രചന : ദിവാകരൻ പി.കെ പൊന്മേരി. ✍️
ഇന്നത്തെ സമൂഹമാധ്യമങ്ങളുടെ ലോകത്ത് ഒരു ഫോൺ സ്ക്രോൾ ചെയ്യുമ്പോൾത്തന്നെ കൺമുന്നിൽ തെളിയുന്നത് പെട്ടെന്ന് ശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കുന്ന ദൃശ്യങ്ങളാണ്. സ്വന്തം പേജുകളുടെ റീച്ച് വർദ്ധിപ്പിക്കാനും കൂടുതൽ ഫോളോവേഴ്സിനെ നേടാനുമായി സ്ത്രീകൾ തങ്ങളുടെ ശരീരം പ്രദർശിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ചിത്രങ്ങളും റീലുകളും പങ്കുവെക്കുന്നത് ഇന്ന് ഒരു സാധാരണ കാഴ്ചയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. കാഴ്ചക്കാരുടെ എണ്ണം കൂടുന്തോറും ലഭിക്കുന്ന ഡിജിറ്റൽ അംഗീകാരവും സാമ്പത്തിക ലാഭവുമാണ് ഇതിന് പിന്നിലെ പ്രധാന പ്രേരണ.
സൗന്ദര്യബോധവും അൽഗോരിതത്തിന്റെ കെണിയും
മനുഷ്യൻ സഹജമായിത്തന്നെ സൗന്ദര്യത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവനാണ്. പ്രകൃതിയുടെയും മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെയും സൗന്ദര്യത്തെ ആസ്വദിക്കുക എന്നത് സ്വാഭാവികമായ ഒരു വികാരമാണ്. എന്നാൽ, ഇത്തരം ദൃശ്യങ്ങൾ തുടർച്ചയായി നമ്മുടെ ഫോൺ സ്ക്രീനുകളിൽ വന്നു നിറയുന്നതിന് പിന്നിൽ സോഷ്യൽ മീഡിയ അൽഗോരിതങ്ങളുടെ കൃത്യമായ ഇടപെടലുണ്ട്. ഏതൊരു ചിത്രത്തിലാണോ നമ്മൾ അൽപനേരം കണ്ണുനട്ടിരിക്കുന്നത്, ആ ചിത്രത്തിന്റെ സ്വഭാവം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് സമാനമായ ഉള്ളടക്കങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും നമ്മുടെ മുന്നിലെത്തിക്കാൻ ഈ അൽഗോരിതങ്ങൾക്ക് സാധിക്കും. സൗന്ദര്യത്തോട് സ്വാഭാവികമായ താൽപര്യമുള്ള ഒരാൾ അത്തരം ചിത്രത്തിലേക്ക് ഒന്നു നോക്കിപ്പോയാൽ, പിന്നീട് ആ വ്യക്തിയുടെ ഡാഷ്ബോർഡ് പൂർണ്ണമായും ഇത്തരം ദൃശ്യങ്ങൾ കൊണ്ട് നിറയുന്നത് ഈ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ പ്രവർത്തനഫലമാണ്.
സമൂഹത്തിന്റെ ഇരട്ടത്താപ്പും യുവതലമുറയിലെ മാനസികാരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങളും
ഈ വിഷയത്തിൽ സമൂഹത്തിന്റെ ഇരട്ടത്താപ്പ് വളരെ പ്രകടമാണ്. ഇത്തരം ദൃശ്യങ്ങളെ പരസ്യമായി വിമർശിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ, അതിന് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന വ്യൂവേഴ്സിന്റെ നിശബ്ദമായ പിന്തുണയും ഈ ഉള്ളടക്കങ്ങളുടെ ജനപ്രീതി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. നിരന്തരം വന്നുനിറയുന്ന ഇത്തരം കൃത്രിമമായ സൗന്ദര്യ സങ്കൽപ്പങ്ങളും അരീൽ കാഴ്ചകളും കണ്ട് വളരുന്ന കൗമാരക്കാരിലും യുവതലമുറയിലും അത് ഗുരുതരമായ മാനസികാരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങളാണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത്. സ്വാഭാവിക ശരീരഘടനയുള്ളവർ പോലും തങ്ങളിലെ അപൂർണ്ണതകളെക്കുറിച്ച് ആശങ്കപ്പെടുകയും, കടുത്ത അപകർഷതാബോധത്തിലേക്കും മാനസിക സംഘർഷങ്ങളിലേക്കും വഴുതിവീഴുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യം ഇതിലൂടെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു.
ഭംഗിയുടെ അതിരുകളും മാംസക്കച്ചവടത്തിന്റെ സദാചാരത്തകർച്ചയും
ശരീരപ്രദർശനം എന്നത് ആധുനിക കാലത്ത് ആവിഷ്കാര സ്വാതന്ത്ര്യമായും വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യമായും ഒക്കെ വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ, സൗന്ദര്യവും നഗ്നതയും തമ്മിലുള്ള അതിരുകൾ എവിടെയാണ് എന്ന ചോദ്യം ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്. സ്വന്തം ശരീരം സൗന്ദര്യപ്രദർശനം എന്ന നിലയിൽ ഒരു പരിധിവരെ നമുക്ക് ന്യായം കണ്ടെത്താൻ ആവില്ലെങ്കിൽ കൂടി, ഇത് വെറും ഒരു മാംസക്കച്ചവടത്തിന്റെ നിലവാരത്തിലേക്ക് താഴ്ന്നുപോകുന്നില്ലേ എന്ന ചോദ്യം വളരെ ഗൗരവമുള്ളതാണ്.
ശരീരത്തെ ഒരു വിപണനച്ചരക്കാക്കി മാറ്റി, കേവലം ലൈക്കുകൾക്കും വ്യൂസിനും വേണ്ടി പരസ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ അവിടെ കലയുടെയോ സൗന്ദര്യത്തിന്റെയോ പവിത്രത പൂർണ്ണമായും ചോർന്നുപോവുകയാണ്. ഇതിനെതിരെ പ്രതികരിക്കുന്നവരോട് “ഇഷ്ടമുള്ളവർ കണ്ടാൽ മതി, അല്ലാത്തവർക്ക് സ്ക്രോൾ ചെയ്തുപോകാം” എന്ന മട്ടിലുള്ള ന്യായവാദങ്ങളാണ് ഇത്തരക്കാരിൽ നിന്ന് പലപ്പോഴും ഉണ്ടാകാറുള്ളത്. ഒരു കച്ചവട സ്ഥാപനത്തിൽ സാധനങ്ങൾ വിൽപനയ്ക്ക് വെച്ചതുപോലെ, “താൽപര്യമുള്ളവർ എടുത്താൽ മതി” എന്ന തികച്ചും ബാലിശമായ ഇത്തരം ന്യായങ്ങൾ യാതൊരു കാരണവശാലും പൊതുഇടങ്ങളിൽ അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല. യാതൊരു സംശയവുമില്ലാതെ നമ്മുടെ പാരമ്പര്യ സദാചാര മൂല്യങ്ങളെ വേരോടെ തകർക്കുന്നതാണ് ഇത്തരം പ്രവണതകൾ. പെട്ടെന്നുള്ള ആവേശത്തിനും ഇക്കിളിപ്പെടുത്തുന്ന കാഴ്ചകൾക്കുമായി വഴിമാറുന്ന ഇത്തരം വാക്കുകളും ദൃശ്യങ്ങളും നമ്മുടെ യുവതലമുറയുടെ ചിന്തകളെയും ജീവിതമൂല്യങ്ങളെയും പൂർണ്ണമായും വഴിതെറ്റിക്കുമെന്ന കാര്യത്തിൽ സംശയമില്ല.
മാറുന്ന കാഴ്ചപ്പാടുകളും ക്രിയാത്മകമായ ഇടപെടലുകളും
മൂല്യങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകിയിരുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിൽ നിന്ന്, ബാഹ്യമായ ശരീരസൗന്ദര്യത്തിനും വിലകുറഞ്ഞ പ്രശസ്തിക്കും മാത്രം വില കൽപ്പിക്കുന്ന ഒരു സംസ്കാരത്തിലേക്ക് നാം മാറിപ്പോകുന്നു. പെട്ടെന്നുള്ള ശ്രദ്ധയ്ക്ക് വേണ്ടി സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തെത്തന്നെ വിപണിയിലെത്തിക്കുന്ന ഈ രീതി കടുത്ത സാമൂഹിക വിപത്താണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. അൽഗോരിതങ്ങളെ മാത്രം കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിനൊപ്പം, നാം കാണുന്നതും പങ്കുവെക്കുന്നതുമായ ഉള്ളടക്കങ്ങളിൽ ഡിജിറ്റൽ സാക്ഷരതയുടെ ഭാഗമായി ചെറിയതോതിലെങ്കിലും ആത്മനിയന്ത്രണം പാലിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.
ഉപസംഹാരം
സൗന്ദര്യത്തെ ആരാധിക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ല; എന്നാൽ ആ സൗന്ദര്യത്തിന് പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന കച്ചവടതന്ത്രങ്ങളെയും അൽഗോരിതങ്ങളുടെ കെണികളെയും തിരിച്ചറിയാൻ നമുക്ക് കഴിയണം. ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തിന്റെ ഈ മായാവലയത്തിൽ വീണ് സ്വന്തം മാനസികാവസ്ഥയെയും സദാചാരബോധത്തെയും വഴിതിരിച്ചുവിടാൻ അനുവദിക്കാതിരിക്കുക എന്നതാണ് ഒരു ബോധവാനായ വ്യക്തി ചെയ്യേണ്ടത്. സാങ്കേതികവിദ്യ നമ്മെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിന് പകരം, നമ്മൾ സാങ്കേതികവിദ്യയെ വിവേകത്തോടെ ഉപയോഗിക്കുക എന്നതിലാണ് ഇതിനുള്ള യഥാർത്ഥ പരിഹാരം.
