ബന്ധനം

രചന : ദിവാകരൻ പികെ ✍️

ആമുഖം
​”സ്വർഗ്ഗം പോലെ സുന്ദരമായ ഒരു കൊച്ചു ലോകം. അവിടെ രാഹുലും ശില്പയും മാത്രം മതിയായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് ഒരാൾ കൂടി കടന്നുവന്നപ്പോൾ ശില്പയ്ക്ക് അതൊരു അധിനിവേശമായി തോന്നി.
​അമ്മയും മരുമകളും തമ്മിലുള്ള വെറുമൊരു പോരാട്ടമല്ല ഇത്; സ്വന്തം സാമ്രാജ്യം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ ഒരു നവവധു നടത്തുന്ന നിശബ്ദമായ യുദ്ധമാണ്. സ്നേഹബന്ധങ്ങൾക്കിടയിൽ ഈഗോയുടെ മതിൽക്കെട്ടുകൾ ഉയരുമ്പോൾ, ആരാണ് ശരി, ആരാണ് തെറ്റ്?
​ഈ ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് ആർക്കാണ് മോചനം?
​ബന്ധനം
​
​വരുണിന്റെ കുടുംബത്തിന് നാട്ടുമ്പുറത്തെ വലിയൊരു തറവാടിന്റെ പാരമ്പര്യമുണ്ട്. ‘ശ്രീമംഗലം’ എന്ന ആ തറവാടും, അവിടെയുള്ള മാധവൻ നായർ, സരസ്വതിയമ്മ എന്നീ മാതാപിതാക്കളും നാട്ടുകാർക്ക് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്. ആഢ്യത്വമുള്ള ആ പാരമ്പര്യത്തിൽ വളർന്ന വരുണിന് തന്റെ മാതാപിതാക്കളോടുള്ള അടുപ്പം സ്വാഭാവികമായിരുന്നു.

മറുവശത്ത്, നല്ല തറവാട്ടു മഹിമയുള്ള വീട്ടിൽ നിന്ന് വരുന്ന ശിൽപ്പയും കുറഞ്ഞവളല്ല. ചോദിക്കുന്നതിന് മുൻപേ എല്ലാം കൈവെള്ളയിൽ എത്തുന്ന ജീവിതമായിരുന്നു അവളുടേത്. പക്ഷേ, വിവാഹശേഷം ശ്രീമംഗലം തറവാട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾക്ക് എല്ലാം അപരിചിതമായി തോന്നി. മുതിർന്നവരുടെ സാന്നിധ്യവും നിയന്ത്രണങ്ങളും അവളുടെ സ്വകാര്യതയെ ബാധിക്കുന്നു എന്ന തോന്നൽ അവളിൽ അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കി. ഭർത്താവും ഭാര്യയും കുട്ടികളും മാത്രമുള്ള ഒരു ‘ചെറിയ സ്വർഗ്ഗം’ ആയിരുന്നു ശിൽപ്പയുടെ സ്വപ്നം. അവിടെ മറ്റാരുടെയും ഇടപെടലുകൾ—അതവർ എത്ര സ്നേഹമുള്ള മാതാപിതാക്കളായാലും—ഒരു കടന്നുകയറ്റമായാണ് അവൾക്ക് തോന്നിയത്.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ ആദ്യ നാളുകളിലെ സന്തോഷത്തിന് അധികം ആയുസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല. മെല്ലെ മെല്ലെ ആ വീട്ടിൽ അസ്വാരസ്യങ്ങൾ തലപൊക്കാൻ തുടങ്ങി. “എനിക്ക് എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം വേണം വരുൺ,” ശിൽപ്പയുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു തരം കടുപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. വരുൺ തന്റെ ഈഗോയ്ക്കും സ്നേഹത്തിനും ഇടയിൽ ഉഴലുകയായിരുന്നു
. “അവർക്ക് പ്രായമായില്ലേ ശിൽപ്പ, നമുക്ക് ഒന്ന് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തുകൂടെ?” എന്ന് ചോദിച്ച വരുണിനെ അവൾ പുച്ഛിച്ചു തള്ളി.
“നമുക്ക് മാറി താമസിക്കണം. നിനക്ക് അവരെ നോക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും അനാഥാലയത്തിൽ ആക്കാം. ഈ പണ്ടാരങ്ങളെക്കൊണ്ട് ഞാൻ തോറ്റു.”
​ആ വാക്കുകൾ വരുണിന്റെ അച്ഛൻ പുറത്തുനിന്ന് കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മകന് ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ വേണ്ട, അവൾ മതി എന്ന തോന്നൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിനെ മുറിപ്പെടുത്തി. അവർ ആരോടും പറയാതെ ആ വീടിന്റെ പടികൾ ഇറങ്ങി. വരുൺ ശിൽപ്പയുടെ നിർബന്ധങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ഒരു അടിമയെപ്പോലെ നിശബ്ദനായി.

​മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. വീട്ടിൽ ശിൽപ്പ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചു. പക്ഷേ, ശിൽപ്പയുടെ അമിതമായ സാമ്പത്തിക ഭദ്രത അവളിൽ അഹങ്കാരം വളർത്തി. ഭർത്താവിനെ ഒരു പങ്കാളിയായല്ല, മറിച്ച് തന്റെ സൗകര്യങ്ങൾക്കൊപ്പം നിൽക്കേണ്ട ഒരു ഉപകരണം മാത്രമായാണ് അവൾ കണ്ടത്. ഈ അവഗണന വരുണിനെ മാനസികമായി തകർത്തു. അവൻ മദ്യത്തെ കൂട്ടുപിടിച്ചു. ഒടുവിൽ വരുണിന് ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടു. അതൊരു സുവർണ്ണാവസരമായി കണ്ട ശിൽപ്പ വിവാഹമോചനത്തിന് കേസ് കൊടുത്ത് അവനെ പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു.

സർവ്വതും നഷ്ടപ്പെട്ട വരുൺ ഒടുവിൽ ഒരു അനാഥാലയത്തിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ ചെന്നുനിന്നു. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഞെട്ടലായിരുന്നു. വീടുവിട്ടിറങ്ങിയ അവന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ചേർന്ന് അവിടെ സ്നേഹം വിളമ്പുന്ന ഒരു കൊച്ചു ലോകം പടുത്തുയർത്തിയിരുന്നു. താൻ പടുത്തുയർത്തിയ അണുകുടുംബമെന്ന മണൽക്കൊട്ടാരം തകർന്നടിഞ്ഞപ്പോൾ, താൻ വെറുത്ത ആ പഴയ തലമുറയുടെ കരുണയാണ് തനിക്ക് ഏക തണലെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം, വരുൺ ആ അനാഥാലയത്തിന്റെ നെടുംതൂണായി മാറി. അതിനിടയിൽ പണവും പ്രതാപവും കൊഴിഞ്ഞുപോയ ശിൽപ്പ, രോഗാതുരയായി കഴിയുന്നുണ്ടെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞു. മാതാപിതാക്കളുടെ നിർബന്ധപ്രകാരം അവൻ അവളെ അനാഥാലയത്തിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നു. അനാഥാലയത്തിലെ മുറിയിൽ വെച്ച് പഴയ അഹങ്കാരം ഒന്ന് കാട്ടാൻ ശ്രമിച്ച ശിൽപ്പയോട് വരുൺ കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു-
“ഇന്ന് നിന്നെ ശുശ്രൂഷിക്കാൻ ഇവിടെ എന്റെ അമ്മ മാത്രമേയുള്ളൂ. ആ അമ്മയെയും അച്ഛനെയുമല്ലേ നീ പണ്ട് ‘പണ്ടാരങ്ങൾ’ എന്ന് വിളിച്ച് ആട്ടിയോടിച്ചത്? അവർ തന്നെയാണ് ഇന്ന് നിന്റെ ഏക തണൽ!”
​ആ വാക്ക് ശിൽപ്പയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ഈർച്ചവാൾ പോലെ കടന്നുപോയി. ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ അവൾ വരുണിനെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു.

“വരുൺ… എനിക്ക് നിന്നെ അത്രയധികം ഇഷ്ടമാണ്. പക്ഷേ എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം എനിക്ക് ജീവനായിരുന്നു. അത് ആരെങ്കിലും തടയുമെന്ന് പേടിച്ചാണ് ഞാൻ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പെരുമാറിയത്. ഇന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നു, ഞാൻ അവരെ അകറ്റാൻ നോക്കിയപ്പോൾ ശരിക്കും നഷ്ടപ്പെട്ടത് എന്റെ സമാധാനമായിരുന്നു എന്ന്. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം…”
​ശിൽപ്പയുടെ ഈ കുറ്റസമ്മതം കേട്ട് വരുൺ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ നിന്നിരുന്ന മാതാപിതാക്കൾ അരികിലേക്ക് വന്ന് അവളുടെ തലയിൽ തലോടി.

“മോളേ… കുടുംബം എന്നത് നിന്റെ ചിറകുകൾ അരിയുന്ന കൂടല്ല. നിനക്ക് തണലേകുന്ന മരമാണ്. വിട്ടുവീഴ്ചകൾ പരാജയമല്ല ശിൽപ്പാ, അത് സ്നേഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു രൂപമാണ്.”
​അഹങ്കാരത്തിന്റെ ആ കരിങ്കല്ല് അലിഞ്ഞുപോയ നിമിഷം. മഴ തോർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആ അനാഥാലയത്തിന്റെ മുറ്റത്ത് പടർന്ന വെളിച്ചത്തിൽ, ശിൽപ്പ ഒരു പുതിയ മനുഷ്യസ്ത്രീയായി മാറുകയായിരുന്നു.