അപേക്ഷ

രചന : ബഷീർ ബഷീറ ✍️

പഴയൊരു നാലുകെട്ടിന്റെ പൂമുഖത്ത് ഒരു വൃദ്ധൻ ആരെയോ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. പ്രായം ശരീരത്തെ തളർത്തിയെങ്കിലും ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു ചെറിയ വെളിച്ചം അപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.
എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ വീടിന്റെ പടിക്കൽ വന്നുനിൽക്കുന്ന പോസ്റ്റുമാനോട് അയാൾ ചോദിക്കും.
മോനേ, എനിക്കൊരു കത്തുമില്ലേ?
ഇല്ല നായരേട്ടാ… വന്നാൽ ഞാൻ കൊണ്ടുത്തരാം.
മറുപടി കേൾക്കുമ്പോൾ ആ വൃദ്ധന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ നിരാശ പടരും. എങ്കിലും അടുത്ത ദിവസവും അതേ പ്രതീക്ഷയോടെ അയാൾ കാത്തിരിക്കും.
അയാളുടെ പേര് രാമൻ നായർ.

ഒരുകാലത്ത് ആ നാലുകെട്ടിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ ശബ്ദങ്ങളായിരുന്നു. ഭാര്യ ലക്ഷ്മിയമ്മയും മൂന്ന് മക്കളും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന വീട്. മക്കളുടെ പഠനത്തിനും നല്ലൊരു ഭാവിക്കും വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ സന്തോഷങ്ങളും മാറ്റിവെച്ച മനുഷ്യൻ.
മക്കൾ വളർന്നു. പഠിച്ചു. ജോലി നേടി. ഓരോരുത്തരും ഓരോ നാട്ടിലേക്ക് പറന്നുപോയി.
കാലം കടന്നുപോയപ്പോൾ ലക്ഷ്മിയമ്മയും അയാളെ തനിച്ചാക്കി യാത്രയായി.
പിന്നീട് ആ വലിയ നാലുകെട്ടിൽ രാമൻ നായരും അയാളുടെ ഓർമ്മകളും മാത്രമായി.
ആദ്യമൊക്കെ മക്കൾ ദിവസവും വിളിക്കുമായിരുന്നു. പിന്നെ ആഴ്ചയിലൊരിക്കലായി. ക്രമേണ മാസത്തിലൊരിക്കലും വിളിക്കാൻ സമയമില്ലാതായി.
എങ്കിലും അയാൾക്ക് ആരോടും പരാതിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
എന്റെ മക്കൾക്ക് തിരക്കായിരിക്കും അവർ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചാൽ മതി.
അയാൾ എല്ലാവരോടും അങ്ങനെ പറയുമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം രാമൻ നായർ അടുത്തുള്ള അക്ഷയ കേന്ദ്രത്തിലെത്തി.
മോനേ, എനിക്കൊരു അപേക്ഷ എഴുതിത്തരുമോ?
എന്തിനുള്ള അപേക്ഷയാണ് നായരേട്ടാ? പെൻഷനാണോ?
അല്ല മോനേ…”
പിന്നെ?
വൃദ്ധൻ തന്റെ പഴയ സഞ്ചിയിൽനിന്ന് മക്കളുടെ മൂന്ന് വിലാസങ്ങളുള്ള ഒരു കടലാസ് പുറത്തെടുത്തു.

എന്റെ മക്കൾക്ക് അയക്കാനാണ്.
യുവാവ് അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
മക്കൾക്ക് അപേക്ഷയോ? നായരേട്ടന് അവരെ ഫോണിൽ വിളിച്ചാൽ പോരേ?
രാമൻ നായർ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
ഫോണിൽ വിളിക്കുമ്പോൾ അവർക്ക് തിരക്കാണ് മോനേ. എന്റെ അപേക്ഷയെങ്കിലും അവർക്ക് ഒഴിവുള്ളപ്പോൾ വായിക്കാമല്ലോ.
യുവാവിന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ ഒരു വേദന നിറഞ്ഞു.
അയാൾ എഴുതിത്തുടങ്ങി.
പ്രിയപ്പെട്ട എന്റെ മക്കൾക്ക്…
നിങ്ങളെല്ലാവരും സുഖമായിരിക്കുന്നുവെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.
അച്ഛന് ഇവിടെ സുഖമാണ്. പ്രായത്തിന്റെ ചില ബുദ്ധിമുട്ടുകളുണ്ട്. അതൊന്നും നിങ്ങളെ അറിയിച്ച് വിഷമിപ്പിക്കാൻ അച്ഛൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
നിങ്ങളുടെ കുട്ടികളൊക്കെ സുഖമായിരിക്കുന്നുവല്ലോ?

നിങ്ങളെല്ലാവരും ചെറുപ്പമായിരുന്നപ്പോൾ നമ്മുടെ നാലുകെട്ട് എത്ര സന്തോഷം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു! രാവിലെ സ്കൂളിലേക്ക് പോകാനുള്ള നിങ്ങളുടെ ബഹളവും വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ മുറ്റത്തുനിന്നുയർന്നിരുന്ന ചിരിയും ഇന്നും അച്ഛന്റെ കാതുകളിലുണ്ട്.
ഇപ്പോൾ ആ മുറ്റത്ത് പുല്ല് വളർന്നിരിക്കുന്നു. പണ്ട് നിങ്ങൾ ഓടിക്കളിച്ചിരുന്ന നടുമുറ്റത്ത് ഇന്ന് കരിയിലകൾ വീണുകിടക്കുന്നു.
നിങ്ങളുടെ അമ്മ നട്ട മാവിൽ ഇത്തവണയും നിറയെ മാങ്ങയുണ്ടായി. പഴുത്ത മാങ്ങകൾ പറിച്ചെടുക്കാൻ ആരുമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് പലതും മുറ്റത്തുവീണു നശിച്ചു.
ഓരോ മാങ്ങയും വീഴുമ്പോൾ അച്ഛന് നിങ്ങളുടെ ബാല്യകാലമാണ് ഓർമ്മ വരുന്നത്.
മക്കളേ…
അച്ഛന് നിങ്ങളുടെ പണമൊന്നും വേണ്ട. വിലകൂടിയ വസ്ത്രങ്ങളും സമ്മാനങ്ങളും വേണ്ട.
ഒരേയൊരു അപേക്ഷയേയുള്ളൂ.

എപ്പോഴെങ്കിലും നിങ്ങൾക്ക് സമയം കിട്ടുമ്പോൾ ഈ തറവാട്ടിലേക്കൊന്ന് വരണം.
പഴയതുപോലെ നമുക്കെല്ലാവർക്കും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കണം. നിങ്ങളുടെ അമ്മ വിളമ്പിത്തന്നിരുന്ന അതേ ഊണുമുറിയിൽ ഒരിക്കൽക്കൂടി നിങ്ങളോടൊപ്പം ഇരിക്കണം.
നിങ്ങളുടെ കുട്ടികളെ അച്ഛനൊന്ന് മടിയിലിരുത്തണംഅവരെയും കൂട്ടി നമ്മുടെ തറവാട്ടിലെ കുളക്കടവിലൂടെ നടക്കണം. നിങ്ങളുടെ കുട്ടിക്കാലത്തെ കുസൃതികൾ അവരോട് പറഞ്ഞുകൊടുക്കണം.
നിങ്ങൾ മടങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ വീണ്ടും ഈ വീട് ശൂന്യമാകുമെന്ന് അച്ഛനറിയാം.
എങ്കിലും കുറച്ചുദിവസമെങ്കിലും നിങ്ങളുടെ കൂടെ ജീവിച്ചുവെന്ന സന്തോഷം അച്ഛന് ബാക്കിയുണ്ടാകുമല്ലോ.
ഈ അപേക്ഷ വായിക്കുമ്പോൾ അച്ഛൻ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെങ്കിൽ തീർച്ചയായും വരണം.
ഇല്ലെങ്കിൽ…
അച്ഛന്റെ ചിതയെരിഞ്ഞ മണ്ണിൽ വന്ന് ഒരിക്കൽ ഒരു നിലവിളക്ക് കൊളുത്തണം. അച്ഛന്റെ ആത്മശാന്തിക്കായി പ്രാർത്ഥിക്കണം.
എന്ന്,
നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്ന അച്ഛൻ.

അവസാനത്തെ വരികൾ എഴുതുമ്പോൾ യുവാവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അയാൾ മുഖമുയർത്തി നോക്കി.
രാമൻ നായർ തന്റെ പഴയ തൂവാലകൊണ്ട് കണ്ണുകൾ തുടയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
നായരേട്ടാ, ഇത്രയും എഴുതിയാൽ മതിയോ?
വൃദ്ധൻ അല്പനേരം ആലോചിച്ചു.
ഒരു വരികൂടി എഴുതണം മോനേ…
എന്താണ് നായരേട്ടാ?
നിങ്ങൾ വരുമ്പോൾ അച്ഛനുവേണ്ടി ഒന്നും വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവരേണ്ട. നിങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ഒരുമിച്ച് വന്നാൽ മാത്രം മതി.”
യുവാവിന് പിന്നീട് ഒന്നും ചോദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
മൂന്ന് അപേക്ഷകളും കവറിലാക്കി രാമൻ നായർ മടങ്ങി.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ഒരു വൈകുന്നേരം ആ തറവാട്ടിന്റെ മുറ്റത്ത് മൂന്ന് കാറുകൾ വന്നുനിന്നു.
മക്കളും മരുമക്കളും പേരക്കുട്ടികളും ഇറങ്ങി.

അച്ഛാ…
വിളി കേട്ട് രാമൻ നായർ പതുക്കെ പൂമുഖത്തെ വാതിൽ തുറന്നു.
മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന മക്കളെ കണ്ടപ്പോൾ അയാൾക്ക് ആദ്യം വിശ്വസിക്കാനായില്ല.
മൂത്ത മകൻ ഓടിവന്ന് അച്ഛനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
ഞങ്ങളോട് ക്ഷമിക്കണം അച്ഛാ…
രാമൻ നായർ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
മക്കളുടെ തലയിൽ കൈവെച്ച് അയാൾ കരഞ്ഞു.
അന്ന് ഏറെക്കാലത്തിനുശേഷം ആ നാലുകെട്ടിൽ വീണ്ടും ചിരിയുയർന്നു. അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ കിലുങ്ങി. നടുമുറ്റത്ത് കുട്ടികൾ ഓടിക്കളിച്ചു. വർഷങ്ങളായി അടഞ്ഞുകിടന്നിരുന്ന മുറികൾ വീണ്ടും തുറന്നു.
ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ പഴയ ചിത്രത്തിനുമുന്നിൽ അന്ന് സന്ധ്യയ്ക്ക് നിലവിളക്ക് തെളിഞ്ഞു.
ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി രാമൻ നായർ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
ലക്ഷ്മീ… നമ്മുടെ മക്കളെല്ലാം വന്നിരിക്കുന്നു. നീയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര സന്തോഷമായേനെ!
രാത്രിയിൽ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ രാമൻ നായർ ആരും കാണാതെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു.
ഇളയ മകൻ ചോദിച്ചു.
എന്തിനാ അച്ഛാ കരയുന്നത്?

അയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
ഒന്നുമില്ല മോനേ… ഒരുപാട് കാലമായി ഈ തറവാട്ടിൽ ഇത്രയും സന്തോഷം കണ്ടിട്ട്.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മക്കൾ ഉണർന്നപ്പോൾ രാമൻ നായർ പതിവുപോലെ പൂമുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ, അന്ന് അയാൾ ആരെയും കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നില്ല.
മുറ്റത്ത് കളിക്കുന്ന പേരക്കുട്ടികളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അയാളുടെ കൈയിൽ മക്കൾക്കയച്ച അപേക്ഷയുടെ ഒരു പകർപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അതിന്റെ അടിയിൽ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൊണ്ട് അയാൾ ഒരു വരികൂടി എഴുതിച്ചേർത്തു.
എന്റെ അപേക്ഷ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ചില അപേക്ഷകൾ സർക്കാർ ഓഫീസുകളിലേക്കല്ല അയക്കേണ്ടത്. നമ്മൾ സ്നേഹിച്ചുവളർത്തിയ മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയങ്ങളിലേക്കാണ്.

അവിടെ അപേക്ഷകൾ കെട്ടിക്കിടക്കരുത്കാരണം, കാത്തിരിക്കുന്ന ചില മനുഷ്യർക്ക് നാളെ എന്നൊരു ദിവസം ബാക്കിയുണ്ടാകണമെന്നില്ല.
സ്നേഹിക്കുന്നവർ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ അരികിലെത്തുക മരണശേഷം അർപ്പിക്കുന്ന ആയിരം പൂക്കളേക്കാൾ വിലപ്പെട്ടതാണ് ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ നൽകുന്ന ഒരു സ്നേഹാലിംഗനം.