🌹🌹🌹 കവിത🌹🌹🌹

രചന : തെന്നൂർ രാമചന്ദ്രൻ ✍️

ഇതിലും ലളിതമായി
കവിത ചൊല്ലുക കവേ
ഹൃദയ ഭാഷ തൻ മഷി
പ്പാത്രത്തിൽ തൂവൽ നനയ്ക്കു
നിനവുകൾക്കു നനവേ –
കുക നീ ശ്രദ്ധയോടെന്നും
പ്രഭരദീപമാകണം
മാനവ ഭാവുകാകാശം
പെരുവഴികളിലല –
യുന്ന പാന്ഥന്റെ വേദനാ –
സരണികളിലാകവേ
നീയനുഗാമിയാകണം
അറിവു തേടുന്നവന്റെ
കണ്ണിൽ വെളിച്ചമാകണം
അവികല ചിന്തകളെ –
യനല്പം നീ ചൊരിയേണം
തണൽ വിരിക്കുക സ്വയം
കഠിന പാതകൾ തോറും
ഇലച്ചാർത്തുകൾ നിവർത്തി
സൂര്യതാപം തടുക്കണം
കഥകൾ പറയണം നീ
കദനമാലകറ്റണം
പതിതരോദനം മുഴ –
ങ്ങുന്നിടത്തെത്തണം ശ്രദ്ധ
കനിവിന്റെ ജലധാര
തെളിയൂറ്റിയൊഴുകണം
പനിമതിപ്പൊലിമകൾ
കാച്ചിപ്പതം വരുത്തണം
ധവളഗിരിയുടെയാ
രജതശോഭ കാണണം
നിളയുടെ നീരൊഴുക്കിൽ
ദയതൻ ചാലു കീറണം
നിയതിയും നിയന്താവും
കേൾക്കുമാറുച്ചത്തിൽ കവേ
ദുരിത പർവ്വ ഗാഥകൾ
പിൻപറ്റി നാം മൊഴിയണം
നയന ഭാഷ ഹൃദയ
ഭാഷ മുഖഭാഷയെല്ലാം
അറിയണമതിൻ ലിപി
വായിച്ചെടുക്കണം ഹൃത്തിൽ
വാത്സല്യങ്ങൾ വിളമ്പുന്ന
കഞ്ഞിപ്പിഞ്ഞാണമാകണം
വറുതിയുള്ള വയറിൽ
ഉദരാമൃതമാകണം നീ
മധുരം നീ വിളമ്പണം
നാവിൽ തേൻ മഴയാവണം
ഇതരന്റെ വിനിമയ –
ത്തിലിറ്റിമ്പമൊഴുക്കണം
സഹൃദയ ഹൃദയത്തിൽ
പുതുമഴ പൊഴിയണം
നവ നവ സുഭാവുക –
പ്പുഴകളായൊഴുകണം
പഴമയെ പുഴുതിന്നാൽ
അതു നീയറിഞ്ഞേ തീരൂ
പുതുമ തൻ കിരണങ്ങൾ
കവിതയിൽ സ്ഫുരിക്കേണം