Category: ടെക്നോളജി

രചന : വലിയശാല രാജു ✍ നമ്മുടെ ജീവിതം ഇന്ന് സ്ക്രീനുകൾക്ക് മുന്നിലാണ്. ജോലി മുതൽ വിനോദം വരെ മൊബൈൽ ഫോണിലും ലാപ്ടോപ്പിലും ഒതുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ മാറുന്ന ജീവിതശൈലി നമ്മുടെ കണ്ണുകൾക്ക് വലിയ വില നൽകേണ്ടി വരുന്ന ഒന്നായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു.…

രചന : സതിസുധാകരൻ പൊന്നുരുന്നി. ✍ മഴതോർന്നരാവിൽഉറങ്ങാതിരുന്നു ഞാൻഇരുളിന്റെ മാറിലേക്കുറ്റുനോക്കിരാപ്പാടിപാടുന്നപാട്ടു കേട്ടുവനജോസ്ത്‌ന പിന്നേയുംപൂത്തുലഞ്ഞുപാൽനിലാവൊഴുകുന്ന പാലൊളിച്ചന്ദ്രികനാണം കുണുങ്ങിയെന്നരികിലെത്തിമിന്നിത്തെളിയുന്ന താരകപ്പെൺകൊടിപൂത്താലമായിട്ടൊഴുകിയെത്തി.ചന്ദനമണവുംകൊണ്ടൊഴുകുന്നപൂoതെന്നൽവഴിയോരപ്പൂക്കളെ തൊട്ടുണർത്തിപാതിരാക്കാറ്റിന്റെ മർമ്മരം കേട്ടപ്പോൾഅറിയാതെ ഞാനും മയങ്ങിപ്പോയി.പുലരൊളിവന്നെന്നെ തൊട്ടു വിളിച്ചപ്പോൾകുയിലുകൾ പാടിനടന്നുനീളെ.താരകപ്പെൺകൊടി വാനിൽ മറഞ്ഞുപോയ്പാലൊളിച്ചന്ദ്രനെകണ്ടതില്ല.വെള്ളിമലക്കുന്നേറി കതിരോനും വരവായിസിന്ദൂരക്കുറിതൂകി വാനം നീളെ…

രചന : ഉണ്ണി കിടങ്ങൂർ ✍ പച്ചമഴവില്ലിന്റെ വലയത്ത്കൃഷ്ണന്റെ ചിരി ചാർത്തിയമംഗല്യ ദിവസം—പുതുഗൃഹത്തിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾസുബ്ദ്രയുടെ ഹൃദയംപൂർണചന്ദ്രമായി മിന്നി.എന്നാൽയുദ്ധത്തിന്റെ കറുത്ത കുതിരമുന്നിൽ സവിശേഷമാക്കിയ പാതയിൽ,അർജുനന്റെ അസ്ത്രശബ്ദംഅവളെ ദിനവും രാത്രിയുംഅകറ്റിപ്പിടിച്ചു.പാലനീയനായ അഭിമന്യുവിനെകൈകളിൽ തൂങ്ങിയുറങ്ങുമ്പോൾഅവൻ ഇല്ലാത്ത വീട്ടിലെഅവ്യക്തനിശ്ശബ്ദംസുബ്ദ്രയുടെ നെഞ്ചിൽതണുത്തൊരു മുറിവായി.ധൈര്യം—അവൾ ഒരിക്കലും പ്രഖ്യാപിച്ചില്ല;കണ്ണീർ—അവൾ ഒരിക്കലും ഒഴുക്കിയില്ല.പക്ഷേ,…

രചന : അഡ്വ. നളിനാക്ഷൻ ഇരട്ടപ്പുഴ ✍ നിശ്ശബ്ദതയുടെ നടുവിൽഒരു നിലവിളി പൊങ്ങിയിരുന്നു,മനുഷ്യരുടെ കണ്ണുകൾക്കു മുന്നിൽ.അവൾ നിലവിളിക്കാനായി വായ് തുറന്നു,പക്ഷേ സമൂഹംമൈക്കിന്റെ ശബ്ദം കൂട്ടി.അവൾ നീതിയുടെ കവാടത്തിൽ എത്തി,കൈയിൽ രേഖകൾ,മനസിൽ ചോദ്യങ്ങൾ.കോടതി ഇരുന്നു,തെളിവുകൾ വായിച്ചു,സാക്ഷികൾ മിണ്ടാതെ നിന്നു.വിധി പ്രഖ്യാപിച്ചു“നിശ്ശബ്ദതയാണ് കുറ്റക്കാരി.”അതിനാൽ നിശ്ശബ്ദതക്ക്…

രചന : ഷാജി പേടികുളം✍ കൊട്ടിക്കളികൾകഴിഞ്ഞൂബാലറ്റു പെട്ടികളൊ-ക്കെയൊരുങ്ങീ.സ്വൈര്യത നഷ്ടപ്പെട്ടോരാഴ്ചകൾപെട്ടെന്നങ്ങനെ പോയീ.പാർട്ടിക്കാരുടെവാഗ്ദാനങ്ങൾമുറ്റം നീളെ കിടപ്പൂ.തൊട്ടു തലോടിചേർത്തുപിടിച്ചവർവോട്ടുകൾ ചോദിക്കേപരിചയമില്ലാ മുഖത്തുനോക്കി പകച്ചുനിൽക്കുമ്പോൾ;തിരക്കുകൂട്ടി പായുകയായിഇരകളെത്തേടി.കാടുപിടിച്ച പാതകൾതാണ്ടികുണ്ടുംകുഴിയുംചാടിനടന്നുവോട്ടുകൾ തേടിവിയർത്തു കുളിച്ചുപാവം നമ്മുടെനേതാക്കൻമാർ.ഉള്ളിൽ പൊന്തിയരോഷമമർത്തിചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞൊരുചിരിയാൽ ജനതഇങ്ങനെയുള്ളിൽപറഞ്ഞത്രെ;“ഓടിച്ചാടി നടന്നോളൂനാടിൻ വികസനം കണ്ടോളൂവോട്ടുകൾ പെട്ടിയിലാകട്ടേഫലംവരുമ്പോഴറിഞ്ഞോളൂജനം കഴുതകളല്ലെന്ന്.ഒത്തു ഭരിച്ചു മുടിച്ചിട്ട്വോട്ടുംതെണ്ടിയിറങ്ങുമ്പോൾഓർക്കുക നിങ്ങൾ….ഞങ്ങൾ…

രചന : തോമസ് കാവാലം ✍ “എനിക്കുവേണമിന്നെന്റെ കാവൽതനിച്ചു പോകാനിടങ്ങൾ തോറുംനിനച്ചിരിക്കാതെവിടെനിന്നോഎനിക്കെതിരെ ജനം വരവേ.ഉറച്ചുനിൽക്കാനീമണ്ണിലെന്റെഅറുത്തകാലും വിറച്ചിടുമ്പോൾനിറഞ്ഞകണ്ണീർക്കണങ്ങൾവീണുമറഞ്ഞ മണ്ണിതറിഞ്ഞിടുമോ?”കരുതിനമ്മളിരിയ്ക്കവേണംകുരുതിചെയ്യും മനുഷ്യരെ നാംമരണമില്ലാ മനുഷ്യരാണോതുരന്നുതിന്നാൻ വരുന്നമർത്യർ?അസുരവിത്തു വിതച്ചനമ്മൾഅസുഖമുള്ള സമൂഹമായിചിരിച്ചു നമ്മൾ ഒതുക്കിവെച്ചുമരിച്ചശവം ഉറക്കറയിൽ.നിറഞ്ഞുകത്തും മനസ്സിനുള്ളിൽമറഞ്ഞിരിക്കും തപമറിയാൻതണുത്തഹൃത്തിന്നുടമയായകഴുത്തറുക്കുവോരാരറിയാൻ?സ്വതന്ത്രരായ വനിതകൾക്ക്സ്തുതികൾചൊല്ലും സമർത്ഥരവർപാരതന്ത്ര്യപട്ടുമെത്തയതിൽപറിച്ചുകീറും മാനമവളിൻതുറിച്ചുനോക്കി പറിച്ചെടുത്തുമറിച്ചുവിൽക്കും മാനമവളുടെതുറുപ്പുചീട്ടാം കറുത്ത…

രചന : ദിവാകരൻ പികെ ✍ ഇത്തിരി പോന്നവനെങ്കിലുംഒത്തിരി സ്വപ്‌നങ്ങൾ കണ്ടവൻഞാൻ.ആഴക്കിണറിലെ തവളക്കുഞ്ഞിന്ആഴിയെക്കുറിച്ചെന്തറിയാമെന്ന്,മാലോകർതൻ പിറുപിറുക്കൽപലവട്ടം കാതിൽവന്നലയടിക്കെ,മോഹങ്ങങ്ങൾക്കിന്നേവരെമങ്ങലൊട്ടുമെ വന്നതില്ല.കുന്നോളം കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളൊക്കെയുംകുന്നിക്കുരുപോൽ ചുരുങ്ങിയെന്നാകിലുംതളരാതെ കുതിക്കുവാൻ ഊർജ്ജംപകരുന്നു വെട്ടിത്തിളങ്ങും ലക്ഷ്യ ബിന്ദു.ലക്ഷ്യമില്ലാത്തവരുടെ ജീവിതയാത്രഅന്ധന്റെയാത്രപോൽ തപ്പിത്തടഞ്ഞാണെന്നറിയുന്നു.മാർഗ്ഗം ലക്ഷ്യത്തെ സാധൂകരിക്കുമെങ്കിൽമാർഗ്ഗമെന്നെ വഴിനടത്താതിരിക്കില്ല.ഉള്ളിലെ അരുളപ്പാട് മുറുകെപ്പിടിച്ചു ഞാൻപൊരുതി മുന്നേറാൻ…

രചന : തോമസ് കാവാലം. ✍. കിഴക്കിന്റെ ശോഭപരത്തുന്നയർക്കൻവഴികാട്ടിടുന്നുവിളക്കുമായ് നമ്മെഉണർത്തുപാട്ടല്ലേകേൾക്കുന്നു മേലേകണികണ്ടുണരുംകൃഷീവലന്മാരാൽ.ഘനശ്രാമമേഘംവിതുമ്പുന്നു വിണ്ണിൽഘനീഭവിക്കുന്നുനിഹാരമായ് മണ്ണിൽമനം നൊന്തു ഭൂമിവിതുമ്പുന്നു മൂകംദിനം പിറന്നെന്നുവിളിച്ചോതി കേക.മയിൽ പക്ഷിയാടുംമലഞ്ചെരിവാകെവയൽപൂക്കൾക്കൊപ്പംവരവായ് പൂവാകകുളിർ കോരിടുന്നുകുയിൽനാദ രാഗംവികാരാർദ്രമെങ്ങുംവെയിൽവന്നു വേഗം.മനസ്സിന്റെയുള്ളിൽമധുവുള്ള സൂനംമധുര പ്രതീക്ഷകുറുകുന്നു നൂനംതമസ്സൊക്കെ മാറ്റിവിലസ്സിയ മതിയുംതഴുകുന്നഴകിൽഅലതൻ ശ്രുതിയിൽ.വിളിക്കാതെയെത്തുംവിളക്കാണ് സൂര്യൻതെളിക്കുന്നു നമ്മെനേരായ വഴിയിൽ.വിളക്കേറെ…

രചന : ജയന്തി അരുൺ ✍. ഭൂമിയിലെയേറ്റവുംവലിയ വെള്ളച്ചാട്ടവുംതോരാമഴയുംഅമ്മയുടെകണ്ണുകളിൽനിന്ന്കലങ്ങിക്കുത്തിവീഴുന്നതുകണ്ടഒരു പെൺകുട്ടിനിർത്താതെപെയ്യുന്ന മഴയെഇടംകാലുകൊണ്ടുതട്ടികടലിലെറിഞ്ഞു.അമ്മയ്‌ക്കൊപ്പംനീയും നീന്തിക്കയറൂഎന്നിടിവെട്ടിപ്പെയ്തു.കർക്കടകപ്പെയ്ത്തിൽകൂലംകുത്തിയൊഴുകിയപെരിയാറിനോടുപൊരുതികരകയറ്റാൻ കയർകടിച്ചുനീന്തിയൊഴുകിയമ്മഅമ്മിണിപ്പയ്യിനൊപ്പംആദ്യമായിട്ടന്ന്കടലു കണ്ടിട്ടുണ്ടാവുമോ?ചേറിൽപുതച്ചമ്മയെപെരിയാറെടുത്തോ?ആദ്യമായിന്ന്കടലുകണ്ടവൾഅമ്മയെമണത്തു,അമ്മിണിയെ മണത്തു..വിശപ്പും വേദനയുംപിണ്ഡതൈലവും മണത്തു,പാലും ചാണകച്ചൂരുംപച്ചപ്പുല്ലും മണത്തു.കാലിൽ പതഞ്ഞുകയറിയകടലിനെ തോണ്ടിയെറിഞ്ഞ്,തീരത്തു കെട്ടഴിഞ്ഞു നടന്നപുള്ളിപ്പശുവിനെയവൾഅമ്മേയെന്നു നീട്ടിവിളിച്ചു.‘കടലുകണ്ടിരുന്നുവോ ?നീലക്കടൽ കണ്ടിരുന്നുവോ?’

രചന : ഷാനവാസ് അമ്പാട്ട് ✍ കാർത്തിക വിളക്കുകൾ തെളിയുന്നുകണ്ണിൽ നേർത്തൊരു ലജ്ജപടരുന്നുകാൽനഖം കൊണ്ട് കളങ്ങൾ വരച്ചവൾനാട്ടുമാം ചോട്ടിൽ വന്നിരിക്കുന്നു. മെടഞ്ഞിട്ട കാർകൂന്തൽ ചെപ്പിലൊളിപ്പിച്ഛുവാസന തൈലമാം തേൻകിനാക്കൾതുളസി കതിർ ചൂടും പൂന്തേനഴകേതുമ്പപ്പൂവിൻ നിറമുള്ള മലരേമധുരമായ് പെയ്യുന്ന പനിനീർ മഴയേനാണംകുണുങ്ങിയാം പ്രണയാർദ്രമൊഴിയേഅടച്ചിട്ട വാതിൽ…