രചന : സുദർശൻ കാർത്തികപ്പറമ്പിൽ ✍️ നേരം പുലർന്നേയുള്ളൂ,പാരാകെ നിഷാദൻമാർ,നേരിനുനേരേയാക്രോശിച്ചു മുന്നേറീടുന്നു!കാലത്തിൻ കണ്ണുമൂടിക്കെട്ടിയിക്കൂട്ടർ കാട്ടുംവേലത്തരങ്ങളാർക്കേ,സഹിക്കാനാവുന്നേവം?മറന്നൂ,നമ്മൾ സത്യധർമ്മത്തിൻ പ്രതീകമായ്പിറന്ന ശ്രീരാമനെ, ശ്രീകൃഷ്ണനെ,ബുദ്ധനെ!മറന്നൂ ,നമ്മൾ സ്വയംനമ്മളെത്തന്നെ കഷ്ടം,മറന്നീലെന്നാൽ ദുഷ്ടരാവണനെ,കംസനെ!നന്മതൻവെളിച്ചമേ തുണച്ചീടുള്ളൂ,നമ്മെകന്മഷമകലുവാനുള്ളതു,മതൊന്നത്രേവൻമദികൊണ്ടൊന്നൊന്നും നേടുവാനാവില്ലെന്നുതൻമയീഭാവംകൊണ്ടൊട്ടറിഞ്ഞാലതേ ധന്യംഎന്തിനെപ്പറ്റിനമ്മളറിഞ്ഞാലുമീലോക-ഗന്ധിയായ്മേവു,മാത്മസത്തയെയറിഞ്ഞില്ലേൽ,അന്തരംഗത്തിലന്ധകാരമല്ലാതെ മറ്റെ-ന്തെന്തുവന്നാവോ,ഭവിച്ചീടുവാനുള്ളൂ,മേൻമേൽ!ഇപ്രപഞ്ചവു,മതിന്നുള്ളിലെ സർവസ്വവുംഉൾപ്പൂവിലല്ലോ,തെളിഞ്ഞങ്ങനെ നിന്നീടുന്നു!ഒക്കെയുമൊരുവെറും തോന്നലെന്നേയീനമ്മ-ളൊക്കെയുമറിയേണ്ടതുള്ളോരോ നിമിഷവുംധർമ്മത്തിൻ ചിറകുകൾ വിരുത്തിപ്പറന്നുയർന്നുൺമയെ പ്രകാശിപ്പിച്ചീടുവാനായെങ്കിലേമൃൺമയപ്രഭാവമായേതൊരു…