രചന : ശ്രീകുമാർ കൈമുക്ക് ✍
ആഴിയുടെ നീലക്കണ്ണിൽ നിഴൽ പതിപ്പിച്ച്,
ആകാശസീമയിൽ ആദിത്യചന്ദനം ചാർത്തി,
അനാദികാലത്തിൻ തപോമുദ്രയുമായി
അചഞ്ചലനായി നീ—സഹ്യപർവതമേ!
തെക്കുപടിഞ്ഞാറൻ കാറ്റിൻ രഥമേറി
ജലദഗണങ്ങൾ നിൻ സന്നിധി ചേരുമ്പോൾ,
മിന്നലാം ദീപങ്ങൾ; ഇടിയാം മൃദംഗങ്ങൾ;
മഴയോ നിനക്കുള്ള നീലാഭിഷേകം!
നിൻ ഹൃദയഗുഹയിൽ ജലാക്ഷരം പിറന്ന്
പെരിയാറായ് ജനപദദാഹം ശമിപ്പിക്കുന്നു;
പമ്പയായ് പുണ്യത്തിന്റെ പാദ്യം പകരുന്നു;
നിളയായ് മലയാളഗാനം ഒഴുകുന്നു.
അരുവിയുടെ നൂപുരം പാറയിൽ കിലുങ്ങുന്നു,
ചെറുതോടിൻ ബാല്യം വയലുകളിൽ വളരുന്നു,
കായലിന്റെ കണ്ണിൽ സമാധിയായ് തങ്ങുന്നു—
നിൻ കാരുണ്യയാത്ര കടലോളം ദീർഘം!
ശോലവനങ്ങളുടെ ഗർഭഗൃഹത്തിനുള്ളിൽ
സൂര്യൻപോലും പച്ചവെളിച്ചമായ് പ്രവേശിക്കും;
കുറിഞ്ഞി കാലത്തിന്റെ നീലരഹസ്യം വിരിക്കും;
ഓരോ ഇലയും ചൊല്ലും ഹരിതോപനിഷത്ത്.
വേഴാമ്പൽച്ചിറകിൽ മഴക്കാലം നിറയും,
വരയാടിൻ കുളമ്പിൽ മേഘപ്പാത മുഴങ്ങും,
കാട്ടാനക്കൂട്ടങ്ങൾ വനമന്ത്രംപോലെ നീങ്ങും;
ജീവന്റെ ആദിമലിപി നിൻ മടിയിൽ തെളിയും.
കാടിന്റെ നാഡികളറിയുന്ന വനമക്കൾ
വേരിലും ഇലയിലും ഔഷധാർഥം വായിക്കും;
മണ്ണിനെ മാതാവെന്നോതി വണങ്ങുന്ന ജീവിതം
നിൻ മൗനവേദത്തിലെ മനുഷ്യധർമ്മമാകും.
അഗസ്ത്യകൂടത്തിൻ ധ്യാനനിശ്വാസത്തിൽ
ഔഷധസൗരഭ്യം മന്ത്രങ്ങളായ് കലരും;
ശബരിമലയുടെ ശരണഘോഷങ്ങളിൽ
വനത്തിന്റെ ഹൃദയം ദീപാരാധന ചെയ്യും.
കുരുമുളകിൻ മണത്തിൽ കടൽവഴികൾ ഉണർന്നു,
ഏലത്തിന്റെ സൗരഭ്യം ദിഗന്തങ്ങൾ കടന്നു;
നിൻ ചരിവിലെ മണ്ണിൻ ചെറുതുള്ളിയിൽ
ലോകം കേരളത്തിന്റെ വിലാസം കണ്ടെത്തി.
പരശുരാമന്റെ പരശുവാൽ ആഴി പിന്മാറി
കേരളം പിറന്നെന്നു പുരാവൃത്തം ചൊല്ലും;
ആ കരയ്ക്കു മഴയും മണ്ണും ശ്വാസവും നൽകി,
പുരാവൃത്തങ്ങൾക്കുമുമ്പേ നീ കാവലായ് നിന്നു.
നിൻ താഴ്‌വരകളിൽ നെൽമണികൾ വിളഞ്ഞു,
നിൻ കാറ്റിൽ കാവുകളുടെ കളമെഴുത്തുണർന്നു;
ചെണ്ടയുടെ മുഴക്കവും കുഴലിന്റെ ശ്വാസവും
നിൻ പ്രതിധ്വനിയിൽ മലയാളമായി.
“സഹ്യന്റെ നാട്” എന്നു ചൊല്ലുമ്പോഴൊക്കെയും
മലയാളിയുടെ കണ്ഠത്തിൽ നിൻ മുഴക്കം ഉയരും;
നീ ഭൂമിശാസ്ത്രത്തിലെ മലനിര മാത്രമല്ല—
ഒരു ജനതയുടെ ആത്മാവിലെ പച്ചയായ ആദിപർവം!
ഇന്നോ, ഖനനത്തിന്റെ ഇരുമ്പുദന്തങ്ങൾ
നിൻ അസ്ഥിശൃംഖലയിൽ ആഴത്തിൽ പതിയുന്നു;
വെട്ടിമാറ്റിയ വേരുകളുടെ ശൂന്യതയിലൂടെ
മഴ കണ്ണീരായി മണ്ണിനൊപ്പം ഇടിയുന്നു.
അതു നിന്റെ കോപമല്ല—മുറിവിന്റെ ഭാഷ;
അതു നിന്റെ ശാപമല്ല—വേരറ്റ വിലാപം;
ഉരുൾപൊട്ടി താഴേക്കു പതിക്കുന്നതെല്ലാം
മനുഷ്യന്റെ മറവിയുടെ മടങ്ങിയെത്തും ശബ്ദം.
നീയില്ലെങ്കിൽ മേഘം വഴിമറന്നുപോകും,
നദികളുടെ തൊട്ടിലിൽ നിശ്ശബ്ദത നിറയും;
വയലിന്റെ പച്ചയും കായലിന്റെ നീലവും
ഓർമ്മയുടെ ചിത്രത്തിൽ മാത്രം അവശേഷിക്കും.
നിന്നെ കാക്കുക എന്നത് ഒരു മല കാക്കലല്ല;
മഴയുടെ ആദ്യക്ഷരം കാത്തുസൂക്ഷിക്കലാണ്;
മലയുടെയും ആഴിയുടെയും ഇടയിൽ വിരിഞ്ഞ
മലയാളമെന്ന മഹാകാവ്യം കാത്തിടലാണ്.
സഹ്യപർവതമേ—മലയാളത്തിൻ മേരുദണ്ഡമേ,
നിൻ പച്ചശിരസ്സിൽ പുലരികൾ പൂക്കട്ടെ;
നിൻ മൗനത്തിൽ ജനിക്കുന്ന ഓരോ ജലസ്വരവും
വരുംതലമുറകൾക്കുള്ള ജീവമന്ത്രമാകട്ടെ!
