്കണമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. എന്നാൽ പിന്നെയും ചിന്തിക്കുമ്പോൾ: എന്താണ് വിശദീകരിക്കാനുള്ളത്?” 2023-ലെ കണക്കനുസരിച്ച്, അവർ തമ്മിൽ യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല.

മാധ്യമങ്ങൾ നതാഷ കാംപുഷിനെ എങ്ങനെയാണ് മോശമായ രീതിയിൽ ചിത്രീകരിച്ചത്: രക്ഷപ്പെട്ട് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ, മാധ്യമങ്ങൾ മൂലമുണ്ടാകുന്ന “രണ്ടാമതൊരു ഇരയാക്കപ്പെടൽ” (second victimization) എന്നതിനെക്കുറിച്ച് നതാഷയുടെ മനഃശാസ്ത്രജ്ഞൻ സംസാരിച്ചിരുന്നു; മുന്നൂറിലധികം അന്താരാഷ്ട്ര അഭിമുഖ അഭ്യർത്ഥനകളുമായി മാധ്യമങ്ങളുടെ താൽപ്പര്യം അമിതമായിരുന്നു. 2006 സെപ്റ്റംബർ 6-ന്, “തീമ സ്പെഷ്യൽ” (Thema Spezial) എന്ന പരിപാടിയിൽ ക്രിസ്റ്റോഫ് ഫ്യൂയർസ്റ്റീനുമായുള്ള അവളുടെ ആദ്യ ടിവി അഭിമുഖം നടന്നു. 18 വയസ്സുകാരിയായ നതാഷ ആദ്യമായി ഓസ്ട്രിയൻ ടെലിവിഷനിൽ ക്യാമറകൾക്ക് മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടപ്പോൾ 2.6 ദശലക്ഷം ആളുകളാണ് അത് കണ്ടത്. ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയുള്ള പെരുമാറ്റവും ആധുനികമായ വസ്ത്രധാരണരീതിയും കൊണ്ട് നതാഷ കാഴ്ചക്കാരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. തകർന്നടിഞ്ഞ, കരയുന്ന, ദിശാബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ‘ഇര’യെയാണ് ആളുകൾ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നത്. പകരം, തന്നെ ഔദ്യോഗികമായും പൂർണ്ണമായ പേര് ഉപയോഗിച്ചും അഭിസംബോധന ചെയ്യണമെന്ന് അവർ നിർബന്ധം പിടിച്ചു. ആദരവ് തോന്നേണ്ടിടത്ത്, പകരം ഉണ്ടായത് അമ്പരപ്പും വെറുപ്പും ഉപദ്രവിക്കാനുള്ള പ്രവണതയുമായിരുന്നു. തുടർന്ന് അന്വേഷണത്തിലെ പിഴവുകളുടെയും ഗൂഢാലോചന സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെയും ഒരു പരമ്പര തന്നെ അരങ്ങേറി. ചുരുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ: ഇരയെ കുറ്റപ്പെടുത്തൽ, മാനസികമായി തകർക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ (gaslighting), പുരുഷന്മാർ സ്ത്രീകളെ കാര്യങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കാൻ മുതിരുന്ന രീതിയിലുള്ള പെരുമാറ്റം (mansplaining) എന്നിവയായിരുന്നു ഫലം.

മാധ്യമപ്രവർത്തകരും ആ “ഭീകരഭവന”ത്തെയും അവിടുത്തെ താമസക്കാരെയും, ഒപ്പം നതാഷയുടെ കുടുംബത്തെയും ഡോക്ടർമാരെയും പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥരെയും നിരന്തരം ശല്യപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “എന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് കൂടുതൽ ദുഃഖം നൽകാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല. പലരോടും ഞാൻ കാര്യങ്ങൾ തുറന്നുപറഞ്ഞു – എന്നാൽ എപ്പോഴും സാധ്യമായ പരിധിക്കുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് മാത്രം,” നതാഷ പറയുന്നു. യുവജനക്ഷേമ പ്രവർത്തകയായ മോണിക്ക പിന്ററിറ്റ്സ്, മനഃശാസ്ത്രജ്ഞരായ മാക്സ് ഫ്രെഡ്രിക്, ഏണസ്റ്റ് ബെർഗർ, മാധ്യമ ഉപദേഷ്ടാവ് ഡീറ്റ്മാർ എക്കർ, അഭിഭാഷകരായ ജെറാൾഡ് ഗാൻസ്ഗർ, ഗബ്രിയേൽ ലാൻസ്കി എന്നിവരടങ്ങുന്നതായിരുന്നു ആ വൃത്തം. ഒരു എഴുത്തുകാരി എന്ന നിലയിൽ നതാഷ കാംപുഷ്: ‘3096 ഡെയ്‌സ്’ (3096 Days) എന്ന ആത്മകഥയും അതിന്റെ ചലച്ചിത്രാവിഷ്കാരവും
‘നതാഷ കാംപുഷ്’ എന്ന പേരിനു പിന്നിൽ മാധ്യമങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്ന വാർത്തകൾക്കപ്പുറം യഥാർത്ഥമായ ഒരു വ്യക്തിത്വമുണ്ട്. അനന്തമായ മാധ്യമശ്രദ്ധയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനാവില്ലെന്ന് നേരത്തെ തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ നതാഷ, ആരെ കാണണം, എപ്പോൾ കാണണം എന്ന് സ്വയം തീരുമാനിക്കാൻ കഴിയുന്ന തരത്തിൽ ടെലിവിഷനിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാൻ മുൻകൈയെടുത്തു. ‘പൾസ് 4’ എന്ന ചാനലിലെ “നതാഷ കാംപുഷ് കാണുന്നു” എന്ന ടോക്ക് ഷോയിൽ വെറോണിക്ക ഫെറസ്, നിക്കി ലൗഡ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖരുമായി അവർ സംഭാഷണം നടത്തി.

മൂന്ന് എപ്പിസോഡുകൾക്ക് ശേഷം ആ ഷോ നിർത്തലാക്കി. രണ്ട് വർഷത്തിന് ശേഷം—2010 സെപ്റ്റംബർ 8-ന്—നതാഷ തന്റെ ആദ്യ പുസ്തകമായ 3096 ഡെയ്‌സ് പുറത്തിറക്കി. 2013-ൽ ഇതേ പേരിൽ, അന്റോണിയ കാംപ്ബെൽ-ഹ്യൂസ് പ്രധാന വേഷത്തിലെത്തിയ ഒരു ഡോക്യുമെന്ററി-സ്റ്റൈൽ ചലച്ചിത്രവും പുറത്തിറങ്ങി. 2016-ൽ *സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ 10 വർഷങ്ങൾ * എന്ന പുസ്തകം അവർ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു; 2019-ൽ സൈബർ-അസൂയ: ഇന്റർനെറ്റിലെ വിവേചനം—തന്റെ ജീവിതകഥയെ മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കാത്ത ആദ്യ പുസ്തകം—എന്നിവയും, 2022-ൽ ശക്തി പ്രകടിപ്പിക്കൽ—ഇതുവരെയുള്ളതിൽ ഏറ്റവും പുതിയ കൃതി—എന്നിവയും പുറത്തിറങ്ങി. നതാഷ കാംപുഷ് ഇന്ന് എങ്ങനെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്?

കൃത്യമായ തയ്യാറെടുപ്പുകളോടെ , വളരെ ലളിതമായി പെരുമാറുന്ന ഒരാളെയാണ് നമുക്ക് നതാഷയെ കാണാൻ കഴിയു . എന്നാൽ, ഊഷ്മളമായ പുഞ്ചിരിയോടെ നതാഷ എല്ലാവരെയും സ്വാഗതം ചെയ്ത നിമിഷം ആ ആശങ്ക നമ്മിൽ അപ്രത്യക്ഷമാകും .നേരിട്ടുള്ള സംഭാഷണത്തിൽ സന്തോഷവും സങ്കടവും, ചിരിയും നിശബ്ദതയും, ചോദ്യങ്ങളും ഉത്തരങ്ങളും ഇടകലർന്നു വന്നു. ആ സംഭവത്തിന് മുൻപുള്ള കാലത്തെക്കുറിച്ചും, ആ കാലയളവിനെക്കുറിച്ചും, എല്ലാറ്റിനുമുപരിയായി, അതിനു ശേഷമുള്ള കാലത്തെക്കുറിച്ചും അവൾ വാതോരാതെ സംസാരിക്കും.

മോചിതയായ ശേഷം, നഷ്ടപ്പെട്ട വർഷങ്ങൾക്ക് പകരമായി പലതും പരീക്ഷിക്കാനും അനുഭവിക്കാനും നതാഷ ആഗ്രഹിച്ചു; അത് തികച്ചും സ്വാഭാവികവുമായിരുന്നു. വിയന്ന സ്വദേശിയായ അവർ 2008-ൽ അടിസ്ഥാന സെക്കൻഡറി വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കിയിരുന്നു; എങ്കിലും പിന്നീട് സ്വർണ്ണപ്പണിക്കാരനാകാനുള്ള പരിശീലന കോഴ്സിൽ (അപ്രന്റിസ്‌ഷിപ്പ്) നിന്ന് അവർ പിന്മാറി. ഏകദേശം ഒരു പതിറ്റാണ്ടിനുശേഷം, 2017-ൽ, ഗെർഡ ഗുഗ്ഗൻബെർഗറുമായി സഹകരിച്ച് ‘ഫിയോർ’ എന്ന പേരിൽ ഓസ്ട്രിയയിൽ നിർമ്മിച്ച ഒരു ആഭരണശേഖരം അവർ പുറത്തിറക്കി. വളഞ്ഞ തണ്ടുള്ള ഒരു പൂവായിരുന്നു അതിലെ ഡിസൈൻ; ആ വളവ് അവളുടെ തടവുകാലത്തെയും, പൂവ് അതിനുശേഷമുള്ള ജീവിതത്തെയും പ്രതീകപ്പെടുത്തി. ഇന്ന്, പ്രധാനമായും തന്റെ പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വരുമാനം കൊണ്ടാണ് നതാഷ ഉപജീവനം നടത്തുന്നത്. ആളൊഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ആ ‘ഭീകരഭവനത്തിന്റെ’ (house of horrors) ഭാഗികമായ ഉടമസ്ഥാവകാശം ഇപ്പോഴും അവർക്കുണ്ട്; എന്നാൽ അവരെ തടവിലാക്കിയിരുന്ന ഭൂഗർഭ അറ 2011-ൽ തന്നെ അടച്ചുനിറച്ച് ഇല്ലാതാക്കിയിരുന്നു. അതേ വർഷം, പ്രാദേശികരായ ഒരു സംഘത്തോടും ‘ഡോൺ ബോസ്കോ’ എന്ന സഹായ സംഘടനയോടും ചേർന്ന് ശ്രീലങ്കയിൽ ഒരു കുട്ടികളുടെ ആശുപത്രിയും അവർ നിർമ്മിച്ചു.

ഭാവിയിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, സ്കൂളുകളിൽ പ്രസംഗങ്ങൾ നടത്തിക്കൊണ്ട് തന്റെ തടവുകാല അനുഭവങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാനും അതിൽ നിന്ന് മുക്തി നേടാനുമുള്ള ശ്രമം തുടരാനാണ് നതാഷ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. നിലവിൽ, മാതാപിതാക്കളുമായോ പുറംലോകവുമായോ അവർക്ക് വലിയ ബന്ധമൊന്നുമില്ല. സ്വന്തമായി ഒരു കുടുംബം തുടങ്ങുക എന്ന ആശയം പ്രാവർത്തികമാക്കാനും അവർക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല; അനുയോജ്യനായ ഒരു പങ്കാളിയെയോ ഭർത്താവിനെയോ കണ്ടെത്താൻ കഴിയാത്തതാണ് അതിന് കാരണം.

പൊതുസമൂഹത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരാളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത്തരമൊരു പങ്കാളിയെ കണ്ടെത്തുക എന്നത് പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും പ്രയാസകരമായ കാര്യമാണ്. എന്നിരുന്നാലും, തന്റെ ശുഭാപ്തിവിശ്വാസം അവർ ഒരിക്കലും കൈവിടുന്നില്ല. 2023-ൽ ‘ഡിപിഎ’ എന്ന വാർത്താ ഏജൻസിയോട് അവർ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ആ കുറ്റകൃത്യം എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ദിശ നിർണ്ണയിച്ചു, പക്ഷേ അത് എന്റെ ജീവിതത്തെ പൂർണ്ണമായി നിർവചിച്ചില്ല.” നതാഷ കാംപുഷിനെപ്പോലൊരു ധീരവനിതയുടെ കഥയെ കൃത്യമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന, വളരെ അനുയോജ്യമായ ഒരു വരിയാണിതെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു.

ഫോട്ടോ: കടപ്പാട്