രചന : ജോർജ് കക്കാട്ട് ✍️
അവൾക്ക് മുൻപുള്ള ലോകം
നിശ്ശബ്ദമായൊരു ക്യാൻവാസ് മാത്രമായിരുന്നു,
കടന്നുപോകുന്ന ദിവസങ്ങളുടെ
ശാന്തമായൊരു കാത്തിരിപ്പുമുറി.
പിന്നെ അവൾ വന്നു,
വേനൽക്കാല വെളിച്ചത്തിന്റെ പെട്ടെന്നുള്ള ഉജ്ജ്വലതയായി,
എന്റെ ഹൃദയം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നിട്ടും
തിരിച്ചറിയാതിരുന്ന ഒരു ഗാനമായി.
അവളുടെ സാന്നിധ്യം,
മൃദുവായ, എന്നാൽ അഗാധമായൊരു വിപ്ലവം.
ഓരോ നോട്ടവും ഒരു രഹസ്യവാഗ്ദാനം,
ഓരോ സ്പർശനവും എന്നിലുണരുന്ന
ഒരു പ്രപഞ്ചം.
പങ്കിട്ട ശ്വാസങ്ങളിൽ നിന്നും
മന്ത്രിച്ച സ്വപ്നങ്ങളിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ കോട്ടകൾ കെട്ടി,
വിധിയിൽത്തന്നെ ഞങ്ങളുടെ കൈകൾ
കോർക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് വിശ്വസിച്ചു.
അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആഴങ്ങളിൽ
എന്റെ ആത്മാവ് അതിന്റെ പ്രതിധ്വനി കണ്ടെത്തി,
അത്രമേൽ തീവ്രമായൊരു ഊഷ്മളത,
അത് ഭൂതകാലത്തെ എരിച്ചു കളഞ്ഞു.
ഞാനവളെ സ്നേഹിച്ചു,
നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലും വിഴുങ്ങുന്നൊരു സ്നേഹത്താൽ.
പിന്നെ, ആ സൂക്ഷ്മമായ മാറ്റം.
അകന്നുപോകൽ,
അവൾ കൊതിച്ച അകലെയുള്ള തീരം,
തേടിപ്പോകാൻ മറ്റൊരു കൈ.
കോട്ടമതിലുകൾ തകരാൻ തുടങ്ങി,
പെട്ടെന്നുള്ള വലിയ ശബ്ദത്തോടെയല്ല,
മറിച്ച് മൃദുവായ, എന്നാൽ അദൃശ്യമായി പടരുന്ന പൊടിപടലങ്ങളായി.
അവളുടെ വിടവാങ്ങൽ,
എന്റെ ശ്വാസം കവർന്നെടുത്ത കാറ്റ്,
ചിരി പൂത്തുനിന്നിടത്ത്
ശൂന്യമായൊരു വേദന മാത്രം അവശേഷിപ്പിച്ചു.
ദിവസങ്ങൾ നീണ്ടുപോയി,
നിശ്ചലമായ കടലിലെ കാറ്റൊഴിഞ്ഞ പായക്കപ്പലുകൾ പോലെ.
ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും,
വേദനയുടെ പുതിയൊരു തിരമാല,
ഓരോ രാത്രിയിലും,
അവളില്ലായ്മയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് കൂടുതൽ താഴ്ച.
അവളുടെ പേര്, കൺപോളകൾക്കുള്ളിൽ
തുടർച്ചയായി മുഴങ്ങുന്നൊരു ശബ്ദം,
അവളുടെ മുഖം, ഞാൻ വീഴ്ത്തുന്ന നിഴലുകളിലെല്ലാം
തെളിയുന്നൊരു പ്രേതരൂപം.
സൂര്യപ്രകാശത്തിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴും
തണുപ്പ് മാത്രം ഞാനറിഞ്ഞു,
തകർന്ന പാത്രം പോലെ,
ഒറ്റപ്പെട്ട്, ദിശയില്ലാതെ ഒഴുകിനടന്നു.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി,
മറന്നുപോയൊരു നൂൽചക്രത്തിൽ നിന്നെന്നപോലെ നൂൽ അഴിഞ്ഞുതീർന്നു.
യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ അതിരുകൾ പോലും
അഴിഞ്ഞുതുടങ്ങി.
മനസ്സിലെ നിശ്ശബ്ദ മുറികളിൽ
മന്ത്രണങ്ങൾ ഉച്ചത്തിലായി,
കാഴ്ചയുടെ മൂലകളിൽ
രൂപങ്ങൾ ചലിച്ചുതുടങ്ങി.
ഉറക്കം ഒരു യുദ്ധക്കളമായി,
ഉണർന്നിരിക്കൽ ഭീതിജനകവും.
ഒരിക്കൽ ഊർജ്ജസ്വലമായിരുന്ന ലോകം
ശത്രുതാപരമായ ഒന്നായി മാറി,
അജ്ഞാതമായ ഭീഷണികളുടെ ഇടം,
ഭയത്തിന്റെ ഒരു കൂടാരം.
എന്റെ മനസ്സ്,
കൊടുങ്കാറ്റിലെ ദുർബലമായൊരു പട്ടം പോലെ,
നൂലറ്റ്, ബന്ധനമറ്റ്,
അലിഞ്ഞുപോയി.
ഞാനവളെ എല്ലായിടത്തും കണ്ടു,
എങ്കിലും ഒരിടത്തും കണ്ടില്ല.