രചന : ജോർജ് കക്കാട്ട് ✍️
ഓർമ്മകൾ ഉറങ്ങുന്ന നിശ്ശബ്ദമായ നിഴലുകളിൽ,
ഒരിക്കൽ ഉജ്ജ്വലമായിരുന്ന പ്രണയം,
ആഴത്തിൽ മറയ്ക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
കാലം ഒരു വലിയ വിടവായി നീണ്ടുനിന്നു,
പറയാതെ പോയ വാക്കുകളുമായി ഹൃദയങ്ങൾ
ഭൂതകാലത്തോട് ബന്ധിക്കപ്പെട്ടു.
വർഷങ്ങളോളം അകന്നുനിന്നപ്പോൾ നിശ്ശബ്ദത വളർന്നു,
എങ്കിലും പ്രണയത്തിന്റെ മൃദുവായ,
സത്യസന്ധമായ പ്രതിധ്വനികൾ അവശേഷിച്ചു.
ഒരു മൃദുവായ മന്ത്രണം, മങ്ങുന്ന ഒരു പ്രകാശം,
അനന്തമായ രാത്രിയിലൂടെ വഴികാട്ടിയായി.
പിന്നെ ആ വാർത്തയെത്തി, അവസാന ശ്വാസം,
ഒരിക്കൽ പ്രണയിച്ച ആ മനുഷ്യനെ മരണം തൊട്ടിരിക്കുന്നു.
ദുഃഖവും പ്രണയവും ഇഴചേർന്നൊഴുകുന്നു,
പറയാതെ പോയ വാക്കുകൾക്കായുള്ള
ഒരു ദുഃഖാർത്തമായ നൃത്തം.
എങ്കിലും വേദന കുടികൊള്ളുന്ന ഹൃദയത്തിൽ,
പ്രണയത്തിന്റെ മൃദുവായ നാളം
ഇപ്പോഴും പതുക്കെ തെളിയുന്നു.
അദ്ദേഹം വിടപറഞ്ഞെങ്കിലും,
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മാവ് നിലനിൽക്കുന്നു,
ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും, സൂര്യകിരണങ്ങളിലും.
നഷ്ടത്തിന് ശേഷമുള്ള പ്രണയം,
അതൊരു ലോലമായ കലയാണ്,
അദ്ദേഹത്തെ എന്നെന്നേക്കുമായി
ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചുവെക്കുന്നു.
കണ്ണീരിലും കൃപയിലും എഴുതപ്പെട്ട ഒരു കഥ,
മരണത്തിന് മായ്ക്കാനാവാത്ത കാലാതീതമായ ഒരു ബന്ധം.