രചന : മുരളി രാഘവൻ ✍️
ഇനിയെന്റെ രാവുകളിൽ
നിലാവായി നീ വരുമോ,
ഇനിയെന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ
നറുപൂവായി നീ വിരിയുമോ?
മൗനത്തിന്റെ തീരത്ത്
ഞാൻ തനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ,
എന്റെ ഹൃദയം തേടുന്ന
മധുരസ്വരമായി നീയാകുമോ?
പറയാതെ പോയ വാക്കുകൾ
മിഴികളിൽ നിറയുമ്പോൾ,
പറയാൻ മറന്ന സ്നേഹം
ഒരു പുഞ്ചിരിയായി നീയാകുമോ?
കാലം നമ്മളെ
രണ്ടു വഴികളിലാക്കിയാലും,
ഓർമ്മയുടെ വഴിത്താരയിൽ
എന്നെ കാത്തുനിൽക്കുമോ?
ഇനിയെന്റെ ശ്വാസത്തിൽ
നിന്റെ പേരുണ്ടാകുമോ,
ഇനിയെന്റെ ഹൃദയത്തിൽ
നിനക്കൊരു ഇടമുണ്ടാകുമോ?
ദൂരങ്ങൾ നമ്മളെ
വേർപെടുത്തിയാലും,
നിന്റെ ഓർമ്മയുടെ ചൂടിൽ
എന്റെ രാത്രികൾ ഉരുകുമോ?
എല്ലാം മറന്നുപോയാലും,
മറക്കാനാവാത്തൊരു സത്യമായി,
എന്റെ ഓരോ ജന്മത്തിലും
തിരഞ്ഞെത്തുന്ന സ്നേഹമായി—
നീയുണ്ടാകുമോ?
അവസാനത്തെ ശ്വാസംപോലും
മൗനത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ,
എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ
അവസാന മിടിപ്പിലും
ഒരു പേര് മാത്രം ശേഷിക്കട്ടെ—
നീയല്ലേ…
എന്റെ രാവും പകലും,
എന്റെ സ്വപ്നവും സത്യവും,
എന്റെ മൗനവും സംഗീതവും…
ഒടുവിൽ ഞാൻ എന്നെ മറന്നാലും,
എന്നിൽ നിന്നെ മാത്രം
മറക്കാതിരിക്കട്ടെ—
കാരണം,
എന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ
ഞാൻ തേടിയതും,
ഞാൻ സ്നേഹിച്ചതും,
ഞാൻ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചതും—
നീയല്ലേ…
എന്റെ എല്ലാമല്ലേ…
