രചന : കുര്യൻ വൈദ്യൻ ✍️
കൊതിച്ചൊരാ ഉയരങ്ങളിൽ തൻമകൻ
എത്തിയില്ലെന്നൊരു വിങ്ങലോടെ
ആവോളം തണലേകി മാറ്റുവാൻ
മകനായില്ലെന്നുള്ളൊരു സങ്കടത്താൽ..
സ്വപ്നങ്ങൾ തകർന്നൊരീ വീടിനുള്ളിൽ
വിങ്ങിപ്പൊടിയുന്നൊരമ്മതൻ കൺകൾ
കണ്ണീരും പരിഭവവും കണ്ടുനിൽക്കെ
ചുറ്റുപാടുകൾ ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചിടുന്നു.
പരിവേദനങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ടിന്നും
പല മുഖം ഓർമ്മയിൽ ചികഞ്ഞിടുന്നു
പല രാത്രി ഉറക്കമില്ലാതെ ഉണർന്നിരുന്നും
ജപമാല ഓരോ മണി ഉരുക്കഴിക്കുന്നു.
തോൽവിക്കു മുന്നിൽ മുട്ടുമടക്കുവാൻ
തീരെ മനസ്സില്ലാത്തൊരമ്മമാർ ഭൂമിയിൽ
വേദനതൻ കനൽവഴികളിലൂടെയിതാ
വീണ്ടും ധീരമായി നടന്നുനീങ്ങുന്നു.
ആയിരം നിന്ദനങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങിക്കൊണ്ട്
മൗനമായി അമ്മ സഹിച്ചുനിൽക്കെ,
ഉള്ളിലുറങ്ങുന്ന മാതൃത്വം വീണ്ടും
ക്ഷമയുടെ അതിരുകൾ മായ്ച്ചിടുന്നു.
മണ്ണിൻ മക്കളെ സഹിച്ചു തളർന്നുനിൽക്കും
ഭൂമിമാതാവിനെപ്പോലെ വീണ്ടും,
വിധിതൻ കണ്ണീർ താഴ്‌‌വര കടന്നെത്തി
അമ്മ ഒടുവിൽ വിജയിക്കുന്നു ഭൂവിൽ.
ഇനിയുള്ള നാളുകളിൽ അമ്മയിവിടെ
രാജ്ഞിയെപ്പോലെ വാണിടുന്നു,
നാശം കൊതിച്ചവർ തൻ മുന്നിൽ
തലകുനിച്ചു നിൽക്കുമൊരു കാലമായി.
